Dmitrij Skobielcyn

Dmitrij Władimirowicz Skobielcyn (ros. Дмитрий Владимирович Скобельцын, ur. 24 listopada 1892 w Petersburgu, zm. 16 listopada 1990 w Moskwie) – rosyjski i radziecki fizyk.

Dmitrij Skobielcyn
ilustracja
Państwo działania

Rosja/Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich

Data i miejsce urodzenia

24 listopada 1892
Petersburg

Data i miejsce śmierci

16 listopada 1990
Moskwa

profesor
Specjalność: fizyka atomowa
Alma Mater

Uniwersytet Petersburski

1915-1973
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie profesora fizyki Petersburskiego Instytutu Politechnicznego. W 1910 ukończył komercyjną szkołę techniczną w Petersburgu, po czym rozpoczął studia na Wydziale Elektromechanicznym Petersburskiego Instytutu Politechnicznego, jednak po ukończeniu pierwszego semestru przeniósł się na Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu Petersburskiego, który ukończył w 1915. Od 1915 pracował w dziale fizyki tego uniwersytetu, jednocześnie od 1916 do 1926 wykładał w Piotrogrodzkim/Leningradzkim Instytucie Politechnicznym i 1915-1916 w Piotrogrodzkim Żeńskim Instytucie Medycznym. W 1922 został na krótko aresztowany przez Czekę, zwolniono go bez przedstawiania mu zarzutów. Od wczesnych lat 20. prowadził eksperymentalną działalność naukową. Od 1925 do 1938 pracował w Leningradzkim Instytucie Fizyko-Chemicznym (obecnie Instytut Fizyko-Techniczny imienia A. F. Ioffego). W 1929 przy pomocy komory Wilsona umieszczonej w polu magnetycznym, odkrył powstawanie pęków promieniowania kosmicznego. Od 1929 do 1931 jako delegat naukowy pracował w Instytucie Radowym i laboratorium im. Pierre'a Curie w Paryżu. Od 1938 pracował w Instytucie Fizyki im. Lebiediewa Akademii Nauk ZSRR, którego w 1951 został dyrektorem (do 1973), początkowo jako konsultant, później kierownik działu pęków kosmicznych i kierownik laboratorium jądra atomowego. Po ataku Niemiec na ZSRR został wraz z instytutem ewakuowany do Kazania. W 1946 założył i został dyrektorem 2 Naukowo-Badawczego Instytutu Fizyki Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego (obecnie Naukowo-Badawczy Instytut Energii Atomowej MGU im. Skobielcyna). Od 1946 do 1948 pracował jako ekspert ds. energii atomowej w Ambasadzie ZSRR przy ONZ. Był autorem ok. 50 prac naukowych. Od 1946 brał aktywny udział w radzieckim projekcie atomowym jako członek Rady Naukowo-Technicznej Pierwszego Głównego Zarządu przy Radzie Ministrów ZSRR i zastępca przewodniczącego Rady Naukowej przy prezesie Akademii Nauk ZSRR. W 1973 został honorowym dyrektorem Instytutu Fizyki Akademii Nauk ZSRR[1]. Jednocześnie z pracą naukową pracował jako wykładowca, od 1931 do 1938 był adiunktem i profesorem Leningradzkiego Instytutu Fizyko-Mechanicznego i Leningradzkiego Instytutu Industrialnego, a od 1940 profesorem Wydziału Fizyki Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. W 1934 otrzymał tytuł profesora, a w 1936 doktora nauk fizyko-matematycznych. W 1939 został członkiem korespondentem, a w 1946 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Mimo że pozostawał bezpartyjny, od 1946 do 1963 był deputowanym do Rady Najwyższej RFSRR, a od 1954 do 1974 do Rady Najwyższej ZSRR. W 1957 został członkiem korespondentem Francuskiej Akademii Nauk, w 1960 honorowym członkiem Chińskiego Towarzystwa Fizycznego, a w 1962 doktorem honoris causa Uniwersytetu Hawańskiego. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

I inne.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj