Dujkery[2] (Cephalophini) – plemię ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).

Dujkery
Cephalophini
J.E. Gray, 1871[1]
Ilustracja
Przedstawiciel plemienia – dujker żółtopręgi (Cephalophus silvicultor)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Pecora
Rodzina wołowate
Podrodzina antylopy
Plemię dujkery
Typ nomenklatoryczny

Cephalophus C.H. Smith, 1827

Rodzaje

zobacz opis w tekście

Zasięg występowaniaEdytuj

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[3][4].

CharakterystykaEdytuj

Gatunki zaliczane do dujkerów to w większości bardzo małe i małe antylopy (najmniejsze osiągają masę ciała ok. 4 kg, największe 45–80 kg) o niezbyt długich kończynach, krótkich rogach występujących u przedstawicieli obydwu płci oraz o łukowato wygiętym grzbiecie. Dujkery, z wyjątkiem gryma szarego, żyją w gęstych lasach (stąd angielska nazwa forest duikers), na terenie Czarnej Afryki, zwykle pojedynczo lub w parach. Zaniepokojone kryją się w gęstwinach. W odróżnieniu od pozostałych krętorogich, dujkery są wszystkożerne.

Podział systematycznyEdytuj

Do plemienia należą następujące rodzaje[3][2]:

PrzypisyEdytuj

  1. J.E. Gray. Notes on Bush-bueks (Cephalophoridæ) in the Britisli Museum, with the Deseription of two new Species from Gaboon. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1871, s. 588, 1871 (ang.). 
  2. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 183–184. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  3. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 370–376. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  4. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Subfamily Cephalophinae (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-02].

BibliografiaEdytuj

  • K. Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  • H. Komosińska, E. Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.