Otwórz menu główne

Edward Gorzkowski (ur. 6 marca 1908 w Łodzi, zm. 8 lutego 1982 w Poznaniu) – polski lekarz-internista, naukowiec i nauczyciel akademicki, profesor Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie.

Edward Gorzkowski
Ilustracja
prof. Edward Gorzkowski (ok. 1960)
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1908
Łódź
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1982
Poznań
Zawód, zajęcie lekarz-internista, naukowiec i nauczyciel akademicki
Miejsce zamieszkania Poznań, Warszawa, Lublin, Szczecin
Narodowość polska
Tytuł naukowy prof. dr med.
Alma Mater Uniwersytet Poznański
Uczelnia UMCS,
Pomorska Akademia Medyczna
Wydział Lekarski
Stanowisko prof. zw.
kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych PAM
prorektor PAM ds klinicznych
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Spis treści

Lata 1932–1945Edytuj

 
Droga po bombardowaniu

Edward Gorzkowski ukończył studia medyczne i uzyskał stopień doktora medycyny w Uniwersytecie Poznańskim w 1932 roku. W latach 1934-1935 pracował na Oddziale Wewnętrznym Szpitala Międzykomunalnego w Kaliszu.

Służba w armii II RzeczypospolitejEdytuj

W latach 1932-1933 odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. W 1935 został powołany do zawodowej służby wojskowej i w stopniu podporucznika przydzielony do 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu. Odbył staż na Oddziale Wewnętrznym[1]. Mieszkał w Poznaniu przy ulicy Przecznica 6[2]. W 1939 pełnił służbę w 15 Pułku Ułanów Poznańskich w Poznaniu na stanowisku lekarza. Przed wybuchem II wojny światowej awansował na kapitana w korpusie oficerów służby zdrowia[potrzebny przypis][3].

W czasie kampanii wrześniowej walczył w szeregach 15 Pułku Ułanów Poznańskich między innymi w bitwie nad Bzurą. Po wojnie, na wniosek dowódcy Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, gen. bryg. Romana Abrahama został odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari[4]. W latach 1939–1945 był jeńcem w obozach Brunszwik i Oflag II C Woldenberg (późnej – Dobiegniew)[1].

Okres powojennyEdytuj

Służba w ludowym Wojsku PolskimEdytuj

W 1945, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do Wojska Polskiego, zweryfikowany w stopniu majora i wyznaczony na stanowisko naczelnego terapeuty 69. Szpitala Okręgowego w Lublinie, a później naczelnego internisty Lubelskiego Okręgu Wojskowego w Lublinie[1]. Od marca do lipca 1946 był szefem Katedry Medycyny Wojskowej przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[5]. Następnie awansował na podpułkownika.

Lata 1946–1977Edytuj

Po zwolnieniu z wojska rozpoczął pracę w I Klinice Chorób Wewnętrznych UMCS w Lublinie. W latach 1947–1950 pracował jako adiunkt w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Poznańskiego[1].

W roku 1951 Edward Gorzkowski przeniósł się do Szczecina, gdzie powstawała nowa uczelnia – Pomorska Akademia Medyczna. W roku 1954 otrzymał stanowisko docenta, a w 1967 – profesora zwyczajnego. W latach 1953–1956 był prorektorem PAM ds. klinicznych[1][6].

W Akademii w 1948 roku utworzono początkowo Oddział Chorób Wewnętrznych (kier. dr Julian Świątkiewicz), a następnie Klinikę i Katedrę Chorób Wewnętrznych, kierowaną w latach 1948–1950 przez prof. Jakuba Węgierko (pierwszego rektora PAM) i doc. dra hab. med. Stanisława Łuczyńskiego). Edward Gorzkowski objął to stanowisko w roku 1951 (początkowo jako zastępca profesora). Utworzył w Klinice nowe pracownie[1][7]biochemiczną i hematologiczną oraz specjalistyczne gabinety: chorób obwodowych naczyń krwionośnych, diabetologiczny i hematologiczny. Przedmiotem publikacji naukowych Gorzkowskiego (ponad 60 artykułów) były przede wszystkim problemy:

Poza pracą w Klinice[1]:

Był członkiem Towarzystwa Internistów Polskich (założycielem Oddziału Szczecińskiego)[8]. Należał też do wielu innych specjalistycznych towarzystw krajowych i zagranicznych[1].

Pochowany na Cmentarzu na Junikowie[9].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

Edward Gorzkowski został odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Otrzymał tytuł członka honorowego TIP i liczne nagrody naukowe[1][10].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Praca zbiorowa, red. Tadeusz Białecki: Encyklopedia Szczecina. T. A–O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, Instytut Historii, Zakład Historii Pomorza Zachodniego, 2000, s. 298–299. ISBN 83-7241-089-5. (pol.)
  2. Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1936 rok, Biuro Propagandy Polskiej Medycyny przy Naczelnej Izbie Lekarskiej, Warszawa 1936 s. 865.
  3. Juliusz S. Tym, Przygotowania wojenne i mobilizacja 15 Pułku Ułanów Poznańskich, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 3 (203) z 2004 s. 71, 73.
  4. Roman Abraham, Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1990, wyd. II popr., ​ISBN 83-11-07712-6​ s. 302.
  5. Stefan Wojtkowiak, Lancet i karabin. Dzieje szkolnictwa medycznego w Wojsku Polskim, Wydawnictwo Ministerstwo Obrony Narodowej, Warszawa 1973 s. 231, 334. Według autora zmiany organizacyjne polegające na przeformowaniu katedry w Fakultet Medycyny Wojskowej nie weszły życie, gdyż już 14 czerwca 1946 r. wydany został rozkaz o rozformowaniu jednostki w terminie do 31 lipca 1946 r.
  6. Uczelnia (pol.). W: Strona internetowa PUM w Szczecinie [on-line]. [dostęp 2012-01-22].
  7. O szpitalu. Historia Oddziałów (pol.). W: Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 im. prof. Tadeusza Sokołowskiego w Szczecinie [on-line]. spsk1.szn.pl. [dostęp 2015-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-12)].
  8. Maria Pietrzak-Nowacka. 55 lat działalności Oddziału Towarzystwa Internistów Polskich w Szczecinie. „Roczniki PAM w Szczecinie”. 56 (1), s. 99–103, 2010. 
  9. Wyszukiwarka grobów w Poznaniu
  10. Członkowie honorowi TIP (pol.). W: Strona internetowa Towarzystwa Internistów Polskich [on-line]. tip.org.pl. [dostęp 2012-01-22].