Otwórz menu główne

Dmitrij Tursunow

tenisista rosyjski

Dmitrij Igorowicz Tursunow, ros. Дмитрий Игоревич Турсунов (ur. 12 grudnia 1982 w Moskwie) − rosyjski tenisista, zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk.

Dmitrij Tursunow
Ilustracja
Państwo  Rosja
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1982
Moskwa
Wzrost 185 cm
Masa ciała 82 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Witalij Gorin
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 7
Najwyżej w rankingu 20 (2 października 2006)
Australian Open 3R (2007)
Roland Garros 3R (2006, 2008, 2014)
Wimbledon 4R (2005, 2006)
US Open 3R (2003, 2006, 2008, 2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 7
Najwyżej w rankingu 36 (16 czerwca 2008)
Australian Open 2R (2009, 2014)
Roland Garros SF (2008)
Wimbledon 2R (2007, 2008, 2011, 2014)
US Open 3R (2008)

Kariera tenisowaEdytuj

Karierę tenisową Tursunow rozpoczął w roku 2000. Tegoż samego sezonu wygrał trzy imprezy rangi ITF Men's Circuit, rok później pierwsze zawody kategorii ATP Challenger Tour. W 2001 roku debiutował w cyklu ATP World Tour, dochodząc w Memphis do ćwierćfinału (pokonał m.in. Grega Rusedskiego i George'a Bastla, przegrał z późniejszym triumfatorem Markiem Philippoussisem).

W 2003 roku Rosjanin debiutował w turniejach wielkoszlemowych, osiągając III rundę US Open, m.in. po pięciosetowym zwycięstwie nad byłym liderem rankingu światowego Gustavo Kuertenem. Kolejne sukcesy w cyklu ATP Challenger Tour (wygrane w Mandeville i San Antonio) dały mu na koniec 2003 roku miejsce w pierwszej setce na świecie.

W 2004 roku Rosjanin po raz pierwszy osiągnął finał rozgrywek ATP World Tour, podczas rywalizacji deblowej w Waszyngtonie. Wspólnie z Travisem Parrottem przegrał finałowy pojedynek z południowoafrykańską parą, Chrisem Haggardem oraz Robbiem Koenigiem.

Jesienią 2005 roku Tursunow zadebiutował w reprezentacji Rosji w półfinale Pucharu Davisa przeciwko Chorwacji. Swój singlowy pojedynek wygrał nad Ivo Karloviciem, lecz w deblu przegrał razem z Igorem Andriejewem z duetem Mario Ančić-Ivan Ljubičić. Ostatecznie Chorwaci awansowali do finału wygrywając rywalizację 3:2. W tym samym okresie Tursunow awansował do finału gry podwójnej w Pekinie. Partnerem deblowym Rosjanina był Michaił Jużny, lecz w rundzie finałowej przegrał z Justinem Gimelstobem i Nathanem Healeyem.

W połowie czerwca 2006 roku Tursunow uzyskał finał debla w Nottingham, turnieju rozgrywanym na nawierzchni trawiastej. Będąc w parze z Igorem Kunicynem uległ jednak w finale Jonatanowi Erlichowi i Andy'emu Ramowi. Miesiąc później Rosjanin po raz pierwszy osiągnął finał singla, podczas rozgrywek w Los Angeles (porażka z Tommym Haasem), a pod koniec września wygrał turniej w Mumbaju, eliminując po drodze m.in. Tommy'ego Robredo, a w finale Tomáša Berdycha. W tym samym roku zdobył również z drużyną Puchar Davisa. Zespół rosyjski wyeliminował odpowiednio Holandię, Francję, USA, a w finale Argentynę. Tursunow odniósł kilka znaczących zwycięstw, m.in. w półfinale przeciwko USA w pojedynku z Andym Roddickiem (wynik meczu 6:3, 6:4, 5:7, 3:6, 17:15 dla Tursunowa).

Na początku sezonu 2007 razem z Nadieżdią Pietrową zdobył Puchar Hopmana. W finale Rosjanie wygrali nad Hiszpanią 2:0, a Tursunow pokonał w swoim meczu Tommy'ego Robredo. Pod koniec lipca Rosjanin wygrał swój drugi turniej singlowy rangi ATP World Tour, na kortach w Indianapolis, zwyciężając w finale Kanadyjczyka Franka Dancevica. We wrześniu odniósł kolejny triumf, w Bangkoku, po wygranej w decydującym meczu nad Benjaminem Beckerem. W październiku wygrał zawody deblowe w Moskwie, razem z Maratem Safinem.

Sezon 2008 Tursunow rozpoczął od zwycięstwa w Sydney, eliminując po drodze m.in. Richarda Gasqueta, a w finale Chrisa Guccione'a. W lutym, wspólnie z Tomášem Berdychem zdobył deblowy tytuł w Rotterdamie. W lipcu dotarł do finału gry pojedynczej w Indianapolis, po wyeliminowaniu m.in. Jamesa Blake'a. W finale nie sprostał Gilles'owi Simonowi. Na przełomie września i października Rosjanin wygrał turniej w Metzu, gdzie w finale pokonał Paula-Henriego Mathieu.

Rok 2009 Tursunow zakończył z jednym singlowym zwycięstwem, w Eastbourne, pokonując w finale Franka Dancevica. Ponadto Rosjanin wygrał również dwa deblowe turnieje, w lutym z Rikiem de Voestem w Dubaju oraz w lipcu z Ernestsem Gulbisem w Indianapolis.

W roku 2010 Rosjanin osiągnął dwa finały gry podwójnej. Najpierw w Tokio, gdzie wspólnie z Andreasem Seppim przegrał w finale z Erikiem Butoracem i Jeanem-Julienem Rojerem, a potem w Moskwie, pokonując w finale Janko Tipsarevicia oraz Viktora Troickiego. Partnerem deblowym Tursunowa był wówczas Igor Kunicyn.

Po blisko dwóch latach, w połowie czerwca 2011 roku Tursunow wygrał rozgrywki singlowe, podczas rywalizacji w 's-Hertogenbosch, na nawierzchni trawiastej. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Rosjanina nad Ivanem Dodigiem.

Pierwszy finał do jakiego Tursunow dotarł w 2012 roku miał miejsce w 's-Hertogenbosch w ramach rozgrywek gry podwójnej. Razem z Juanem Sebastiánem Cabalem został pokonany przez Roberta Lindstedta i Horię Tecău.

W 2013 roku pierwszy finał z udziałem Rosjanina miał miejsce w maju, w Monachium w grze podwójnej. Partnerem Tursunowa był Jarkko Nieminen, a w finale pokonali 6:1, 6:4 Erica Butoraca i Markosa Pagdatisa.

Pod koniec października 2015 roku Tursunow został mistrzem gry podwójnej w Moskwie razem z Andriejem Rublowem. Decydujący mecz Rosjanie wygrali z deblem Radu AlbotFrantišek Čermák.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów Tursunow był na początku października 2006 roku na 20. miejscu, z kolei w zestawieniu deblistów w połowie czerwca 2008 roku zajmował 36. pozycję. Stosunkowo często musi rezygnować ze startów turniejowych ze względu na kontuzje.

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (7–2)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 30 lipca 2006 Los Angeles Twarda   Tommy Haas 6:4, 5:7, 3:6
Zwycięzca 1. 1 października 2006 Mumbaj Twarda   Tomáš Berdych 6:3, 3:6, 7:6(5)
Zwycięzca 2. 29 lipca 2007 Indianapolis Twarda   Frank Dancevic 6:4, 7:5
Zwycięzca 3. 30 września 2007 Bangkok Twarda (hala)   Benjamin Becker 6:2, 6:1
Zwycięzca 4. 12 stycznia 2008 Sydney Twarda   Chris Guccione 7:6(3), 7:6(4)
Finalista 2. 20 lipca 2008 Indianapolis Twarda   Gilles Simon 4:6, 4:6
Zwycięzca 5. 5 października 2008 Metz Twarda (hala)   Paul-Henri Mathieu 7:6(6), 1:6, 6:4
Zwycięzca 6. 20 czerwca 2009 Eastbourne Trawiasta   Frank Dancevic 6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 7. 19 czerwca 2011 's-Hertogenbosch Trawiasta   Ivan Dodig 6:3, 6:2

Gra podwójna (7–5)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 22 sierpnia 2004 Waszyngton Twarda   Travis Parrott   Chris Haggard
  Robbie Koenig
6:7(3), 1:6
Finalista 2. 18 września 2005 Pekin Twarda   Michaił Jużny   Justin Gimelstob
  Nathan Healey
6:4, 3:6, 2:6
Finalista 3. 25 czerwca 2006 Nottingham Trawiasta   Igor Kunicyn   Jonatan Erlich
  Andy Ram
3:6, 2:6
Zwycięzca 1. 14 października 2007 Moskwa Twarda (hala)   Marat Safin   Tomáš Cibulec
  Lovro Zovko
6:4, 6:2
Zwycięzca 2. 24 lutego 2008 Rotterdam Twarda (hala)   Tomáš Berdych   Philipp Kohlschreiber
  Michaił Jużny
7:5, 3:6, 10–7
Zwycięzca 3. 1 marca 2009 Dubaj Twarda   Rik de Voest   Martin Damm
  Robert Lindstedt
4:6, 6:3, 10–5
Zwycięzca 4. 25 lipca 2009 Indianapolis Twarda   Ernests Gulbis   Ashley Fisher
  Jordan Kerr
6:4, 3:6, 11–9
Finalista 4. 10 października 2010 Tokio Twarda   Andreas Seppi   Eric Butorac
  Jean-Julien Rojer
3:6, 2:6
Zwycięzca 5. 24 października 2010 Moskwa Twarda (hala)   Igor Kunicyn   Janko Tipsarević
  Viktor Troicki
7:6(8), 6:3
Finalista 5. 23 czerwca 2012 's-Hertogenbosch Trawiasta   Juan Sebastián Cabal   Robert Lindstedt
  Horia Tecău
3:6, 6:7(1)
Zwycięzca 6. 5 maja 2013 Monachium Ceglana   Jarkko Nieminen   Markos Pagdatis
  Eric Butorac
6:1, 6:4
Zwycięzca 7. 25 października 2015 Moskwa Twarda (hala)   Andriej Rublow   Radu Albot
  František Čermák
2:6, 6:1, 10–6

BibliografiaEdytuj