Otwórz menu główne

Dołżyca (powiat sanocki)

wieś w województwie podkarpackim

Dołżyca (w latach 1977–1981 Długopole) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza[3][4].

Dołżyca
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Komańcza
Wysokość 525 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 95[1][2]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-543
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0354264
Położenie na mapie gminy Komańcza
Mapa lokalizacyjna gminy Komańcza
Dołżyca
Dołżyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dołżyca
Dołżyca
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Dołżyca
Dołżyca
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
Dołżyca
Dołżyca
Ziemia49°19′43″N 22°01′24″E/49,328611 22,023333
Strona internetowa miejscowości

Wieś prawa wołoskiego w latach 1501-1550, położona w ziemi sanockiej województwa ruskiego[5], w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa krośnieńskiego[6]. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa krośnieńskiego.

PołożenieEdytuj

Wieś leży w dolinie potoku Dołżyca. Jej centrum (ok. 525 m n.p.m.) jest położone ok. 4 km na pd.-zach. od centrum Komańczy i ok. 3 km na wsch. od granicy państwowej polsko-słowackiej.

HistoriaEdytuj

Wieś była lokowana w pierwszej połowie XVI wieku. Od 1340 do 1772 należała do ziemi sanockiej w województwie ruskim. Od roku 1539 była w posiadaniu Mikołaja Herburta Odnowskiego. W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Dołżycy był Alfred Lubaczewski[7].

Następnie do 1914 leżała w powiecie sanockim, powiat sądowy w Sanoku, powiat podatkowy i gmina Bukowsko, austriacka prowincja Galicja. Od listopada 1918 do stycznia 1919 Republika Komańczańska. Do roku 1939 powiat sanocki, województwo lwowskie. Parafia łacińska w Bukowsku.

W 1898 r. wieś liczyła 381 osób oraz 55 domów, powierzchnia wsi wynosiła 8,40 km². Wieś zamieszkana była głównie przez społeczność łemkowską oraz żydowską. W roku 1900 wieś liczyła 357 mieszkańców[8].

W 1905 Józef Mikołaj Potocki posiadał we wsi obszar głównie leśny 439 ha[9], a w 1911 posiadał 317 ha[10].

Szlaki pieszeEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-04-24].
  3. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Tomasz Figlus, Villae iuris valachici. Z problematyki rozwoju osadnictwa wołoskiego w Polsce na przykładzie ziemi sanockiej, w: Studia z Geografii Politycznej i Historycznej tom 5 (2016), s. 31.
  6. Lustracja województwa ruskiego 1661-1665. Cz. 1, Ziemia Przemyska i Sanocka, wydali Kazimierz Arłamowski i Wanda Kaput, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s. 281.
  7. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 47.
  8. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder. Tom XII. Galizien. 10 grudnia 1900. Wien 1907.
  9. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  10. Skorowidz powiatu sanockiego : wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 6.

Linki zewnętrzneEdytuj