Eliasz Jan Łącki

Eliasz Jan Łącki herbu Szeliga[1] (zm. 1685), pułkownik, później generał-major, chorąży ziem pruskich, dowódca obrony Warszawy 14-17 czerwca 1657 przed wojskami szwedzko-siedmiogrodzkimi w czasie potopu szwedzkiego i obrony Lwowa w 1672 przed wojskiem turecko-kozackim. W listopadzie 1673 r. uczestniczył w bitwie pod Chocimiem, w 1674 brał udział w wyprawie na Ukrainę, w 1676 (już jako generał major) w czasie walk pod Żurawnem dowodził obroną szańca nad Dniestrem. W wyprawie wiedeńskiej 1683 r. stał na czele brygady piechoty. Zmarł między 1 VI a 4 VII 1685 r. W małżeństwie z Anną Teofilą Markowską miał córki Katarzynę Mariannę i Anielę; drugie małżeństwo, z Katarzyną z Kochanów Kłodnicką pozostało bezdzietne.

Eliasz Jan Łącki
Herb
Szeliga
Data śmierci 1685
Żona

Anna Teofila Markowska, Katarzyną z Kochanów Kłodnicka

Dzieci

Katarzyna Marianna i Aniela

PrzypisyEdytuj

  1. Adam Boniecki, Artur Reiski, Herbarz polski, tom XV, Warszawa 1912, str.272

BibliografiaEdytuj