Edward Dorszewski

Edward Dorszewski (ur. 8 października 1911 w Powidzu pow. gnieźnieński, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – porucznik piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Edward Dorszewski
Ilustracja
ppor. Edward Dorszewski
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 października 1911
Powidz
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1931–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki 14 pułk piechoty
Korpus Ochrony Pogranicza
Stanowiska dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (Kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Państwowa Odznaka Sportowa Odznaka Strzelecka II RP
Symboliczne upamiętnienie por. Edwarda Dorszewskiego (cmentarz we Włocławku).

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w Powidzu (powiat gnieźnieński) jako syn Zygmunta i Heleny z domu Fechtmeyer. Rodzice po ślubie mieszkali w Czempiniu, a w roku 1911 przeprowadzili się do Powidza, gdzie ojciec prowadził restaurację oraz sklep z artykułami kolonialnymi. Podczas I wojny światowej ojciec został powołany do wojska i w październiku 1918 roku zmarł w szpitalu wojskowym w Gnieźnie. W roku 1920 matka wraz z dziećmi przeniosła się do Poznania. Z dniem 1 września 1926 r. Edward Dorszewski, po zdaniu egzaminów wstępnych, rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, którą to szkołę ukończył w 1931 roku (w tym samym roku matka przeniosła się do Grudziądza)[1].

W roku 1931 został przyjęty do Wojska Polskiego i rozpoczął służbę w 14 pułku piechoty z Włocławka[2]. Rok później został oddelegowany z pułku celem kontynuowania swej edukacji wojskowej. Absolwent XI promocji Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie, w której kształcił się w latach 1932–1934. Po ukończeniu szkoły został, zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 4 sierpnia 1934 r., mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty, ze starszeństwem z dnia 15 sierpnia 1934 r. i 184. lokatą[3]. Następnie, zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego z dnia 15 sierpnia tegoż roku, wcielono ppor. Dorszewskiego do 14 pułku piechoty[4].

Z dniem 1 września 1934 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu[5] (był to pluton w 8 kompanii strzeleckiej III batalionu[a])[6]. Na dzień 5 czerwca 1935 r. Edward Dorszewski zajmował 802. lokatę łączną wśród podporuczników piechoty (była to jednocześnie nadal 184. lokata w swoim starszeństwie)[7].

Do stopnia porucznika awansowany został ze starszeństwem z dnia 19 marca 1938 r. i 188. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8].

We włocławskim pułku służył do 1939 roku. W dniu 16 marca 1938 r. piastował stanowisko dowódcy plutonu w 1 kompanii 14 pp[9]. Na dzień 23 marca 1939 r. nadal dowodził plutonem w 1 kompanii I batalionu 14 pp (dowódcą kompanii był por. Władysław Szelepin, a batalionem dowodził mjr Piotr Kunda)[10], zajmując w tym czasie 184. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie[11]. Rozkazem organizacyjnym Nr 3 dowódcy[b] 14 pułku piechoty z dnia 26 maja 1939 r. – por. Edward Dorszewski wyznaczony został (w zastępstwie) na stanowisko dowódcy 6 kompanii strzeleckiej II batalionu (etatowym dowódcą tej kompanii był kpt. Michał Naziembło, a batalionem dowodził mjr Jan Łobza)[12].

Następnie przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza[c][2][13]. We wrześniu 1939 roku por. Edward Dorszewski był oficerem II batalionu 1 pułku piechoty KOP „Karpaty” (prawdopodobnie dowódcą kompanii). Po agresji ZSRR na Polskę, w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli[d]. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu[e].

RodzinaEdytuj

Edward Dorszewski miał dwie starsze siostry – Zofię (urodzoną w 1902 roku) i Apolonię (urodzoną w 1904 roku). Obie siostry narodziły się w wielkopolskim Czempiniu[1]. Żoną Edwarda Dorszewskiego była Aniela z domu Nowakowska (ur. 3 kwietnia 1913 r. w Bydgoszczy, zm. 3 marca 1973 r. w Słupsku).

UpamiętnienieEdytuj

Symboliczna płyta nagrobna zamordowanego przez NKWD porucznika Edwarda Dorszewskiego znajduje się na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku, na grobie rodzinnym innego oficera 14 pułku piechoty – ppor./ppłk. LWP Wiktora Grotowskiego (sektor 82, rząd 7, grób 139). W dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”, odczytane zostało nazwisko zamordowanego przez Sowietów Edwarda Dorszewskiego.

Na odsłoniętej dnia 3 maja 2017 r. w Powidzu pamiątkowej tablicy, poświęconej poległym w czasie II wojny światowej mieszkańcom tego miasta, widnieje również nazwisko porucznika Edwarda Dorszewskiego[1].

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Kompanią tą dowodził wówczas kpt. kontr. Bazyli Budzyłło, a batalionem mjr Stanisław Pietrzyk.
  2. Rozkaz podpisał pełniący obowiązki dowódcy pułku ppłk Władysław Dzióbek.
  3. Na dzień 6 lipca 1939 roku pełnił najprawdopodobniej służbę w batalionie KOP „Iwieniec”.
  4. Podczas ekshumacji przy jego zwłokach znaleziono list, pocztówkę, różaniec i kartę z Włocławka (z dnia 24 lutego 1940 r.). Zwłoki były w mundurze.
  5. 9 listopada 2007 roku podczas warszawskich uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” odczytano pośmiertne nominacje ofiar sowieckiej zbrodni, ogłoszone decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 439/MON z 5 października 2007 r. W decyzji tej por. Edward Dorszewski został błędnie wykazany w stopniu podporucznika (pod nazwiskiem „Doroszewski”), a tym samym awansowany został pośmiertnie na porucznika, który to stopień w rzeczywistości posiadał od 1938 r.[14]

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj