Dom Meblowy „Emilia”

Dom Meblowy „Emilia” (DM „Emilia”) – nieistniejący obecnie meblowy dom handlowy w Warszawie.

Dom Meblowy „Emilia”
Ilustracja
„Emilia” i jej otoczenie widziane
z Pałacu Kultury i Nauki
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Emilii Plater 51
00-125 Warszawa
Typ budynku zespół mieszkaniowo-handlowy
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Marian Kuźniar
Czesław Wegner
Hanna Lewicka (wnętrza)
Ukończenie budowy 1969[1]
Pierwszy właściciel Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Handlu Meblami w Warszawie
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Dom Meblowy „Emilia”
Dom Meblowy „Emilia”
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Meblowy „Emilia”
Dom Meblowy „Emilia”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Dom Meblowy „Emilia”
Dom Meblowy „Emilia”
Ziemia52°13′58″N 21°00′08″E/52,232778 21,002222

OpisEdytuj

Modernistyczny budynek został wzniesiony w latach 1966–1969 według projektu Mariana Kuźniara, Czesława Wegnera i Hanny Lewickiej dla Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Meblami w Warszawie[2][3]. Wnętrza zaprojektowali Marian Kuźniar i Hanna Lewicka[3]. „Emilia” została otwarta 16 stycznia 1970[4]. W chwili rozpoczęcia działalności była największą placówką sprzedającą meble w Polsce[4].

Zgodnie z założeniami architektów, budynek miał być obiektem przestrzennym, otwartym, do którego można było zajrzeć z zewnątrz przez szklane elewacje[3]. Pierwotnie pawilon można było obejść dookoła i z każdej strony oglądać meble[5]. Później jednak witryny zasłonięto płytami gipsowo-kartonowymi[5]. Dach będący sześciocentymetrową falującą płaszczyzną był wylewany na miejscu[3].

Budynek był jednym z najwybitniejszych dzieł architektury doby modernizmu w Polsce[6].

W latach 1997–1998 na północ od DM „Emilia” wzniesiono Warsaw Financial Center, zaś w latach 2001–2003 na południe od niego wzniesiono hotel InterContinental Warszawa.

W latach 2008–2016 budynek był wykorzystywany przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

W grudniu 2016 rozbierany budynek został wpisany do rejestru zabytków[7]. W lutym 2017 ta decyzja została uchylona przez generalnego konserwatora zabytków[8].

Rozebrany pawilon ma zostać ustawiony ponownie w pobliżu parku Świętokrzyskiego[3]. Koszty tej operacji w wysokości 24,4 mln zł mają pokryć po połowie developer i miasto[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1965–1989. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 46. ISBN 83-908950-7-2.
  2. K-a. W Śródmieściu. „Stolica”. 40 (982), s. 3, 2 października 1966. Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Prasowe; Robotnicza Spółdzielnia Wydawnicza „Prasa”. 
  3. a b c d e Tomasz Urzykowski. Modernizm wycięty w pień. Rozmowa z Hanną Lewicką, współprojektantką Emilii. „Gazeta Stołeczna”, s. 10, 23 września 2016. 
  4. a b Kronika wydarzeń w Warszawie 1 I 1970–31 III 1970. „Kronika Warszawy”. 4(70), s. 147, 1970. 
  5. a b Tomasz Urzykowski. Modernizm wycięty w pień. Rozmowa z Hanną Lewicką, współprojektantką Emilii. „Gazeta Stołeczna”, s. 11, 23 września 2016. 
  6. Tadeusz Przemysław Szafer: Nowa architektura polska: diariusz lat 1966–1970. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1972, s. 149.
  7. a b Tomasz Urzykowski. Emilia zabytkiem, ale wpisana niedbale. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 11 stycznia 2017. 
  8. Tomasz Urzykowski. Wypadły z rejestru zabytków. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 11–12 lutego 2017.