Echa Płockie i Łomżyńskie

Echa Płockie i Łomżyńskie – polskie czasopismo wychodzące w latach 1898-1904 w Płocku, z oddziałem w Łomży. W 1904 roku zmieniło nazwę na „Echa Płockie i Włocławskie”. Czasopismo przestało wychodzić w 1906 roku.

Echa Płockie i Łomżyńskie
Ilustracja
Adres Płock, Rynek Kanoniczny; od 1900 roku: ul. Warszawska 259/260
Pierwszy numer 1898
Ostatni numer 1906
Redaktor naczelny Adam Grabowski

RedakcjaEdytuj

Pierwszy numer ukazał się 1 kwietnia 1898 roku z podtytułem: „Pismo poświęcone głównie sprawom miejscowym”[1]. Redaktorem czasopisma został Adam Grabowski (1864-1919), współzałożyciel wznowionego w 1907 roku Towarzystwa Naukowego Płockiego[2]. Redakcja czasopisma mieściła się w Płocku, najpierw przy Rynku Kanonicznym (dziś plac Narutowicza), by od lipca 1900 roku przenieść się na ul. Warszawską 259/260 (dziś. ul. T. Kościuszki). Oddział „Ech” w Łomży znajdował się w księgarni Rychtera na Nowym Rynku[1].

Profil czasopismaEdytuj

Czasopismo ukazywało się dwa razy w tygodniu. „Echa” zostały uznane za organ prasowy przez założycieli płockiego Towarzystwa Rolniczego[3]. „Echa Płockie i Łomżyńskie” w momencie swego powstawania wzorowały się na „Korespondencie Płockim”, wychodzącym w latach 1876-1888. „Echa” podejmowały również niektóre elementy działalności „Korespondenta”. Do „Ech” pisali też byli współpracownicy „Korespondenta”, m.in. Wacław Wolski, Leon Rutkowski[4], Jan Kanty Turski, Franciszek Tarczyński[5] i Adam Dunin-Mieczyński[6]. Wśród piszących do „Ech” byli oprócz nich m.in. Maria Macieszyna[7], Dominik Staszewski[8] i Wawrzyniec Sikora (pseudonim Hieronim Koląbryna)[9].

Czasopismo posiadało skromną szatę graficzną i nie zawierało ilustracji. Zwykle składało się z czterech stron, a jedynie w wyjątkowych okazjach poszerzano o kolejne dwie. Na łamach „Ech” przeważały bieżące informacje lokalne z guberni płockiej i łomżyńskiej. W piśmie można było znaleźć także kronikę kościelną, czy opowiadania w odcinkach. Regularnie zamieszczano korespondencję z miast i wsi będących w granicach obu guberni[10].

„Echa Płockie i Włocławskie”Edytuj

„Echa Płockie i Łomżyńskie” odgrywały poważną rolę kulturotwórczą, mimo szykan stosowanych przez władze carskie. Dawały miejscowej inteligencji możliwość wypowiadania się na tematy społeczne, gospodarcze i kulturalne[11]. W związku ze słabym zainteresowaniem czasopismem w Łomży, oddział „Ech” przeniesiono do Włocławka, zmieniając jednocześnie tytuł w marcu 1904 roku na „Echa Płockie i Włocławskie”. Po zmianie tytułu wprowadzono w „Echach” specjalną kolumnę poświęconą wiadomościom z Włocławka i Kujaw[12]. Z powodu braku funduszy, zawieszono wydawanie czasopisma w 1906 roku[1]. W lutym 1907 roku Adam Grabowski sprzedał czasopismo Bolesławowi Zdziarskiemu, który kontynuował je w latach 1907-1908 jako „Echa Płockie”[12].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Zdzisław Bitner, Tadeusz Daszewski, Poczta płocka w notatkach gazety „Echa Płockie i Łomżyńskie”, Płock 2012, s. 3. [dostęp 19.11.2013].
  2. Andrzej Jerzy Papierowski, Geneza Biblioteki im. Zielińskich TNP (w świetle dokumentów Towarzystwa), „Notatki Płockie”, nr 177, z. 4, 1998, s. 24-25.
  3. Andrzej Jerzy Papierowski, Zarys działalności Towarzystwa Rolniczego w Płocku w latach 1901-1914, „Notatki Płockie”, nr 202, z. 1, 2005, s. 37.
  4. Aleksander Maciesza, Leon Rutkowski jako badacz naukowy, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Płockiego, Warszawa 1931, s. 6.
  5. Jolanta Wrońska, Archeologia w „Echach Płockich i Łomżyńskich” (1898-1906), „Notatki Płockie”, nr 138, z. 1, 1989, s. 25.
  6. Bożena Strzelecka, „Korespondent Płocki” – przykład prowincjonalnej inicjatywy wydawniczej, „Rocznik Mazowiecki”, T. 9, 1987, s. 108.
  7. Anna Stogowska, Maria Macieszyna jako regionalistka, „Notatki Płockie”, nr 159, z. 2, 1994, s. 29.
  8. Czesław Gutry, Zapisani w historii powiatu mławskiego, „Notatki Płockie”, nr 26, 1963, s. 12.
  9. Czesław Gutry, Z historii czasopism płockich, „Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego”, 1970, T. 9, z. 1, s. 123.
  10. Adam Dobroński, Łomża w latach 1866-1918, Łomża 1993, s. 100.
  11. Wiesław Koński, Dzieje prasy płockiej, „Notatki Płockie”, nr 149, z. 4, 1991, s. 8.
  12. a b Andrzej Notkowski, Z dziejów prasy polskiej na Kujawach wschodnich do 1918 r. Część I, „Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego”, 1971, T. 10, z. 3, s. 321.

Linki zewnętrzneEdytuj