Edward Pepłowski

polski inżynier, polityk, minister, senator

Edward Pepłowski (ur. 11 kwietnia 1880 w Starachowicach, zm. 23 marca 1960 w Łodzi) – polski inżynier, polityk, minister pracy i opieki społecznej, senator II RP.

Edward Pepłowski
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Edward Adolf Pepłowski h. Gozdawa
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1880
Starachowice, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 23 marca 1960
Łódź, Polska
Minister pracy i opieki społecznej
Okres od 13 grudnia 1919
do 5 marca 1921[1]
Przynależność polityczna Narodowa Partia Robotnicza
Poprzednik Jerzy Iwanowski
Następca Jan Stanisław Jankowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

 
Poseł do rosyjskiej II Dumy Państwowej, 1907
 
Grób Edwarda Pepłowskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Syn Eugeniusza Pepłowskiego h. Gozdawa (1847–1897) i Marianny z Bairdów (zm. 1937)[2]. Absolwent Petersburskiego Instytutu Technologicznego[3]. Był członkiem Ligi Narodowej[4]. Był współzałożycielem Narodowego Związku Robotniczego w Królestwie Polskim, a następnie należał do Narodowej Partii Robotniczej. Poseł do rosyjskiej II Dumy Państwowej w roku 1907. W latach 1906–1909 pracował w przedsiębiorstwie robót górniczych, wiertniczych i hydrologicznych Michała Łempickiego w Sosnowcu.

Od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 i od 24 lipca 1920 do 5 marca 1921 był ministrem pracy i opieki społecznej w rządach Leopolda Skulskiego i Wincentego Witosa. W latach 1921–1926 zajmował stanowisko dyrektora naczelnego Państwowych Zakładów Górniczych i Hutniczych w Warszawie[5].

W latach 1928–1935 był senatorem II i III kadencji. Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa poznańskiego z Listy Narodowej Partii Robotniczej[6].

Po II wojnie światowej, w latach 1945–1947 był dyrektorem technicznym w Zakładach Przemysłu Bawełnianego nr 4 im. Stanisława Dubois w Łodzi (daw. „Eitingon i Spółka”), w latach 1947–1949 dyrektorem technicznym w Dyrekcji Przemysłu Bawełnianego, w latach 1949–1954 dyrektorem, a następnie głównym mechanikiem Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. Józefa Stalina w Łodzi oraz głównym mechanikiem w Przedsiębiorstwie Usług Ogólnych Przemysłu Bawełnianego w Łodzi[7].

Zmarł w Łodzi. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 179-3-20,21)[8].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. z przerwą 9.VI.1920-23.VII.1920 gdy stanowisko ministra pracy i opieki społecznej było nieobsadzone
  2. Edward Adolf Pepłowski h. Gozdawa, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-01-04].
  3. Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu : (w rocznicę stulecia uczelni), Warszawa , 1933, s. 95.
  4. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 580.
  5. a b M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979 „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej w dziedzinie organizacji przemysłowych urzędów państwowych”.
  6. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 168.
  7. Edward Pepłowski » Witryna edukacyjna Kancelarii Senatu, senat.edu.pl [dostęp 2021-01-04].
  8. Cmentarz Stare Powązki: ANTONI WOLSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-10].

BibliografiaEdytuj