Otwórz menu główne

Edward August Terlecki (ur. 23 sierpnia 1882, zm. 16 lutego 1929 w Pawłowie) – pułkownik taborów Wojska Polskiego.

Edward August Terlecki
Eduard Ritter Prokopowicz-Terlecki von Przestrzal
pułkownik taborów pułkownik taborów
Data urodzenia 23 sierpnia 1882
Data śmierci 16 lutego 1929
Przebieg służby
Lata służby 1914–1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”
Ministerstwo Spraw Wojskowych
2 Szwadron Zapasowy Taborów
2 Dywizjon Taborów
Stanowiska dowódca pułku
dowódca szwadronu
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 23 sierpnia 1882 roku. Był oficerem c. i k. armii. W grudniu 1905 roku posiadał przydział w rezerwie do 80 pułku piechoty we Lwowie[1]. W 1907 roku został przemianowany na oficera zawodowego i powołany do służby czynnej w 80 pułku piechoty[2]. W 1911 roku został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych i przydzielony Dywizjonu Taborowego Nr 11. Ta jednostka, przemianowana w czasie I wojny światowej na Batalion Taborów Nr 11 była jego oddziałem macierzystym do 1918 roku[3][4][5].

W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na przełomie 1915 i 1916 roku został przeniesiony z armii austro-węgierskiej do Legionów Polskich i przydzielony do 6 pułku piechoty[6]. Od stycznia 1917 roku był dowódcą II batalionu[7]. Od 21 do 31 sierpnia 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, pełnił obowiązki dowódcy 6 pułku piechoty, a następnie powrócił do armii austriackiej[8].

W czasie służby w c. i k. armii awansował na kolejne stopnie: podporucznika (1 stycznia 1905 roku) w korpusie oficerów rezerwy piechoty, podporucznika (1 maja 1907 roku) w korpusie oficerów piechoty oraz porucznika (1 listopada 1912 roku) i rotmistrza (1 maja 1916 roku) w korpusie oficerów taborowych[9][10][11][12]. Na liście starszeństwa oficerów Legionów Polskich figurował jako kapitan piechoty (od 1 stycznia 1916 roku)[13].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego 16 grudnia 1918. Służył w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”, a od 28 grudnia 1919 w Sekcji Taborów Ministerstwa Spraw Wojskowych. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w Wojskach Taborowych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[14]. W 1920 był dowódcą 2 szwadronu zapasowego taborów, a od następnego roku dowódcą 2 dywizjonu taborów w Lublinie[15]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów taborowych[16]. 1 listopada 1923 roku otrzymał przeniesienie do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II[17]. Z dniem 29 lutego 1924 roku został przeniesiony w stan spoczynku „z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej stwierdzonej w drodze superrewizji”[18]. Jako emerytowany oficer zamieszkiwał w Zakopanem-Bystre Dolne[19][20]. Zmarł 16 lutego 1929 roku w Pawłowie[21].

Edward Terlecki był żonaty z Mirosławą z Mierzejewskich.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1906. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1905.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1908. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1907.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1912. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1911.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914.
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Jan Kazimierz Ciastoń, Adam Lisiewicz, Edward Skarbek, Edward Wojciechowski: Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. T. 1: Tradycja. Warszawa: Komenda Koła 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich i Dowództwo 6 Piechoty Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego, 1939.
  • Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Edward Terleckii. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2015-06-21].