Otwórz menu główne

Edwin Lee Mathews (ur. 13 października 1931, zm. 18 lutego 2001) – amerykański baseballista, który występował na pozycji trzeciobazowego, dwunastokrotny uczestnik Meczu Gwiazd, członek Baseball Hall of Fame.

Eddie Mathews
Ilustracja
trzeciobazowy
Pełne imię i nazwisko Edwin Lee Mathews
Data i miejsce urodzenia 13 października 1931
Texarkana, Teksas
Data i miejsce śmierci 18 lutego 2001
La Jolla, Kalifornia
Odbijał lewą
Rzucał prawą
Debiut 15 kwietnia 1952
Ostatni występ 27 września 1968
Kariera klubowa
Lata Kluby
1952–1966 Boston/Milwaukee/Atlanta Braves
1967 Houston Astros
1967–1968 Detroit Tigers
Kariera menedżerska
Lata Kluby
1972–1974 Atlanta Braves
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1978
Głosów 79,4 %
(5. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Major League BaseballEdytuj

 
Eddie Mathews w czasopiśmie Life w 1958 roku.

Boston/Milwaukee/Atlanta BravesEdytuj

Przed rozpoczęciem sezonu 1949 podpisał kontrakt z Boston Braves[1]. Po występach w niższych ligach, najwyżej na poziomie Triple-A w Milwaukee Brewers[2], 12 kwietnia 1952 zadebiutował w Major League Baseball w meczu przeciwko Brooklyn Dodgers. W pierwszym sezonie występów zdobył 25 home runów, a w głosowaniu do nagrody NL Rookie of the Year zajął 3. miejsce[1].

W 1953 kiedy Braves przenieśli swoją siedzibę do Milwaukee[3], Mathews zanotował średnią 0,302 i zdobył najwięcej home runów w MLB (47). Ponadto po raz pierwszy zagrał w Meczu Gwiazd, a w głosowaniu na najbardziej wartościowego zawodnika zajął 2. miejsce za Royem Campanellą z Brooklyn Dodgers[1]. 16 sierpnia 1954 pojawił się na okładce magazynu Sports Illustrated[3]. 6 października 1957 w meczu numer 4 World Series, w którym Braves mierzyli się z New York Yankees, w drugiej połowie dziesiątej zmiany zdobył zwycięskiego home runa, co dało wyrównanie w rywalizacji 2–2. Ostatecznie Braves zwyciężyli w serii 4–3 i zdobyli tytuł mistrzowski[3].

W latach 1953–1961 zdobywał przynajmniej 30 home runów w sezonie[1]. W sezonie 1959 zdobył ich 46, najwięcej w MLB, a w głosowaniu na MVP National League zajął 2. miejsce za Erniem Banksem z Chicago Cubs[1]. Podczas gry w Braves dwunastokrotnie reprezentował klub w All-Star Game[1].

Houston Astros i Detroit TigersEdytuj

W grudniu 1966 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Houston Astros[1], gdzie występował głównie na pierwszej bazie i pełnił rolę pinch hittera[3]. 14 lipca 1967 w meczu przeciwko San Francisco Giants został 7. zawodnikiem w historii Major League Baseball, który osiągnął pułap 500 home runów[3]. W sierpniu 1967 w ramach wymiany przeszedł do Detroit Tigers[1]. W 1968 zdobył drugi tytuł World Series w karierze. Tigers pokonali St. Louis Cardinals, a Mathews wystąpił w dwóch meczach[3]. W całej karierze zdobył 512 home runów i zajmował wówczas 6. miejsce w klasyfikacji wszech czasów pod tym względem[3].

Późniejszy okresEdytuj

W 1969 numer 41, z którym występował w Braves, został zastrzeżony przez klub. W 1971 został członkiem sztabu szkoleniowego Atlanta Braves, a w sierpniu 1972 menadżerem tego zespołu, zastępując na tym stanowisku Lumana Harrisa. W 1974 został zwolniony z tej funkcji, a w późniejszym okresie był trenerem w Texas Rangers, Milwaukee Brewers i Oakland Athletics[3]. W 1978 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[4].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
12× All-Star 1953, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959¹, 1959², 1960¹, 1960², 1961¹, 1961², 1962² [1]
2× zwycięzca w World Series 1957, 1968 [3]
Baseball Hall of Fame od 1978 [4]
# 41 zastrzeżony przez Braves 1969 [3]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Eddie Mathews Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 czerwca 2016].
  2. Eddie Mathews Register Statistics & History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 31 lipca 2016].
  3. a b c d e f g h i j Eddie Mathews (ang.). sabr.org.com. [dostęp 31 lipca 2016].
  4. a b Mathews, Eddie (ang.). baseballhall.org. [dostęp 31 lipca 2016].