Otwórz menu główne

Elfgard Schittenhelm

niemiecka lekkoatletka, sprinterka

Elfgard Sibylle Schittenhelm z domu Weismann (ur. 13 września 1947 w Stuttgarcie[1]) – niemiecka lekkoatletka, sprinterka, medalistka mistrzostw Europy i halowych mistrzostw Europy. W czasie swojej kariery reprezentowała RFN.

Elfgard Schittenhelm
Data i miejsce urodzenia 13 września 1947
Stuttgart
Wzrost 168 cm
Masa ciała 54 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  RFN
Mistrzostwa Europy
Złoto Helsinki 1971 sztafeta 4 × 100 m
Srebro Rzym 1974 sztafeta 4 × 100 m
Brąz Helsinki 1971 bieg na 100 m
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Grenoble 1972 sztafeta 4 × 1 okrążenie
Srebro Wiedeń 1970 sztafeta 4 × 1 okrążenie
Srebro Wiedeń 1970 sztafeta 1+2+3+4 okrążenia
Srebro Sofia 1971 sztafeta 4 × 1 okrążenie

Na pierwszych halowych mistrzostwach Europy w 1970 w Wiedniu zdobyła srebrne medale w sztafecie 4 × 1 okrążenie (w składzie: Schittenhelm, Annelie Wilden, Marianne Bollig i Annegret Kroniger) oraz w sztafecie 1+2+3+4 okrążenia (w składzie: Schittenhelm, Heidi Gerhard, Christa Merten i Jutta von Haase)[2]. Kolejny srebrny medal zdobyła w sztafecie 4 × 1 okrążenie na halowych mistrzostwach Europy w 1971 w Sofii (sztafeta RFN biegła w składzie: Wilden, Schittenhelm, Kroniger i Christine Tackenberg)[3].

Zwyciężyła w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Schittenhelm, Inge Helten, Annegret Richter i Ingrid Mickler) na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach, a w biegu na 100 metrów wywalczyła brązowy medal[4]. Zdobyła złoty medal w sztafecie 4 × 1 okrążenie (w składzie: Schittenhelm, Tackenberg, Kroniger i Rita Wilden) na halowych mistrzostwach Europy w 1972 w Grenoble, a w biegu na 50 metrów zajęła 5. miejsce[5].

Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium odpadła w eliminacjach biegu na 100 metrów, a w sztafecie 4 × 100 metrów nie wzięła udziału wskutek kontuzji[1]. Zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Schittenhelm, Kroniger, Richter i Helten) na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie, a w biegu na 100 metrów odpadła w półfinale[6].

Była mistrzynią RFN w biegu na 100 metrów w 1971, 1972 i 1973 oraz wicemistrzynią na tym dystansie w 1969, 1970 i 1974[7]. W biegu na 200 metrów była mistrzynią RFN w 1970, wicemistrzynią w 1969 i brązową medalistką w 1974[8], a w sztafecie 4 × 100 metrów mistrzynią w 1973[9]. W hali była mistrzynią w biegu na 200 metrów w 1970[10] oraz brązową medalistką w biegu na 60 metrów w 1969[11].

9 lipca 1971 w Stuttgarcie pobiła rekord RFN w biegu na 100 metrów czasem 11,2 s. Trzykrotnie również poprawiała rekord RFN w sztafecie 4 × 100 metrów do wyniku 42,75 s (8 września 1974 w Rzymie)[12].

Po zakończeniu kariery lekkoatletycznej pracowała jako farmaceutka[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Elfgard Schittenhelm Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2016-02-06] (ang.).
  2. Gothenburg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, s. 437 [dostęp 2016-02-06] (ang.).
  3. Gothenburg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, s. 442 [dostęp 2016-02-06] (ang.).
  4. Zürich 2014 Statistics Handbook, European Athletics, 417 i 419 [dostęp 2016-02-06] (ang.).
  5. Gothenburg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, 445 i 447 [dostęp 2016-02-06] (ang.).
  6. Zürich 2014 Statistics Handbook, European Athletics, 425 i 427 [dostęp 2016-02-06] (ang.).
  7. Leichtathletik – Deutsche Meisterschaften (100m – Damen), Sport-Komplett.de [dostęp 2016-02-06] (niem.).
  8. Leichtathletik – Deutsche Meisterschaften (200m – Damen), Sport-Komplett.de [dostęp 2016-02-06] (niem.).
  9. Leichtathletik – Deutsche Meisterschaften (Staffeln – Damen – Teil 1), Sport-Komplett.de [dostęp 2016-02-06] (niem.).
  10. Deutsche Hallen – Leichtathletik – Meisterschaften (200m – Damen), Sport-Komplett.de [dostęp 2016-02-06] (niem.).
  11. Deutsche Hallen – Leichtathletik – Meisterschaften (60m – Damen), Sport-Komplett.de [dostęp 2016-02-06] (niem.).
  12. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912–2012. Zamość: 2013, s. 213 i 361. ISBN 978-83-62033-30-0.