Dzwonek: pismo dla ludu

Dzwonek[2]: pismo dla ludu – czasopismo społeczno-kulturalno-oświatowe ukazujące się we Lwowie w latach 1859-1872 (Nr 1 – 1 lipca 1859) finansowane przez lwowskiego radnego, drukarza i wydawcę Edwarda Winiarza. Pierwszym redaktorem naczelnym został Bruno Bielawski. Do stałych współpracowników należeli[1]: Walery Łoziński, Władysław Łoziński, Mieczysław Romanowski, Ludwik Wolski, Jan Kanty Turski, Ludwika Leśniowska, Paulina Wilkońska, Juliusz Starkel, Teofil Lenartowicz publikował wiersze[3]. W 1875 roku wznowił pismo w Tarnowie o. Berard Bulsiewicz.

Dzwonek
pismo dla ludu
Częstotliwość co 10 dni
Państwo  Austro-Węgry
Adres Lwów
Wydawca Edward Józef Winiarz
Rodzaj czasopisma społeczno-kulturalne
Język polski
Pierwsze wydanie 1 lipca 1859
Ostatnie wydanie 1872
Redaktor naczelny Bruno Bielawski
Stali współpracownicy Walery Łoziński, Ludwik Wolski, Juliusz Starkel, Teofil Lenartowicz
Średni nakład 1200[1] egz.
Format 23 cm

Kolejnymi redaktorami naczelnymi Dzwonka byli[4]: od 1860 Juliusz Starkel przy współpracy Walerego Łozińskiego, od 1862 Bernard Kalicki, od 1866 Władysław Łoziński.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kazimierz Olszański. Prasa galicyjska wobec Powstania Styczniowego. „Prace Komisji Nauk Historycznych”. 35, s. 256, 1975. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. ISSN 0079-3388. 
  2. Dzwonek: pismo dla ludu. , 1859 - 1872. Lwów: Edward Józef Winiarz. OCLC 297571732 (pol.). 
  3. za wstępem do: Gawędy i powieści Brunona Bielawskiego i Walerego Łozińskiego. Lwów: Nakładem Macierzy Polskiej, 1899, s. 2-7. OCLC 292148166.
  4. Julian Krzyżanowski: Literatura polska : przewodnik encyklopedyczny. T. 1: A - M. Warszawa: PWN, 1984, s. 702. ISBN 83-01-01520-9.