Otwórz menu główne

Dmitrij Karpowicz Mostowienko (ros.) Дмитрий Карпович Мостовенко (ur. 19 października 1895 w Urupinsku, zm. 13 listopada 1975 w Mińsku) - generał pułkownik wojsk pancernych Armii Radzieckiej i generał broni Wojska Polskiego.

Dmitrij Mostowienko
Дмитрий Карпович Мостовенко
generał broni</>generał pułkownik wojsk pancernych Armii Radzieckiej generał broni</>generał pułkownik wojsk pancernych Armii Radzieckiej
Data i miejsce urodzenia 19 października 1895
Uriupinsk Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1975
Mińsk, ZSRR

Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował w kopalni węgla. Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany do armii rosyjskiej, w maju 1915 skończył szkołę oficerską. Od maja 1915 do grudnia 1917 walczył z Niemcami jako dowódca plutonu, następnie został porucznikiem i dowódcą kompanii piechoty. W okresie styczeń-maj 1918 był dowódcą oddziału partyzanckiego Gwardii Czerwonej, następnie Armii Czerwonej. Później dowodził pułkiem piechoty (do sierpnia 1923). W 1919 ranny w walkach. W październiku 1926 skończył studia w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego w Moskwie i został szefem oddziału operacyjnego w sztabie dywizji. W maju 1928 został szefem sztabu dywizji. 1930-1931 na kursie w Akademii Wojskowo-Technicznej im. Stalina w Moskwie. Od kwietnia 1932 był dowódcą wojsk pancernych i zmotoryzowanych Samodzielnej Armii Dalekiego Wschodu. W październiku 1933 objął fakultet w Akademii Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych im. Stalina w Moskwie. Od września 1938 był dowódcą wojsk pancernych i zmotoryzowanych Białoruskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego.

Brał udział w napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939. W grudniu 1940 został dowódcą 3 Korpusu Zmechanizowanego. W 1941 mianowany generałem majorem. W sierpniu 1941 został dowódcą wojsk pancernych i zmotoryzowanych Frontu Zachodniego. W 1941 i 1942 ranny w walkach. Od marca do października 1942 był dowódcą 3 Korpusu Pancernego. 7 lutego 1943 został generałem porucznikiem. W styczniu 1944 został zastępcą komendanta Akademii Wojskowej Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych im. Stalina w Moskwie.

10 września 1944 odkomenderowany do służby w WP, został dowódcą Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych WP. 25 maja 1945 Prezydium KRN mianowała go generałem broni WP. 3 grudnia 1946 wrócił do ZSRR, kończąc swoją służbę w WP. W stan spoczynku przeszedł jako generał pułkownik.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 27-29.