Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy zespołu muzycznego. Zobacz też: Eloy – miasto w USA.

Eloy – niemiecka grupa rocka progresywnego założona w 1969 roku. Nazwa zespołu została zaczerpnięta z książki H. G. Wellsa Wehikuł czasu. Grupa przeszła przez szereg zmian personalnych, a jedynym jej stałym członkiem, a zarazem liderem, był grający na gitarze, Frank Bornemann. Eloy nie podążyła za typowym dla niemieckiej muzyki progresywnej, rockiem elektronicznym, lecz wzorowała się na brytyjskich grupach rockowych, m.in.: Pink Floyd, czy Genesis. Zespół ewaluował od czerpiącej inspiracje z zagadnień politycznej grupy hardrockowej do wirtuozyjnego zespołu grającego rock progresywny przypominający mieszankę wpływów Jethro Tull oraz Pink Floyd. Późniejszą karierę naznaczyło ponowne zwrócenie się w stronę hard rocka, ale z silną domieszką elementów progresywnych.

Eloy
Rok założenia 1969
Pochodzenie  Niemcy
Gatunek rock, rock progresywny, rock symfoniczny, art rock, space rock, rock psychodeliczny
Strona internetowa

Historia 1969-1975Edytuj

Założycielami Eloy byli: Frank Bornemann (gitara, harmonia, perkusja), Erich Schriever (wokal, keyboard), Manfred Wieczorke (gitara, bas, wokal), Helmuth Draht (bębny) oraz Wolfgang Stöcker (bas). Nazwę zespołu zaczerpnęli z futurystycznej wizji człowieczeństwa w powieści Wehikuł czasu H.G. Wellsa, a pierwszy singiel Daybreak wydali w 1970 roku. Rok później ukazał się debiutancki album Eloy, które to wydanie cechowały konwencjonalne hardrockowe brzmienia z politycznymi odniesieniami i jako takie stanowi ono ewenement w dyskografii zespołu. Erich Schriever, odpowiedzialny za teksty grupy zawierające polityczne konotacje, zrzekł się praw do nich po wydaniu albumu, podobnie jak Helmuth Draht, zastąpiony na bębnach przez Fritza Randowa. Wydanie Inside w 1973 r. dało grupie rangę pełnowartościowego zespołu grającego rock progresywny. Po wydaniu albumu, który sprzedał się dobrze, zespół opuścił Wolfgang Stöcker, zastąpiony przez basistę Luitjena Janssena. Wydania Floating (1974) oraz Power and the Passion (1975) ugruntowały pozycję i sukces Eloy. Drugi z albumów został nagrany z dodatkowym udziałem gitarzysty Detleya Schwaara i stanowi pierwszy album koncepcyjny grupy. Pomimo odniesionego sukcesu grupa rozwiązała się w 1975 r. z powodu wewnętrznych konfliktów dotyczących kierunku muzycznego, jaki zespół powinien obrać. Niektórzy z członków pragnęli pozostać w nurcie wirtuozyjnych albumów koncepcyjnych w ramach rocka progresywnego, podczas gdy inni przejawiali bardziej zachowawcze podejście.

Okładki płyt Ocean i Ocean 2 zaprojektował Wojciech Siudmak[1].

Utwór Time to Turn z płyty o tym samym tytule, został nagrany przez Budkę Suflera pod tytułem Noc komety, jako cover oryginału, z polskim tekstem.

Aktualny skład:

Byli członkowie grupy:

Dyskografia grupy Eloy:

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj