Drastamat Kanajan

Drastamat Kanajan (orm.: Դրաստամատ Կանայան; ps.: Դրօ, tłum.: Dro; ur. 31 maja 1884, zm. 8 marca 1956) – ormiański żołnierz i polityk. Minister obrony narodowej w rządzie Demokratycznej Republiki Armenii. Jeden z przywódców dasznaków na emigracji. Dowódca 812. armeńskiego batalionu Wermachtu podczas II wojny światowej.

Drastamat Kanajan
Դրաստամատ Կանայան
Dro
Ilustracja
Drastamat Kanajan w mundurze
generał
Data i miejsce urodzenia

31 maja 1884
Iğdır, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

8 marca 1956
Boston, Stany Zjednoczone

Przebieg służby
Lata służby

1914–1920, 1941–1945

Siły zbrojne

Coat of Arms of Russian Empire.svg Rosyjska Armia Kaukaska (1914–1918)
Coat of Arms of the First Republic of Armenia.png Armia Demokratycznej Republiki Armenii (1918–1920)
Balkenkreuz.svg Wehrmacht (1941–1945)

Jednostki

812. armeński batalion Wehrmachtu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna armeńsko-gruzińska,
wojna armeńsko-turecka,
II wojna światowa

ŻyciorysEdytuj

MłodośćEdytuj

Urodził się 31 maja 1884 roku w Iğdırze, w Imperium Rosyjskim. Był synem Martirosa Kanajana, głowy klanu Kanajanów w Iğdırze i Horom Kanajan. Uczył się w miejscowej szkole parafialnej, a następnie gimnazjum w Erywaniu. Pod wpływem opowieści o sukcesach w walkach z Turkami gen. Andranika Ozaniana i idei nacjonalistycznych głoszonych przez Armeńską Federację Rewolucyjną (dasznaków) wstąpił podczas nauki do tajnej młodzieżowej organizacji, która opowiadała się przeciw rządom carskim i za niezależnością Armenii. Po ogłoszeniu przez władze 12 czerwca 1903 edyktu oddającego całą własność ormiańskiego Kościoła pod zwierzchność rosyjską, uczestniczył w masowych demonstracjach organizowanych przeciw temu przez dasznaków. W latach 1903–1905 brał aktywny udział w ormiańskim ruchu narodowym; współuczestniczył w zabójstwie księcia Nakaszidze i gen. Alichanowa. Po ukończeniu gimnazjum uczył się w szkole wojskowej. W 1908 zbiegł do Imperium Osmańskiego. W 1914 powrócił do Armenii.

Kariera wojskowa (1914–1920)Edytuj

Podczas I wojny światowej był jednym z dowódców ormiańskich oddziałów ochotniczych w ramach Rosyjskiej Armii Kaukaskiej; został osobiście odznaczony przez cara Mikołaja II. Po zwycięstwach nad Turkami w kampanii kaukaskiej stał się popularnym dowódcą wojskowym. Z tego powodu w okresie marzec-kwiecień 1918 został mianowany przez Armeńską Radę Narodową wojskowym komisarzem regionu Ararat w zachodniej Armenii. Brał udział w maju jako głównodowodzący wojskami ormiańskimi w bitwie pod Abaranem, która umożliwiła ogłoszenie niepodległej Armenii. W latach 1918–1920 pełnił funkcję ministra obrony narodowej w rządzie Demokratycznej Republiki Armenii. Dowodził wojskami ormiańskimi w wojnach z Gruzją (grudzień 1918), Azerbejdżanem i Turcją.

Emigracja i kolaboracja z III Rzeszą (1920–1945)Edytuj

Po inkorporacji Armenii do Rosji sowieckiej na początku grudnia 1920, wyemigrował do Persji, a następnie Republiki Weimarskiej. Podczas II wojny światowej podjął kolaborację z Niemcami w nadziei wyzwolenia Armenii spod sowieckiej władzy i stworzenia niezależnego państwa. W 1941 został dowódcą 812 Armeńskiego Batalionu Wehrmachtu. Po kapitulacji Niemiec z 8 na 9 maja 1945, dostał się w Heidelbergu do niewoli amerykańskiej, ale wkrótce został zwolniony.

Przebywanie na emigracji w (1945–1956)Edytuj

 
Mauzoleum D. Kanajana w Aparan, Armenia

Zamieszkał w Libanie wśród tamtejszej dużej diaspory ormiańskiej. Zmarł 8 marca 1956 podczas leczenia w szpitalu w Bostonie. Po odzyskaniu niepodległości przez Armenię jego prochy zostały w 2001 sprowadzone do ojczyzny i uroczyście pochowane.

UpamiętnienieEdytuj

Na jego cześć ustanowiono w Armenii Narodowy Instytut Studiów Strategicznych im. Drastamata Kanajana oraz odznaczenie wojskowe.

Linki zewnętrzneEdytuj