Otwórz menu główne

Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu

Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu – cykl zawodów żużlowych organizowanych od 1960 roku pod patronatem Międzynarodowej Federacji Motocyklowej. Zawody wyłaniają najlepszą reprezentację narodową na świecie

Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu
FIM World Championship for National Teams
Sports current event.svg 2019
Państwo Zawody międzynarodowe
Dyscyplina Żużel
Organizator rozgrywek FIM
Sponsor tytularny Monster Energy
Rozgrywki
Liczba drużyn 15 drużyn
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Szwecja Szwecja (1960)
Obecny zwycięzca Rosja Rosja (2019)
Najwięcej zwycięstw Dania Dania (15)
Strona internetowa

W latach 2001–2017 mistrzostwa rozgrywano pod szyldem drużynowego Pucharu Świata. Turniej finałowy odbywał się podczas jednego tygodnia, zaś zwycięzca otrzymywał przechodnie trofeum im. Ove Fundina.

Od 2018 roku rozgrywane są mistrzostwa świata pod nazwą Speedway of Nations. Drużyny narodowe rywalizują w formie par, jednakże zwycięzcy otrzymują tytuł Drużynowych Mistrzów Świata[1]. Jednocześnie od 2018 roku nie jest rozgrywany drużynowy Puchar Świata (rozgrywany od 2001 roku jako kontynuacja drużynowych mistrzostw świata).

HistoriaEdytuj

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Zasady wprowadzonego w 2001 roku Drużynowego Pucharu Świata zmieniają się praktycznie co roku. Celem cyklu jest wyłonienie najlepszej reprezentacji narodowej na żużlu.

W 2001 zgłosiło się 16 narodowych drużyn. W finałach startowało 12 drużyn (osiem rozstawionych + cztery z rund kwalifikacyjnych). Podzielono je na trzy grupy (po cztery drużyny), zwycięzcy grup zagwarantowali sobie bezpośredni awans do wielkiego finału, drużyny z drugich miejsc oraz dwie najlepsze drużyny spośród drużyn, które zajęły miejsce trzecie awansowały do barażu. Dwie najlepsze drużyny z barażu uzupełniły stawkę finalistów. W wielkim finale pięć drużyn walczyło o medale. W barażach oraz wielkich finałach w jednym biegu walczyło pięciu zawodników. W 2002 zgłosiło się 14 drużyn. Dziesięć drużyn z poprzedniego roku miało zagwarantowany udział w finałach, a o pozostałe dwa wolne miejsca walka toczyła się w rundzie kwalifikacyjnej. W 2003 system rozgrywek nie zmienił się, zgłosiło się 15 narodowych drużyn.

Zrezygnowano z pięcioosobowych biegów. Do rozgrywek zgłosiło się 14 drużyn. W finałach, zamiast 12 drużyn, wystąpiło osiem (sześć najlepszych z DPŚ z 2003 + dwie z rund kwalifikacyjnych). Finalistów podzielono na dwie grupy (po cztery drużyny), zwycięzcy tych grup awansowali bezpośrednio do wielkiego finału, a drużyny z miejsc drugiego i trzeciego walczyły w barażu o dwa miejsca w wielkim finale. We wszystkich turniejach uczestniczyły cztery drużyny, w każdym biegu brało udział czterech zawodników.

W 2005 finały nie odbyły się na terytorium jednego kraju, zachowano natomiast tygodniowy układ imprezy. Turnieje grupowe odbyły się w Szwecji i Anglii, baraż i wielki finał w Polsce. Zasady te nie uległy zmianom w następnych sezonach. W 2006 półfinały odbyły się w Polsce i Szwecji, a decydujące zawody w Wielkiej Brytanii. W 2007 półfinaliści ścigali się w Danii i Wielkiej Brytanii, natomiast o medale walczyli w Polsce. W 2008 półfinały odbyły się w Polsce i Anglii, a wielki finał w Danii. Z kolei w 2009 mieliśmy sytuację analogiczną jak w 2007, z tą różnicą, że angielski półfinał odbył się w Peterborough, a nie w Coventry. W 2010 roku po raz pierwszy reprezentacja Polski wywalczyła złoto na obcej ziemi - stało się to w duńskim Vojens, a w pokonanym polu zostały drużyny gospodarzy, Szwecji i Wielkiej Brytanii. W 2011 półfinały odbyły się w angielskim King’s Lynn i duńskim Vojens. Automatycznie awansowały z nich Polska i Dania, natomiast w barażu musiały walczyć Wielka Brytania, Rosja, Szwecja i Australia. Odpadły Czechy i Niemcy. Z barażu w Gorzowie Wielkopolskim do finału awansowały ekipy Australii i Szwecji, w którym 3 raz z rzędu okazała się najlepsza Polska.

Od sezonu 2012 Drużynowy Puchar Świata odbywać się będzie według nowych zasad. Do walki w finałowym turnieju o trofeum Ove Fundina stanie 9 reprezentacji, a nie jak w poprzednich latach 8. Automatyczne miejsce w finale zagwarantowane będzie miał gospodarz barażu i finału (w 2012 roku była to reprezentacja Szwecji), a oprócz nich o tytuł najlepszej drużyny na świecie powalczą zwycięzcy półfinałów oraz najlepszy zespół z barażu. Dodatkowo każda z drużyn liczyć będzie czterech zawodników, bez rezerwowych. Zmianie ulegnie również tabela biegowa - liczba wyścigów zostanie zmniejszona z 25 do 20.

MedaliściEdytuj

Rok Miejsce Złoto Srebro Brąz Źr.
Drużynowe mistrzostwa świata
1960   Göteborg   Szwecja   Wielka Brytania   Czechosłowacja
1961   Wrocław   Polska   Szwecja   Wielka Brytania
1962   Slaný   Szwecja   Wielka Brytania   Polska
1963   Wiedeń   Szwecja   Czechosłowacja   Wielka Brytania
1964   Abensberg   Szwecja   ZSRR   Wielka Brytania
1965   Kempten   Polska   Szwecja   Wielka Brytania
1966   Wrocław   Polska   ZSRR   Szwecja
1967[a]   Malmö   Szwecja   Polska   Wielka Brytania
  ZSRR
1968   Londyn   Wielka Brytania   Szwecja   Polska
1969   Rybnik   Polska   Wielka Brytania   ZSRR
1970   Londyn   Szwecja   Wielka Brytania   Polska
1971   Wrocław   Wielka Brytania   ZSRR   Polska
1972   Olching   Wielka Brytania   ZSRR   Polska
1973   Londyn   Wielka Brytania   Szwecja   ZSRR
1974   Chorzów   Wielka Brytania   Szwecja   Polska
1975   Norden   Wielka Brytania   ZSRR   Szwecja
1976   Londyn   Australia   Polska   Szwecja
1977   Wrocław   Wielka Brytania   Polska   Czechosłowacja
1978   Landshut   Dania   Wielka Brytania   Polska
1979   Londyn   Nowa Zelandia   Dania   Czechosłowacja
1980   Wrocław   Wielka Brytania   Stany Zjednoczone   Polska
1981   Olching   Dania   Wielka Brytania   RFN
1982   Londyn   Stany Zjednoczone   Dania   RFN
1983   Vojens   Dania   Wielka Brytania   Stany Zjednoczone
1984   Leszno   Dania   Wielka Brytania   Stany Zjednoczone
1985   Long Beach   Dania   Stany Zjednoczone   Wielka Brytania
1986 3 rundy   Dania   Stany Zjednoczone   Wielka Brytania
1987 3 rundy   Dania   Wielka Brytania   Stany Zjednoczone
1988   Long Beach   Dania   Stany Zjednoczone   Szwecja
1989   Bradford   Wielka Brytania   Dania   Szwecja
1990   Pardubice   Stany Zjednoczone   Wielka Brytania   Dania
1991   Vojens   Dania   Szwecja   Stany Zjednoczone
1992   Kumla   Stany Zjednoczone   Szwecja   Wielka Brytania
1993   Coventry   Stany Zjednoczone   Dania   Szwecja
1994   Brokstedt   Szwecja   Polska   Dania
1995   Bydgoszcz   Dania   Wielka Brytania   Stany Zjednoczone
1996   Diedenbergen   Polska   Rosja   Dania
1997   Piła   Dania   Polska   Szwecja
1998   Vojens   Stany Zjednoczone   Szwecja   Dania
1999   Pardubice   Australia   Czechy   Stany Zjednoczone
2000   Coventry   Szwecja   Wielka Brytania   Stany Zjednoczone
Drużynowy Puchar Świata
2001   Wrocław   Australia   Polska   Szwecja
2002   Peterborough   Australia   Dania   Szwecja
2003   Vojens   Szwecja   Australia   Dania
2004   Poole   Szwecja   Wielka Brytania   Dania
2005   Wrocław   Polska   Szwecja   Dania
2006   Reading   Dania   Szwecja   Wielka Brytania
2007   Leszno   Polska   Dania   Australia
2008   Vojens   Dania   Polska   Szwecja
2009   Leszno   Polska   Australia   Szwecja
2010   Vojens   Polska   Dania   Szwecja
2011   Gorzów Wlkp.   Polska   Australia   Szwecja
2012   Målilla   Dania   Australia   Rosja
2013   Praga   Polska   Dania   Australia
2014   Bydgoszcz   Dania   Polska   Australia
2015   Vojens   Szwecja   Dania   Polska
2016   Manchester   Polska   Wielka Brytania   Szwecja
2017   Leszno   Polska   Szwecja   Rosja
Speedway of Nations
2018   Wrocław   Rosja   Wielka Brytania   Polska
2019   Togliatti   Rosja   Polska   Australia
2020   Manchester

Klasyfikacja medalowaEdytuj

Według państwEdytuj

Lp. Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Dania 15 9 7 31
2.   Polska 13 9 10 32
3.   Szwecja 11 11 14 36
4.   Wielka Brytania[b][c] 9 15 9 33
5.   Stany Zjednoczone 5 4 7 16
6.   Australia 4 4 4 12
7.   ZSRR /   Rosja 2 6 5 13
8.   Nowa Zelandia 1 1
9.   Czechosłowacja /   Czechy 2 3 5
10.   RFN 2 2

Według zawodnikówEdytuj

Tabela obejmuje 10 najbardziej utytułowanych zawodników.

Pogrubioną czcionką – zostali zaznaczeni zawodnicy, którzy kontynuują karierę żużlową.

Lp. Zawodnik Państwo Lata[d] Złoto Srebro Brąz Razem
1. Nielsen, HansHans Nielsen   Dania 1978–1998 11 4 3 18
2. Knudsen, TommyTommy Knudsen   Dania 1981–1997 8 2 2 12
3. Gundersen, ErikErik Gundersen   Dania 1981–1989 7 2 9
4. Gollob, TomaszTomasz Gollob   Polska 1994–2011 6 4 10
5. Fundin, OveOve Fundin   Szwecja 1960–1970 6 3 1 10
6. Hampel, JarosławJarosław Hampel   Polska 2005–2014 6 2 8
7. Jessup, DaveDave Jessup   Wielka Brytania 1973–1983 5 3 8
7. Collins, PeterPeter Collins   Wielka Brytania 1973–1984 5 3 8
9. Nordin, GöteGöte Nordin   Szwecja 1960–1967 5 1 1 7
10. Kasprzak, KrzysztofKrzysztof Kasprzak   Polska 2007–2016 5 1 6

Reprezentacje występujące w DPŚEdytuj

Legenda
  •   – mistrzostwo
  •   – wicemistrzostwo
  •   – trzecie miejsce
  • 4–12 – miejsca 4-12
  •  ••  – zakwalifikowani, ale się wycofali
  •  •  – nie zakwalifikowali się
  •  –  – nie brali udziału
  •    – gospodarze finału i barażu
  • Q – zakwalifikowali się do najbliższego turnieju
  • q – będą brali udział w najbliższych eliminacjach
Reprezentacja 2001
 
(12)
2002
 
(12)
2003
 
(12)
2004
 
(8)
2005
 
(8)
2006
 
(8)
2007
 
(8)
2008
 
(8)
2009
 
(8)
2010
 
(8)
2011
 
(8)
2012
 
(9)
2013
 
(9)
2014
 
(9)
2015
 
(9)
2016
 
(9)
2017
 
(9)
  Australia       5 5 4   4   5         4 4 5
  Czechy 7 5 6 6 6 8 7 8 8 7 7 4 7 8 8 9
  Dania 4               6   4         5 8
  Finlandia 9 8 7 7 8 7
  Łotwa •• 6 8 9 6
  Niemcy 11 12 10 8 8 9 9
  Polska   4 4 4   5           5          
  Rosja 8 9 8 7 6 6 4 6 5   9 7 6  
  Słowenia 12 11 9 7
  Stany Zjednoczone 5 6 6 7 8 5 6 6 7 7
  Szwecja             5         4 8 5      
  Węgry 10 10 11 8 8
  Wielka Brytania 6 7 5   4   4 5 5 4 6 6 7 4 5   4
  Włochy 12 7 9
Reprezentacja 2001
 
(12)
2002
 
(12)
2003
 
(12)
2004
 
(8)
2005
 
(8)
2006
 
(8)
2007
 
(8)
2008
 
(8)
2009
 
(8)
2010
 
(8)
2011
 
(8)
2012
 
(9)
2013
 
(9)
2014
 
(9)
2015
 
(9)
2016
 
(9)
2017
 
(9)
  Austria
  Francja
  Norwegia
  Ukraina

UwagiEdytuj

  1. Wielka Brytania i ZSRR zajęli ex aequo 3. miejsce.
  2. W latach 1962–1973 w reprezentacji Wielkiej Brytanii startowali zawodnicy z Australii i Nowej Zelandii.
  3. W latach 1974–1977 Wielką Brytanię osobno reprezentowali Anglicy i Szkoci. Wszystkie medale w tym okresie zdobyli Anglicy.
  4. Lata, w których dany zawodnik zdobywał medale.

PrzypisyEdytuj

  1. FIM Speedway of Nations (ang.). pzm.pl. [dostęp 2019-06-03].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj