Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy pojęcia fizycznego. Zobacz też: dobro.
Zależność krzywej rezonansowej od dobroci układu drgań

Dobroć (symbol: Q) – wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy. Określa, ile razy amplituda wymuszonych drgań rezonansowych jest większa niż analogiczna amplituda w obszarze częstości nierezonansowych.

Dobroć wyraża się wzorem:

gdzie:

– energia drgań,
– energia tracona w jednym okresie drgania,
– częstotliwość rezonansowa układu drgań,
– średnia moc tracona przez układ.

Dobroć określa szerokość połówkową krzywej rezonansowej:

gdzie:

– różnica częstotliwości, dla których energia drgań jest równa połowie energii maksymalnej występującej dla częstotliwości

Obwody elektryczneEdytuj

Dla cewki o indukcyjności L dobroć wynosi:

 

gdzie:

 częstość zmian prądu w radianach na sekundę,
 induktancja cewki,
  – zastępcza szeregowa rezystancja cewki.

Dla kondensatora o pojemności C dobroć wyraża się wzorem:

 

gdzie:

  – częstość zmian prądu w radianach na sekundę,
 kapacytancja kondensatora,
  – zastępcza szeregowa rezystancja kondensatora.

W obwodzie szeregowym zawierającym cewkę i kondensator:

 

gdzie:

  – zastępcza szeregowa rezystancja układu.

W obwodzie równoległym zawierającym cewkę i kondensator:

 

gdzie:

  – zastępcza równoległa rezystancja układu.

Linki zewnętrzneEdytuj