Dolina Hlińska

Dolina Hlińska (niem. Hlinskatal, słow. Hlinská dolina, węg. Hlinszka-völgy) – dolina w słowackich Tatr Wysokich będąca bocznym odgałęzieniem Doliny Koprowej (Kôprová dolina) odchodzące w jej górnej części w kierunku południowo-wschodnim. Dolina Hlińska ma długość ok. 3,0 km i jest jedną z trzech największych dolin należących do systemu Doliny Koprowej[1].

Górne piętro Doliny Hlińskiej Widok z Koprowej Przełęczy
Widok na Hlińską Dolinę z Błyszcza
Dolina Hlińska, widok z Zaworów

TopografiaEdytuj

Granice Doliny Hlińskiej tworzą:

Dolina Hlińska odgałęzia się od Doliny Koprowej w Ciemnych Smreczynach. Na całej swojej długości wznosi się dość równomiernie, brak w niej progów lodowcowych i jezior. Jej dnem płynie Hliński Potok (Hlinský potok)[2].

Opis dolinyEdytuj

W okresie zlodowaceń pokrywał ją lodowiec grubości około 200 m i długości 2,5 km. Nadał on dolinie dziki wygląd, który potęgują podcięte niemal na pionowo i wysokie na 600 m ściany Grani Hrubego – jedne z największych tego typu ścian skalnych w Tatrach. Dolina Hlińska w dolnej części jest porośnięta lasem, a w górnej dzika i skalista. Pod północnymi ścianami Grani Hrubego znajdują się dwa kotły lodowcowe: Wielki Ogród (Veľká Záhradka) oraz Mały Ogród (Malá Záhradka). Kotły oddzielone są od głównej części doliny wysokimi, skalnymi progami. Dnem doliny prowadzi szlak turystyczny z Doliny Koprowej przez Wyżnią Koprową Przełęcz do Doliny Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina). Z przełęczy jest możliwość podejścia na Koprowy Wierch[3].

Dawniej Dolina Hlińska była ulubionym przez kłusowników miejscem polowań na kozice. W 1887 r. poeta Franciszek Henryk Nowicki w czasie wycieczki z przewodnikiem Klimkiem Bachledą naliczył ich 80. Obecnie również często tutaj przebywają. Pochodzenie nazwy doliny nie jest znane. Przez turystów odwiedzana jest rzadko, nawet w szczycie sezonu ruch turystyczny jest tutaj niewielki[3]. Pierwszymi znanymi z nazwiskami osobami w dolinie byli Edward Homolacs, Stanisław Homolacs, Władysław Koziebrodzki, Ernst Schauer, Józef Stolarczyk, Stanisław Władzicki i przewodnicy Krzeptowscy, Samek, Maciej Sieczka i Jędrzej Wala (starszy) z pięcioma tragarzami. Zimą pierwsi byli w dolinie E. Baur i Alfred Martin 18 marca 1906 r.[4].

Szlaki turystyczneEdytuj

  Rozdroża w Hlińskiej – Dolina Hlińska – Wyżnia Koprowa Przełęcz. Czas przejścia: 2:15 h, ↓ 2 h[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska. Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ​ISBN 83-7104-009-1​.
  2. a b Władysław Cywiński. Grań Hrubego. Przewodnik szczegółowy, tom 14. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2008, ​ISBN 978-83-7104-039-9​.
  3. a b Józef Nyka. Tatry Słowackie. Przewodnik, wyd. 2, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 1998, ​ISBN 83-901580-8-6​.
  4. Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część V. Cubrynka – Skrajna Baszta, Warszawa: Sport i Turystyka
  5. Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska. Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ​ISBN 978-83-60120-88-0