Otwórz menu główne

Dobromierz (województwo dolnośląskie)

wieś w województwie dolnośląskim

Dobromierz (niem. Hohenfriedeberg[2]) – dawne miasto, obecnie wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Dobromierz przy drodze krajowej nr 5 i drodze krajowej nr 34.

Dobromierz
Herb
Herb Dobromierza
Dobromierz
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat świdnicki
Gmina Dobromierz
Liczba ludności (III 2011) 847[1]
Strefa numeracyjna (+48) 74
Kod pocztowy 58-170
SIMC 0852022
Położenie na mapie gminy Dobromierz
Mapa lokalizacyjna gminy Dobromierz
Dobromierz
Dobromierz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dobromierz
Dobromierz
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dobromierz
Dobromierz
Położenie na mapie powiatu świdnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świdnickiego
Dobromierz
Dobromierz
Ziemia50°54′41″N 16°14′19″E/50,911389 16,238611

Podział administracyjnyEdytuj

Miejscowość w latach 1409–1945 posiadała prawa miejskie. W 1946 r. wieś została włączona administracyjnie do nowo powstałego województwa wrocławskiego tracąc status miasta, a niemieckojęzyczna ludność została wysiedlona. W latach 1945–1947 miejscowość była nazywana Górą Pokoju oraz Wysoką Górą Pokoju. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego. Obecnie jest siedzibą gminy Dobromierz. Do Dobromierza należą też administracyjnie przysiółki Bronówek i Serwinów.

PołożenieEdytuj

 
Kościół pw. św. Michała Archanioła

Atrakcyjność turystyczną miejscowość zawdzięcza swemu położeniu na Przedgórzu Sudeckim, w prowincji Masywu Czeskiego pomiędzy Pogórzem Kaczawskim, Górami Wałbrzyskimi a Równiną Wrocławską. W sąsiedztwie wsi znajduje się zbiornik retencyjny na Strzegomce.

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • obręb staromiejski, z 1409 r.
  • kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, późnogotycki z początku XV–XVIII w.
  • cmentarz
  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki pomocniczy pw. św. Piotra i Pawła, klasycystyczny, wybudowany w latach 1828–1832.
  • plebania, ul. Cmentarna 7, z XVIII w., XIX w.
  • zespół pałacowy i folwarczny:
    • pałac, barokowy, z około 1727 r., przebudowany w stylu klasycystycznym w XIX w.
    • park, z pierwszej z połowy XVIII w., XIX w.
    • folwark
      • dwie oficyny mieszkalne, z około 1727 r., XIX w.
      • wozownia, z pierwszej połowy XVIII w.
      • stajnia, z około 1727 r.
      • pięć bram, z pierwszej połowy XVIII w.
      • ogrody gospodarcze (teren dawnych ogrodów i dziedzińca)
  • dom, ul. Cmentarna 2, z XVIII w.
  • domy, ul. Kościelna 1, 5, 6, 7, 8, z XIX w.
  • domy, ul. Wolności 2, 5, 7, 18, z XIX w.

HistoriaEdytuj

 
Atak pruskiej piechoty pod Dobromierzem
 
Widok na Dobromierz
 
Figura św. Jana Nepomucena

Gmina Dobromierz znajduje się w całości na ziemiach dawnej tzw. Trzebowii - ziemi plemiennej Trzebowian.

Pierwsza wzmianka o Dobromierzu pochodzi z 1277 r. W średniowieczu miasto wchodziło w skład dóbr należących do pobliskiego zamku Cisy[4]. W 1409 r. król Czech Wacław IV Luksemburski nadał ówczesnemu Friedebergowi prawa miejskie oraz herb, który przedstawiał dwie złote litery W przedzielone złotą strzałą ze załamanym grotem na niebieskim tle.

4 czerwca 1745 pod Dobromierzem została stoczona jedna z największych bitew w wojnie o sukcesję austriacką, w której wojska pruskie dowodzone przez króla Prus Fryderyka II Wielkiego odniosły zwycięstwo nad wojskami koalicji austriacko-saskiej pod dowództwem Karola Lotaryńskiego.

W 1909 r. został oddany do użytku nowy ratusz.

Wspólnoty wyznanioweEdytuj

Na terenie miejscowości działalność religijną prowadzi:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 159. [dostęp 8.10.2012].
  4. http://www.repozytorium.uni.wroc.pl/Content/89407/Boguszewicz_Corona%20Silesiae.pdf
  5. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-06-04].

BibliografiaEdytuj

  • Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 15.

Linki zewnętrzneEdytuj