Edeltruda z Anglii Wschodniej

Edeltruda z Anglii Wschodniej (ur. ok. 630, zm. 23 czerwca 679) – księżniczka Wschodniej Anglii, później królowa w Fens i Nortumbii. Od 672 roku ksieni w założonym przez siebie klasztorze w Ely. Święta Kościoła katolickiego, prawosławnego i anglikańskiego.

Święta
Edeltruda

Æthelthryth
Ilustracja
Witraż w katedrze w Chester
Data i miejsce urodzenia ok. 630
Exning
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 679
Ely
Czczona przez Kościół katolicki, Cerkiew prawosławna, Kościół anglikański
Wspomnienie 23 czerwca
Atrybuty Opatka trzymająca model katedry w Ely
Patronka Dolegliwości gardła

BiografiaEdytuj

Była córką króla Anny, władcy Wschodniej Anglii. Jej rodzina odznaczała się żarliwą religijnością. Jej brat Jurmin oraz cztery siostry (Seksburga, Edelburga, Witburga i Setryda) zostali kanonizowani.

Edeltruda w młodości złożyła przyrzeczenie życia w czystości. Jednak z przyczyn politycznych zmuszono ją do małżeństwa z księciem Tondberhtem. Mąż uszanował jej przyrzeczenie czystości, zresztą zmarł trzy lata po ślubie. Po śmierci męża Edeltruda osiedliła się na wyspie Ely, którą otrzymała w ramach małżeńskiego kontraktu. Spędziła tam pięć lat, poświęcając się modlitwie[1].

Gdy miała 30 lat, zmuszona została ponownie wyjść za mąż za Egfryta, króla Deiry. Przez dwanaście lat małżeństwa Edeltrudzie udało się zachować czystość, mimo nalegań męża, w czym wspierał ją jej spowiednik – biskup Wilfryd. Ostatecznie zdecydowała się wstąpić do klasztoru w Codingham. Mąż, który początkowo zezwolił żonie na ten krok, szybko zmienił zdanie i zdecydował się siłą sprowadzić ją z powrotem. Edeltrudzie udało się jednak zbiec[1].

Osiedliła się w swojej posiadłości w Ely, gdzie, dzięki wsparciu finansowemu rodziny, zbudowała podwójny klasztor – dla braci i sióstr zakonnych. Przez następne siedem lat stała na jego czele.

Zmarła w 679 roku na dżumę. Według zachowanych relacji, przewidziała nie tylko swoją śmierć, ale też liczbę osób z zakonu, które miały paść ofiarą zarazy. Zgodnie z jej wolą pogrzeb był skromny, a jej ciało złożono do grobu w drewnianej trumnie[1].

Po pogrzebieEdytuj

Szesnaście lat później, jej siostra św. Seksburga, która przejęła po niej funkcję ksieni, zdecydowała się na ekshumację i przeniesienie szczątków siostry do kościoła. Według relacji św. Bedy Czcigodnego, który przeprowadził szczegółowe rozmowy ze świadkami ekshumacji (m.in. biskupem Wilfrydem i lekarzem Cynefridem, który był też przy jej śmierci), ciało Edetrudy było całkowicie wolne od rozkładu, a zmarła sprawiała wrażenie jakby zasnęła. Także chusty, w które ją owinięto przed pogrzebem, wyglądały jakby były całkiem świeże. Wprawiło to obecnych w wielkie zdumienie, gdyż otwierając trumnę spodziewali się znaleźć kości[1].

Ciało świętej złożone na powrót do trumny, przeniesiono do kościoła przy opactwie. Podczas reformacji anglikańskiej, zgodnie z dekretem króla Henryka VIII, relikwie świętej rozrzucono, a miejsce jej spoczynku zdewastowano.

Choć ciało świętej zaginęło, w roku 1811 znaleziono jej dłoń, ukrytą w klasztornej skrytce, gdzie zwykle przechowywano relikwie. Dłoń kilkakrotnie zmieniała właścicieli, aż w końcu trafiła do dominikanek ze Stone, które wypożyczyły ją bezterminowo kościołowi parafialnemu pod wezwaniem świętej Edeltrudy przy Egreemon Street w Ely, w hrabstwie Cambridgeshire. Obecnie spoczywa na srebrnej siedemnastowiecznej płycie z napisem „Manus Sanctea Etheldredae 679” pod kryształowym kloszem zwieńczonym srebrną koroną[1].

Wystawiona na działanie powietrza dłoń znacznie pociemniała – obecnie jest ciemnobrązowa.

W 1954 roku poddano ją oficjalnym badaniom, w obecności chirurga i przedstawicieli Kościoła, podczas którego pod zaschniętą tysiąc trzechsetletnią skórą zaleziono ścięgno[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Joan Carroll Cruz Niezniszczalni: Historie świętych, których ciała nie uległy zepsuciu, wyd. Esprint 2014.

BibliografiaEdytuj

  • Joan Carroll Cruz Niezniszczalni: Historie świętych, których ciała nie uległy zepsuciu, wyd. Esprint 2014.