Dwanaście Konkluzji Lollardów

Dwanaście konkluzji Lollardówśrednioangielski tekst religijny zawierający wnioski przywódców angielskiego ruchu Lollardów, zainspirowane naukami Johna Wikliffe'a. Konkluzje[1][2] spisano w 1395 roku. Tekst został przedstawiony Parlamentowi Anglii i jako afisz przybity gwoździami do drzwi opactwa Westminster i katedry św. Pawła (typowa średniowieczna metoda publikowania). Manifest sugerował rozszerzony traktat Trzydzieści siedem wniosków (trzydzieści siedem artykułów przeciwko korupcji w Kościele) dla tych, którzy chcieli bardziej dogłębnych informacji.

Dwanaście wnioskówEdytuj

Tekst podsumowuje dwanaście obszarów, w których Lollardzi dostrzegali konieczność reformy kościoła chrześcijańskiego w Anglii.

Wniosek pierwszy: stan KościołaEdytuj

Pierwszy wniosek stwierdza, że Kościół angielski zbytnio zaangażował się w sprawy władzy doczesnej, kierując się złym przykładem Kościoła rzymskiego.

Drugi wniosek: kapłaństwoEdytuj

Drugi wniosek stwierdza, że ceremonie używane przy wyświęcaniu kapłanów i biskupów nie mają podstawy biblijnej ani biblijnych wzorców.

Wniosek trzeci: celibat duchownyEdytuj

Trzeci wniosek głosi, że praktyka celibatu duchownego sprzyja sodomii wśród duchowieństwa.

Czwarty wniosek: przeistoczenieEdytuj

Czwarty wniosek głosi, że doktryna przeistoczenia prowadzi do bałwochwalczego kultu przedmiotów codziennego użytku (opłatków komunijnych).

Piąty wniosek: egzorcyzmy i świętaEdytuj

Piąty wniosek stwierdza, że egzorcyzmy i poświęcenia dokonywane przez księży są rodzajem czarów i są niezgodne z zasadami chrześcijaństwa.

Wniosek szósty: duchowni na stanowiskach świeckichEdytuj

Szósty wniosek stwierdza, że niewłaściwe jest, aby mężczyźni, którzy piastują wysokie urzędy w Kościele, jednocześnie zajmowali stanowiska we władzach doczesnych.

Wniosek siódmy: modlitwa za zmarłychEdytuj

Siódmy wniosek stwierdza, że modlitwy za dusze poszczególnych zmarłych osób są niewłaściwe, ponieważ w sposób dorozumiany wykluczają wszystkich innych błogosławionych zmarłych, za których się nie modlono, oraz że zwyczaj odpustów za zmarłych jest swego rodzaju przekupstwem, które psuje Kościół.

Ósmy wniosek: pielgrzymkiEdytuj

Ósmy wniosek stwierdza, że praktyki pielgrzymkowe i kult relikwii w najlepszym przypadku są nieskuteczne dla osiągnięcia duchowych zasług, a w najgorszym zbliżają się do bałwochwalstwa w oddawaniu czci stworzonym przedmiotom.

Dziewiąty wniosek: spowiedźEdytuj

Dziewiąty wniosek stwierdza, że praktykowanie spowiedzi w celu odpuszczenia grzechów jest bluźnierstwem, ponieważ tylko Bóg ma moc odpuszczania grzechów, a także ponieważ gdyby kapłani posiadali tę władzę, byłoby okrutnym i nieżyczliwym z ich strony, gdyby odmówili tego przebaczenia osobom, które nie chciały się spowiadać.

Dziesiąty wniosek: wojna, walka i krucjatyEdytuj

Dziesiąty wniosek głosi, że chrześcijanie powinni powstrzymywać się od przemocy, a zwłaszcza, że wojny, które mają podłoże religijne, takie jak krucjaty, są bluźnierstwem, ponieważ Chrystus nauczył ludzi kochać i przebaczać swoim wrogom.

Jedenasty wniosek: kobiece śluby wstrzemięźliwości i aborcjaEdytuj

Jedenasty wniosek stwierdza, że kobiety w Kościele, które złożyły śluby celibatu, uprawiają seks, zachodzą w ciążę, a następnie szukają aborcji, aby ukryć fakt, że złamały swoje śluby, praktykę, którą tekst zdecydowanie potępia.

Wniosek dwunasty: sztuka i rzemiosłoEdytuj

Dwunasty wniosek stwierdza, że chrześcijanie poświęcają zbyt wiele energii i uwagi na tworzenie pięknych przedmiotów artystycznych i rzemieślniczych oraz że ludzie powinni uprościć swoje życie i odnowić swoje oddanie pobożności, powstrzymując się od niepotrzebnych wysiłków.

PrzypisyEdytuj

  1. Marian Banaszak, Historia Kościoła Katolickiego, t. 2 (średniowiecze), s. 248-249.
  2. Popularna encyklopedia powszechna, t. 19, Kraków: Fogra Oficyna Wydawnicza, 1997, s. 175.
Z tym tematem związana jest kategoria: Religia a polityka.