Otwórz menu główne

Dowództwo Żandarmerii Ministerstwa Spraw Wojskowych

Dowództwo Żandarmerii Ministerstwa Spraw Wojskowych (Dtwo Żand. MSWojsk.) – organ centralny żandarmerii podporządkowany Ministrowi Spraw Wojskowych przez II wiceministra[1].

Dowództwo Żandarmerii Ministerstwa Spraw Wojskowych
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1927
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Wydział Żandarmerii Departamentu Piechoty
Dowódcy
Pierwszy płk Julian Sas-Kulczycki
Ostatni płk Felicjan Plato Bałaban
Organizacja
Dyslokacja garnizon Warszawa
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk Żandarmeria
Podległość Ministerstwo Spraw Wojskowych

Spis treści

Historia dowództwaEdytuj

1 czerwca 1927 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski ustanowił, w miejsce dotychczasowego Wydziału Żandarmerii w Departamencie Piechoty, Dowództwo Żandarmerii[1].

Dowódca żandarmerii był fachowym organem Ministra Spraw Wojskowych (II wiceministra) w zakresie żandarmerii, do którego należało ogólne kierownictwo służbą żandarmerii. Stanowisko dowódcy żandarmerii zostało zaszeregowane do stopnia generała oraz kategorii V dodatków służbowych[2].

Organem pracy dowódcy żandarmerii były referaty (organizacyjno-mobilizacyjny, personalny i śledczy) oraz kancelaria. W stosunku do podległych żołnierzy dowódca żandarmerii posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy brygady[1].

Zakres działania dowódcy żandarmerii obejmował:

  • opracowywanie wniosków w sprawach organizacji pokojowej i wojennej, mobilizacji i wyszkolenia żandarmerii,
  • administrację personelem żandarmerii,
  • kierownictwo i nadzór fachowy nad działalnością żandarmerii i jej sprawnym funkcjonowaniem (pełnienie funkcji organu inspekcyjnego żandarmerii),
  • wydawanie we własnym imieniu rozkazów do dowódców dywizjonów w zakresie jednolitego technicznego kierownictwa służby fachowej żandarmerii i kontroli czynności fachowo-służbowych, w którym to zakresie dowódca żandarmerii posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy brygady,
  • przedstawianie Ministrowi Spraw Wojskowych (II wiceministrowi) projektów rozkazów w sprawach śledczych i pościgowych, które wcześniej nie były nakazane przez dowódców terytorialnych[1].

Skład osobowyEdytuj

Skład osobowy Dowództwa Żandarmerii w czerwcu 1927 roku liczył jednego generała, sześciu oficerów, trzech podoficerów zawodowych i nadterminowych oraz siedmiu szeregowych niezawodowych (ordynansi osobiści) i czterech urzędników cywilnych, w tym dwie maszynistki. Funkcję zastępcy dowódcy żandarmerii sprawował najstarszy z kierowników referatów wyznaczony przez dowódcę żandarmerii[1]. Oficerowi wykonującemu obowiązki zastępcy dowódcy żandarmerii przysługiwał dodatek służbowy kategorii VIB. Stanowiska kierowników referatów zostały zaszeregowane do kategorii VIIA dodatków służbowych, natomiast stanowiska referentów do kategorii VIIA[3].

  • dowódca żandarmerii (generał)
  • Referat Organizacyjno-Mobilizacyjny
    • kierownik referatu (oficer sztabowy broni)
    • referent (oficer sztabowy broni)
  • Referat Personalny
    • kierownik referatu (oficer sztabowy broni)
    • referent (oficer młodszy broni)
  • Referat Śledczy
    • kierownik referatu (oficer sztabowy broni)
    • referent (oficer młodszy broni)
  • Kancelaria
    • kierownik kancelarii (podoficer zaw./ndt)
    • personel pomocniczy (2 podoficerów zaw./ndt, 4 urzędników cywilnych)

Obsada personalnaEdytuj

W czerwcu 1927 roku służbę w Dowództwie Żandarmerii pełniło sześciu oficerów:

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 17 z 1927 roku, poz. 190.
  2. Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 29 z 1927 roku, poz. 361, zaszeregowanie stanowisk służbowych w Dowództwie Żandarmerii do poszczególnych kategorii dodatków służbowych miało moc obowiązującą od dnia 1 czerwca 1927 roku.
  3. Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 29 z 1927 roku, poz. 361.

BibliografiaEdytuj