Otwórz menu główne

Drwęca

rzeka w północnej Polsce, dopływ Wisły
Ten artykuł dotyczy rzeki. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Drwęca (niem. Drewenz) – rzeka w północnej Polsce na Pojezierzu Mazurskim i Pojezierzu Chełmińsko-Dobrzyńskim, prawy dopływ dolnej Wisły. Długość rzeki wynosi 207 km, a powierzchnia dorzecza 5536 km². Wypływa ze wschodnich stoków Góry Dylewskiej (Czarci Jar) na wysokości 191 m n.p.m., płynie na południowy zachód i uchodzi do Wisły na wysokości 36,6 m n.p.m., a jej końcowy odcinek stanowi granicę Torunia i Złotorii. Wyznacza południową granicę ziemi chełmińskiej.

Drwęca
Ilustracja
Ujście Drwęcy do Wisły w miejscowości Złotoria
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Długość 207 km
Powierzchnia zlewni 5536 km²
Źródło
Miejsce Drwęck
Wysokość 191 m n.p.m.
Współrzędne 53°32′40,5″N 20°11′02,5″E/53,544583 20,184028
Ujście
Recypient Wisła
Miejsce Złotoria[1]
Wysokość 36 m n.p.m.
Współrzędne 52°59′55″N 18°41′27″E/52,998611 18,690833
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
źródło
źródło
ujście
ujście

Przepływa przez województwo warmińsko-mazurskie i województwo kujawsko-pomorskie.

Obszar dorzecza Drwęcy ukształtowany został podczas zlodowacenia wistuliańskiego – stadium poznańskiego. Drwęca jest połączona z Zalewem Wiślanym poprzez Kanał Elbląski. Są na niej organizowane spływy kajakowe. Rzeka od 1961 na całej długości jest najdłuższym ichtiologicznym rezerwatem przyrody w Polsce, objęta jest programem Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk Dolina Drwęcy (PLH280001) i na odcinku od Jajkowa do Brodnicy jako obszar specjalnej ochrony ptaków Bagienna Dolina Drwęcy (PLB040002).

Dopływy DrwęcyEdytuj

Miasta położone nad DrwęcąEdytuj

Większe miasta leżące w dorzeczu Drwęcy:

HistoriaEdytuj

Drwęca była rzeką graniczną w latach 1815–1920, oddzielając terytoria zaboru pruskiego i rosyjskiego. W okolicy Złotorii i Lubicza działało kilkanaście posterunków granicznych obu zaborców (część budynków jest zachowana jako mieszkalne). Główne posterunki drogowe istniały w Lubiczu Górnym (rosyjskie) i Dolnym (pruskie). Wykopano też tzw. kordon graniczny – wał ziemny z nasypami po bokach, dla wyodrębnienia granic Prus[2].

Krzyżacy Drwęcę wykorzystywali do transportu płodów rolnych, runa leśnego, skór oraz mięsa. Szkuty dostarczały sól i stal[3].

CiekawostkiEdytuj

W okolicach Lubicza na rzece wybudowano:

  • ujęcie wody Toruń-Jedwabno, pobierające wodę dla ok. 250 tysięcy ludzi, wybudowane w latach 60. Zostało zmodernizowane ze środków UE w 2006. Chlorowanie zastąpiono ozonowaniem, pozbawiając wodę niemiłego smaku[4][5].
  • tamę na Drwęcy, wraz z przejściem dla pieszych
  • trzy mosty (zobacz Mosty w Toruniu), z których zachowały się dwa.

W okolicach Złotorii na Drwęcy wybudowano:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Henryka Wojtczak: Drwęca ujście (pol.). Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Bydgoszczy, 2015. [dostęp 2018-07-15].
  2. Okres zaborów ciekawostki (pol.). nasze.kujawsko-pomorskie.pl.
  3. Tadeusz Peter: Z dziejów powiatu ostródzkiego – historia i współczesność gminy Ostróda. Ostróda: [s.n.] ; Olsztyn: Wydawnictwo WPW C. Porycki, P. Wasześcik: na zlec. Stowarzyszenia Inicjatyw Kultury Fizycznej i Turystyki Warmii i Mazur, 2004. ISBN 83-917924-7-1.
  4. Wodociągi zrobiły wrażenie (pol.). torun.pl. [dostęp 2013-07-22].
  5. Skąd czerpiemy wodę (pol.). wodociągi.torun.com.pl.