Otwórz menu główne

Edmund Bursche (ur. 17 lipca 1881 w Zgierzu, zm. 26 lipca 1940 w KL Gusen) – polski teolog ewangelicki, pastor, historyk Kościoła i proboszcz, przyrodni brat biskupa Juliusza Burschego.

Edmund Bursche
Ilustracja
ok. 1915
Data i miejsce urodzenia 1881-07-1717 lipca 1881
Zgierzu
Data i miejsce śmierci 1940-07-2626 lipca 1940
KL Gusen
Zawód, zajęcie teolog ewangelicki, pastor, historyk kościoła
Narodowość polska
Rodzice Ernest Wilhelm Bursche, Maria Matylda z d. Harmel
Małżeństwo Janina z domu Scheller
Dzieci Zofia, Danuta
Krewni i powinowaci Juliusz Bursche
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Był synem proboszcza ewangelicko-augsburskiego w Zgierzu, późniejszego superintendenta w Płocku Ernsta Wilhelma Burschego z jego drugiego małżeństwa z Marią Matyldą z domu Harmel.

Po ukończeniu nauki w IV gimnazjum państwowym w Warszawie studiował na wydziale teologii ewangelickiej na uniwersytecie w Tartu. Był członkiem Konwentu Polonia[1]. W roku 1905 został ordynowany na pastora Kościoła Ewangelickiego i został diakonem i proboszczem różnych gmin Ziemi Łódzkiej, ostatnio w Łowiczu. W roku 1915 został zesłany w głąb Rosji, skąd powrócił w roku 1918. Za sprzeciw wobec tworzenia odrębnych szkół dla dzieci ewangelickich został uwięziony przez niemieckie władze okupacyjne i odzyskał wolność 11 listopada 1918.

W latach 1919–1920 studiował teologię na uniwersytecie w Bazylei. W latach 1922–1939 pięciokrotnie pełnił obowiązki dziekana Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a w roku 1929 powołany na profesora teologii ewangelickiej na tejże uczelni. W roku 1930 otrzymał godność doktora honoris causa uniwersytetu w Bazylei.

W 1937 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[2].

W pierwszych dniach okupacji niemieckiej 1939 został aresztowany przez Gestapo i zesłany do KZ Oranienburg a później do KZ Gusen, gdzie został skierowany do pracy w kamieniołomie. Zmarł wskutek zapalenia płuc. Wraz z nim aresztowano jego braci: Juliusza, Alfreda, Teodora oraz bratanka Stefana. Jego młodszy brat Alfred był znanym prawnikiem. Zginął w Mauthausen 15 stycznia 1942. Stefan był inżynierem mechanikiem, został rozstrzelany w lasach lućmierskich 17 lutego 1942 r. Ich brat Teodor jako jedyny z braci przeżył obozy w Oranienburgu i Gusen, jako architekt odbudowywał zabytki Warszawy.

Edmund Bursche był małżonkiem Janiny z domu Scheller (1884–1974) i ojcem dwóch córek: Zofii (ur. 1915) i Danuty (1922–1996).

Bibliografia (wybór)Edytuj

  • Bursche, Edmund: Program polskiego uniwersalizmu chrześcijańskiego, Warszawa: L. J. Evert, 1927
  • Eugeniusz Szulc: Cmentarz Ewangelicko-Augsburski w Warszawie. Zmarli i ich Rodziny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1989, ​ISBN 83-06-01606-8​, (Biblioteka Syrenki).

PrzypisyEdytuj

  1. Antoni Minkiewicz, „Konwent Polonia”, 1828-1978, w: Zeszyty Historyczne, zeszyt 46, Paryż 1978, s. 222.
  2. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410