Otwórz menu główne

Edward Józef Leopold Gorczyca (10 marca 1895 w Uhercach Zapłatyńskich, zm. ?) – kapitan uzbrojenia Wojska Polskiego.

Edward Gorczyca
kapitan uzbrojenia kapitan uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1895
Uherce Zapłatyńskie
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Szefostwo Uzbrojenia Okręgu Korpusu VII
Stanowiska inspektor amunicji i pgaz.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Uhercach Zapłatyńskich w ówczesnym powiecie samborskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1]. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. 21 lutego 1917 roku został przydzielony z 1 pułku piechoty do Komendy Żandarmerii Polowej Wojsk Polskich w Warszawie.

25 września 1919 roku został mianowany z dniem 1 października 1919 roku podporucznikiem w żandarmerii[2]. Był dowódcą 2 plutonu żandarmerii w Warszawie należącego do 1 dywizjonu żandarmerii. 30 stycznia 1920 roku został przeniesiony do Dowództwa Żandarmerii przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce” na stanowisko dowódcy plutonu żandarmerii w Miechowie[3]. 12 czerwca 1920 roku został odkomenderowany do Winnicy na Ukrainie[4]. 30 lipca 1920 roku został mianowany warunkowo z dniem 1 maja 1920 roku porucznikiem w żandarmerii[5]. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej Nr 3, a jego oddziałem macierzystym był 25 pułk piechoty w Piotrkowie[6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 988. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 25 pułk piechoty[7]. W 1923 roku był oficerem 85 pułku Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce[8]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia[9]. W tym samym roku pełnił służbę w Szkole Broni Chemicznej w Warszawie na stanowisku gospodarza szkoły, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr I[10]. Cztery lata później służył w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, pozostając w kadrze oficerów artylerii[11]. W 1932 roku pełnił służbę w 1 Okręgowym Szefostwie Uzbrojenia w Warszawie[12]. W 1939 roku pełnił służbę w Szefostwie Uzbrojenia Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisku inspektora amunicji i pgaz[13].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu XIIA Hadamar (nr jeńca 748). 30 maja 1942 roku został przeniesiony do Oflagu IID Gross-Born[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Straty ↓.
  2. „Dziennik Rozkazów MSWojsk”. 93, s. 2329, 25 października 1919. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  3. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 7 z 30 stycznia 1920 roku, pkt 3.
  4. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 53 z 12 czerwca 1920 roku, pkt 145.
  5. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 81 z 31 sierpnia 1920 roku, pkt 978.
  6. Spis oficerów 1921 ↓, s. 96, 634.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 88.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 370, 430.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 745.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1234, 1247, 1395.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 442, 506.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 299, 454.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 355, 522.
  14. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.

BibliografiaEdytuj