Drozdoń pstry

Drozdoń pstry[4] (Zoothera dauma) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny drozdowatych (Turdidae). Nie jest zagrożony wyginięciem.

Drozdoń pstry
Zoothera dauma[1]
(Latham, 1790)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina drozdowate
Podrodzina drozdy
Rodzaj Zoothera
Gatunek drozdoń pstry
Synonimy
  • Turdus Dauma Latham, 1790[2]
Podgatunki
  • Z. d. dauma (Latham, 1790)
  • Z. d. horsfieldi (Bonaparte, 1857)
  • Z. d. iriomotensis Nishiumi & Morioka, 2009
  • Z. d. neilgherriensis (Blyth, 1847)
  • Z. d. imbricata E.L. Layard, 1854
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Podgatunki i zasięg występowaniaEdytuj

Drozdoń pstry występuje w zależności od podgatunku[5][4]:

Liczba podgatunków i ich odrębność pozostaje kwestią sporną. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny uznaje drozdonie: tygrysiego i cejlońskiego za osobne gatunki[5]. Do drozdonia pstrego bywał włączany również drozdoń tajgowy (Zoothera aurea), jednak drozdonie te znacznie różnią się głosem od drozdoni pstrych[2]. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje drozdonia cejlońskiego za podgatunek drozdonia tajgowego[3].

W Polsce do 2015 włącznie stwierdzono drozdonie pstre 9 razy, ostatnio w grudniu 2001 pod Wieliczką[6] (uwaga: autorzy nie uznawali drozdonia tajgowego za odrębny gatunek).

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 24–30 cm[2], rozpiętość skrzydeł 45–46 cm[7], masa ciała 88–103 g[2]. Bardzo duży drozd, upstrzony ciemnym łuskowaniem na żółtobrązowym tle. Przypomina młodego paszkota, ale znacznie mocniej zbudowany i ma bardziej wyrazisty rysunek. Nie występuje dymorfizm płciowy w upierzeniu. U dorosłych wierzch ciała i pierś ochrowe; spód ciała biały. Wszystkie partie upierzenia, oprócz skrzydeł i sterówek pokryte są plamkami w kształcie półksiężyców. Skrzydła szarobrązowe z jasnymi brzegami piór, lotki o ciemnej nasadzie i ciemnych końcach. Osobniki młodociane przypominają dorosłe. We wszystkich szatach ciemny dziób z jasnobeżową nasadą żuchwy. Pod skrzydłami widoczne wyraźne czarno-białe pasy pod skrzydłami[7]. Nogi różowawe. Tęczówka czarna, występuje jasna obrączka oczna[6].

Ekologia i zachowanieEdytuj

Drozdonie pstre żywią się bezkręgowcami – dżdżownicami, owadami, ślimakami, do tego zjadają jagody i inne owoce. Gniazdo ma kształt dużej czarki, ulokowane jest w rozwidleniu gałęzi drzewa albo krzewu, zazwyczaj od 1 do 6 m nad ziemią[6].

OchronaEdytuj

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[8].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zoothera dauma, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Collar, N.: Common Scaly Thrush (Zoothera dauma). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2016. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-27)].
  3. a b Zoothera dauma. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Turdinae Rafinesque, 1815 - drozdy (wersja: 2020-02-28). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-27].
  5. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Thrushes (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-05-27].
  6. a b c Dominik Marchowski: Ptaki Polski. Kompletna lista 450 stwierdzonych gatunków. Wyd. 1. Warszawa: SBM, 2015, s. 414. ISBN 978-83-7845-983-5.
  7. a b Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007. ISBN 978-83-247-0818-5.
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)

Linki zewnętrzneEdytuj