Otwórz menu główne

Drobnomieszczaństwowarstwa drobnych wytwórców towarowych lub handlarzy, posiadających środki produkcji i niewielką własność prywatną, niezatrudniający wcale lub zatrudniający niewielu najemnych pracowników.

CharakterystykaEdytuj

Warstwa ta na ziemiach polskich ukształtowała się na przełomie XVIII i XIX w. Początkowo (połowa XIX w.) używano określenia „małomieszczanin“, następnie od końca XIX w. właśnie „drobnomieszczanin“, przyjęty ostatecznie w okresie międzywojennym[1][2]. Do najbogatszych drobnomieszczan zalicza się posiadaczy zmechanizowanych przedsiębiorstw, kupców, następnie rzemieślników, sklepikarzy, dorożkarzy i właścicieli kamienic. Najniżej w hierarchii stali uliczni handlarze, domokrążcy czy biedniejsi rzemieślnicy. Szacuje się, że w międzywojniu warstwa ta liczyła ok. 3,5 mln[3].

PrzypisyEdytuj

  1. E. Kaczyńska, O drobnomieszczaństwie ziem polskich w XIX i na początku XX w., „Dzieje Najnowsze“, 8, 1976, nr 1, s. 91.
  2. J. Hensel, Drobnomieszczaństwo, [w:] Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, t. 1, red. M. Kamler, Warszawa 1981, s. 146.
  3. J. Hensel, Drobnomieszczaństwo, [w:] Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, t. 1, red. M. Kamler, Warszawa 1981, s. 146.

Zobacz teżEdytuj