Otwórz menu główne

Edward Dorszewski (ur. 8 października 1911 w Powidzu pow. gnieźnieński, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – porucznik piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Edward Dorszewski
Ilustracja
ppor. Edward Dorszewski
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 października 1911
Powidz
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1931 - 1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki 14 pułk piechoty
Korpus Ochrony Pogranicza
Stanowiska dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (Kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Państwowa Odznaka Sportowa Odznaka Strzelecka II RP
Symboliczne upamiętnienie por. Edwarda Dorszewskiego (cmentarz we Włocławku).

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w Powidzu (powiat gnieźnieński) - syn Zygmunta.

W roku 1931 został przyjęty do Wojska Polskiego i rozpoczął służbę w 14 pułku piechoty z Włocławka[1]. Absolwent XI promocji Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi - Komorowie, w której kształcił się w latach 1932 - 1934. Po ukończeniu szkoły został, zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 4 sierpnia 1934 r., mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty, ze starszeństwem z dnia 15 sierpnia 1934 r. i 184. lokatą[2]. Następnie, zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego z dnia 15 sierpnia tegoż roku, wcielono ppor. Dorszewskiego do 14 pułku piechoty[3].

Z dniem 1 września 1934 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu[4] (był to pluton w 8 kompanii strzeleckiej III batalionu[a])[5]. Na dzień 5 czerwca 1935 r. Edward Dorszewski zajmował 802. lokatę łączną wśród podporuczników piechoty (była to jednocześnie nadal 184. lokata w swoim starszeństwie)[6].

Do stopnia porucznika awansowany został ze starszeństwem z dnia 19 marca 1938 r. i 188. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7].

We włocławskim pułku służył do 1939 roku. W dniu 16 marca 1938 r. piastował stanowisko dowódcy plutonu w 1 kompanii 14 pp[8]. Na dzień 23 marca 1939 r. nadal dowodził plutonem w 1 kompanii I batalionu 14 pp (dowódcą kompanii był por. Władysław Szelepin, a batalionem dowodził mjr Piotr Kunda)[9], zajmując w tym czasie 184. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie[10]. Rozkazem organizacyjnym Nr 3 dowódcy[b] 14 pułku piechoty z dnia 26 maja 1939 r. - por. Edward Dorszewski wyznaczony został (w zastępstwie) na stanowisko dowódcy 6 kompanii strzeleckiej II batalionu (etatowym dowódcą tej kompanii był kpt. Michał Naziembło, a batalionem dowodził mjr Jan Łobza)[11].

Następnie przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza[c][1][12]. We wrześniu 1939 roku por. Edward Dorszewski był oficerem II batalionu 1 pułku piechoty KOP „Karpaty” (prawdopodobnie dowódcą kompanii). Po agresji ZSRR na Polskę, w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu[d].

UpamiętnienieEdytuj

Symboliczna płyta nagrobna zamordowanego przez NKWD porucznika Edwarda Dorszewskiego znajduje się na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku, na grobie rodzinnym innego oficera 14 pułku piechoty - ppor. / ppłk. LWP Wiktora Grotowskiego (sektor 82, rząd 7, grób 139). W dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”, odczytane zostało nazwisko zamordowanego przez Sowietów Edwarda Dorszewskiego.

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Kompanią tą dowodził wówczas kpt. kontr. Bazyli Budzyłło, a batalionem mjr Stanisław Pietrzyk.
  2. Rozkaz podpisał pełniący obowiązki dowódcy pułku ppłk Władysław Dzióbek.
  3. Na dzień 6 lipca 1939 roku pełnił najprawdopodobniej służbę w batalionie KOP „Iwieniec”.
  4. 9 listopada 2007 roku podczas warszawskich uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” odczytano pośmiertne nominacje ofiar sowieckiej zbrodni, ogłoszone decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 439/MON z 5 października 2007 r. W decyzji tej por. Edward Dorszewski został błędnie wykazany w stopniu podporucznika (pod nazwiskiem „Doroszewski”), a tym samym awansowany został pośmiertnie na porucznika, który to stopień w rzeczywistości posiadał od 1938 r.[13]

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj