Otwórz menu główne

Edward Walenty Rottermund[1]powstaniec listopadowy, belwederczyk.

Edward Rottermund
Edward Walenty Rottermund
Ilustracja
Edward Rottermund, belwederczyk.

Pochodził z rodu Rottermundów wywodzącego się z Kleczy Górnej[2].

Edward Rottermund do historii przeszedł jako uczestnik ataku na Belweder w noc listopadową (29 XI 1830)[3]. Było to pierwsze zbrojne wystąpienie powstańców listopadowych. Rottermund należał, obok m.in. Leonarda Rettla i Walentego Krosnowskiego, do grupy atakującej siedzibę wielkiego księcia Konstantego od strony ogrodowej[4]. Szturm belwederski zakończył się niepowodzeniem, jednak w jego wyniku wielki książę Konstanty bezpowrotnie utracił władzę w Królestwie Polskim.

Po upadku powstania listopadowego napad belwederski był przedmiotem śledztwa Najwyższego Sądu Kryminalnego, ustanowionego w lutym 1832 dla osądzenia powstańców listopadowych („rokoszan”) nieobjętych amnestią[5]. Według Juliusza Stanisława Harbuta, powołującego się na tekst „Aktu oskarżenia w sprawie przeciwko osobom oddanym pod Najwyższy Sąd Kryminalny w Królestwie Polskiem”, Edward Rottermund był żołnierzem i poddanym rosyjskim, w związku z czym miał podlegać wyłącznie sądowi wojskowemu[6][7]. Natomiast w opracowaniach Roberta Bieleckiego[8] i Wacława Tokarza[9], Rottermund jest wymieniony jako spiskowiec cywilny (student).

Edward Rottermund był dalekim krewnym przodków Wisławy Szymborskiej (od strony matki)[2].

PrzypisyEdytuj

  1. W Akcie oskarżenia w sprawie przeciwko osobom oddanym pod Najwyższy Sąd Kryminalny w Królestwie Polskiem Rottermund został wymieniony również jako Walery Rottermund (s. 62).
  2. a b Joanna Szczęsna, Anna Bikont, Pamiątkowe rupiecie. Biografia Wisławy Szymborskiej, Otwarte, 19 czerwca 2012, ISBN 978-83-240-2175-8 [dostęp 2018-01-28] (ang.).
  3. Robert Bielecki, Belwederczycy i podchorążowie, Warszawa 1989, s. 77.
  4. Seweryn Goszczyński, Noc belwederska, Warszawa 1915, s. 34.
  5. Juliusz Stanisław Harbut, Noc listopadowa w świetle i cieniach procesu przed Najwyższym Sądem Kryminalnym, 1926, s. 69.
  6. Juliusz Stanisław Harbut, Noc listopadowa w świetle i cieniach procesu przed Najwyższym Sądem Kryminalnym, Warszawa 1926, s. 260.
  7. Akt oskarżenia w sprawie przeciwko osobom oddanym pod Najwyższy Sąd Kryminalny w Królestwie Polskiem, Warszawa 1834, s. 64.
  8. Robert Bielecki, Belwederczycy i podchorążowie, 1989, s. 75, 77.
  9. Wacław Tokarz, Sprzysiężenie Wysockiego i noc listopadowa, 1980, s. 161.