Eliziejus Draugelis

litewski lekarz

Eliziejus Draugelis (ur. 11 kwietnia 1888 w Bardauskai na Suwalszczyźnie, zm. 8 października 1981 w São Paulo) – litewski lekarz i działacz państwowy.

Eliziejus Draugelis
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1888
Bardauskai
Data i miejsce śmierci 8 października 1981
São Paulo
Minister spraw wewnętrznych Litwy
Okres od 1919
do 1920

Po ukończeniu szkoły podstawowej w rodzinnej miejscowości uczył się w gimnazjum w Mariampolu. W 1914 ukończył studia na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Moskiewskiego. W trakcie studiów założył Towarzystwo Litewskich Studentów Katolików "Rūta", którego został pierwszym przewodniczącym, oraz organizację ateitininków.

Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany, pracował jako lekarzy w armii rosyjskiej. W 1917 wszedł w skład Głównej Rady Litwinów w Rosji z siedzibą w Woroneżu, jednak w tym samym roku został aresztowany i uwięziony przez bolszewików.

W 1918 powrócił na Litwę, obejmując obowiązki pierwszego burmistrza Mariampola (do 1919). 23 lipca 1918 został dokooptowany do Taryby. W gabinecie Ernesta Galvanauskasa objął tekę ministra spraw wewnętrznych (19191920).

W 1919 znalazł się wśród założycieli Litewskiego Związku Rolniczego (Lietuvos ūkininkų sąjunga) – był jego przewodniczącym. W 1920 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy, później wybierany był również w latach 1922 i 1923 (we wszystkich przypadkach z list bloku chrześcijańsko-demokratycznego). Od 1923 do 1926 pełnił obowiązki sekretarza Sejmu.

W latach 19261927 stał na czele Departamentu Ochrony Zdrowia, był również głównym ordynatorem szpitala w Kownie. Po odejściu z polityki pracował jako lekarz, m.in. dyrektor szpitala psychiatrycznego w Kalwarii na Suwalszczyźnie (19321940).

W czasie II okupacji niemieckiej stał na czele punktu ochrony zdrowia w Giżach koło Kieturwłoków. Na krótko przez ponownym wejściem Litwy w skład ZSRR wyjechał do Niemiec, gdzie pełnił funkcję głównego lekarza w punktach dla litewskich uchodźców. W 1947 znalazł się w Brazylii, gdzie uzyskał zatrudnienie na Wydziale Medycyny Uniwersytetu w São Paulo oraz w prywatnych szpitalach i laboratoriach.

W 1958 współtworzył Wspólnotę Brazylijskich Litwinów (do 1960 był przewodniczącym jej Rady).

BibliografiaEdytuj