Dryobates

rodzaj ptaka

Dryobatesrodzaj ptaka z podrodziny dzięciołów (Picinae) w rodzinie dzięciołowatych (Picidae).

Dryobates
Boie, 1826[1]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – samiec dzięcioła kalifornijskiego (D. nuttallii)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Picoidea
Rodzina dzięciołowate
Podrodzina dzięcioły
Plemię Melanerpini
Rodzaj Dryobates
Typ nomenklatoryczny

Picus pubescens Linnaeus, 1766

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Zasięg występowaniaEdytuj

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji, północno-zachodniej Afryce, Ameryce Północnej i Środkowej[5].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 14–19 cm; masa ciała 16–48 g[5].

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Dryobates: gr. δρυς drus, δρυος druos „drzewo”; βατης batēs „piechur”, od βατεω bateō „stąpać”, od βαινω bainō „iść”[6].
  • Hyloscopus: gr. ὑλοσκοπος huloskopos „pilnujący, strzegący lasu”, od ὑλη hulē „las”; σκοπος skopos „obserwator, strażnik”, od σκοπεω skopeō „uważać”[6]. Gatunek typowy: Picus nuttalii Gambel, 1843.
  • Xylocopus: gr. ξυλοκοπος xulokopos „kujący drzewo”, od ξυλον xulon „drewno”; κοπος kopos „uderzający”, od κοπτω koptō „uderzać”[6]. Gatunek typowy: Picus minor Linnaeus, 1758.
  • Xylopicus: gr. ξυλον xulon „drzewo”; późnogr. πικος pikos „dzięcioł”, od łac. picus „dzięcioł”[6]. Gatunek typowy: Picus minor Linnaeus, 1758.

Podział systematycznyEdytuj

Takson wyodrębniony ostatnio z Dendrocopos[7][8][9]. Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

PrzypisyEdytuj

  1. F. Boie. Generalübericht der ornithologischen Ordnunegn, Familien und Gattunegen. „Isis von Oken”. 1826, s. kol. 977, 1826 (niem.). 
  2. Cabanis i Heine 1863 ↓, s. 75.
  3. Cabanis i Heine 1863 ↓, s. 51.
  4. E. Rey: Synonomik der europäischen Brutvögel und Gäste : systematisches Verzeichniss nebst Angaben über die geographische Verbreitung der Arten unter besonderer Berücksichtigung der Brutverhältnisse. Halle: G. Schwetschke’scher Verlag, 1872, s. 246. (niem.)
  5. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Woodpeckers (Picidae), version 1.0.. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.picida1.01. [dostęp 2020-10-06]. (ang.)  
  6. a b c d Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  7. H. Winkler, A. Gamauf, F. Nittinger & E. Haring. Relationships of Old World woodpeckers (Aves: Picidae) - new insights and taxonomic implications. „Annalen des Naturhistorischen Museums in Wien”. 116, s. 69-86, 2014 (ang.). 
  8. J. Fuchs & J.-M. Pons. A new classification of the Pied Woodpeckers assemblage (Dendropicini, Picidae) based on a comprehensive multi-locus phylogeny. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 88, s. 28–37, 2015. DOI: 10.1016/j.ympev.2015.03.016 (ang.). 
  9. M.J. Dufort. An augmented supermatrix phylogeny of the avian family Picidae reveals uncertainty deep in the family tree. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 94 (A), s. 313-326, 2016. DOI: 10.1016/j.ympev.2015.08.025 (ang.). 
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Melanerpini Gray,GR, 1846 (wersja: 2020-06-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-06].

BibliografiaEdytuj