Otwórz menu główne

Dyonizy Gliński

polski dyplomata, oficer wywiadu

Dyonizy Paweł Gliński, używający także nazwiska Biliński, ps. „Andrzej” (ur. 28 kwietnia 1930 w Warszawie[1], zm. 24 stycznia 2013[2]) – polski pułkownik Służby Bezpieczeństwa i dyplomata, ambasador PRL/RP w Pakistanie (1988–1992).

Dyonizy Gliński
Dyonizy Biliński
ps. „Andrzej”
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1930
Warszawa
Data śmierci 24 stycznia 2013
Ambasador PRL/RP w Pakistanie
Okres od 1988
do 1992
Poprzednik Jan Wojciech Piekarski
Następca Jan Majewski

ŻyciorysEdytuj

Dyonizy Gliński pochodził z praskiej rodziny robotniczej. Podczas wojny stracił rodziców. W czasie powstania warszawskiego wywieziony na Pomorze do pracy na roli[3].

Po 1945 działacz Związku Walki Młodych i Związku Młodzieży Polskiej, funkcyjny w organizacji Służba Polsce. W 1949 zgłosił się do służby w aparacie bezpieczeństwa. W 1950 zdał maturę. Ukończył ekonomię w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. W latach 1950–1955 pracował w stołecznym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie szybko awansował m.in. za zasługi w zwalczaniu duchowieństwa. W latach 1957–1958 słuchacz Szkoły Departamentu I MSW. Dzięki dobremu sprawowaniu w służbie, przymykano oko na pijackie burdy, jakie wyprawiał na warszawskiej Pradze. Od ucieczki Michała Goleniewskiego w 1961 Gliński występował jako „Dyonizy Biliński” (przy czym jego nową tożsamość miał znać także zbiegły Janusz Kochański). W latach 1961–1965 rezydent w Londynie pod pseudonimem „Andrzej”. Po powrocie zastępca naczelnika Wydziału IV[3]. Odpowiadał także za wywiad na kierunku USA[4]. W latach 1968–1972 rezydent jako radca w ambasadzie w Waszyngtonie, a od 1972 do 1975 komendant OKKW w Starych Kiejkutach. W latach 1977–1981 rezydent w Stałym Przedstawicielstwie Nowym Jorku. Po powrocie naczelnik Wydziału X zajmującego się kontrwywiadem zagranicznym, od 1985 zastępca, a później dyrektor Departamentu Konsularnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych[3]. Od 14 lipca 1988 do 1 kwietnia 1992 pełnił funkcję ambasadora w Pakistanie[5]. W międzyczasie, w lipcu 1990, został zwolniony ze służby w wywiadzie[3].

PrzypisyEdytuj