Edward Brzeski

Edward Brzeski (ur. 18 października 1887 w Kaczkowie, zm. 23 października 1939 w Kościanie) – oficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, major Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Edward Brzeski
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 18 października 1887
Kaczkowo
Data i miejsce śmierci 23 października 1939
Kościan
Przebieg służby
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 14 pułk artylerii polowej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca rolnik
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Erazma i Wandy z Zielenieckich. Absolwent gimnazjum i szkoły handlowej w Berlinie. W 1911 powołany do armii niemieckiej do 1 pułku artylerii polowej gwardii w Berlinie[1]. W 1914 został ponownie zmobilizowany i walczył na froncie zachodnim I wojny światowej.

W styczniu 1919 wstąpił do oddziałów powstańczych i wziął udział w powstaniu wielkopolskim. W składzie I dywizjonu 3 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. W lipcu 1920 kolumna 14 Dywizja Piechoty przebijała się szosą od Żłobinki na zachód w kierunku Motykały Wielkie. Podczas tego przemarszu kolumna kilkakrotnie napotkała na zacięty opór nieprzyjaciela, mianowicie na wysokości folwarku Bary. Nieprzyjaciel atakował z trzech stron.(...) kilkakrotnie kazał zajmować otwarte pozycje i stojąc w bezustannym ogniu nadzwyczaj skutecznie prowadził ogień, przyczyniając się do uratowania grupy[2][3]. Po zakończeniu walk zdemobilizowany. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 84. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii[4]. Posiadał przydział w rezerwie do 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu[5][6].

W okresie międzywojennym prowadził własne gospodarstwo rolne w Oborzyskach Starych. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kościan. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas w grupie oficerów „po ukończeniu 40 roku życia”[7].

Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Kościana, został zatrzymany, a potem rozstrzelany w grupie 17 innych zakładników pod ścianą kościańskiego Ratusza.

Pogrzebany na cmentarzu żydowskim, a po ekshumacji w 1946 jego prochy złożono w Mauzoleum na cmentarzu parafialnym[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj