Emil Breiter

polski krytyk literacki i teatralny

Emil Breiter (ur. 19 lipca 1886 w Krakowie, zm. 23 czerwca 1943 w Gołąbkach) – prawnik, adwokat, publicysta, krytyk teatralny.

Emil Breiter
Ilustracja
Emil Breiter w 1927
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1886
Kraków
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1943
Gołąbki
Zawód, zajęcie prawnik
Tytuł naukowy doktor praw
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Sorbona
Rodzice Stanisław Breiter
Salomea Eisen
Odznaczenia
Srebrny Wawrzyn Akademicki

ŻyciorysEdytuj

Był synem Stanisława i Salomei z Eisenów (krakowska inteligencja pochodzenia żydowskiego). Od 1904 do 1909 studiował prawo na UJ, a następnie przez rok na Sorbonie. W czasie studiów był w delegacji do prezydenta Krakowa (Juliusz Leo), by dyrektorem teatru krakowskiego został Stanisław Wyspiański. W 1913 Przystąpił do Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny światowej walczył jako oficer. Tuż po wojnie pracował w Biurze Prasowym Naczelnego Dowództwa. Następnie był adwokatem i radcą prawnym. Był także skarbnikiem PEN-Clubu. Zamordowany w czasie wojny przez Niemców[1].

Aktywność publicystycznaEdytuj

Recenzje literackie i teatralne zaczął publikować w prasie jeszcze w czasie studiów w Krakowie („Tygodnik”, warszawski „Izraelita”, „Społeczeństwo”, „Przegląd Społeczny”, „Krytyka” Wilhelma Feldmana (1907–1911). Po przeprowadzce po wojnie do Warszawy publikował szkice krytycznoliterackie w „Skamandrze” (członek zespołu redakcyjnego 1920–1922) i w „Wiadomościach Literackich” (1924–1939) oraz w periodykach „Maski” i „Zdrój”. Recenzje teatralne umieszczał w „Gazecie Polskiej” (1919), tygodniku „Świat” (1919–1927), dzienniku „Naród” (1920–1921) i „Głos Polski” (1922–1923). Jako prawnik opowiadał się za uchwaleniem specjalnej ustawy teatralnej[2][3].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. D. Fox, Emil Breiter, [w:] Słownik polskich krytyków teatralnych, t. 1, red. E. Udalska, Fundacja Astronomii Polskiej, Warszawa 1994, s. 21. ​ISBN 83-85962-01-8
  2. E. Wróbel, Emil Breiter, „Skamander” i teatr, „Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Filologia Polska. Historia i Teoria Literatury”, 2014, 14, s. 83.
  3. D. Fox, Emil Breiter, [w:] Słownik polskich krytyków teatralnych, t. 1, red. E. Udalska, Fundacja Astronomii Polskiej, Warszawa 1994, s. 21. ​ISBN 83-85962-01-8
  4. M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 306 „za kult słowa polskiego w zawodzie adwokackim”.

BibliografiaEdytuj

  • D. Fox, Emil Breiter, [w:] Słownik polskich krytyków teatralnych, t. 1, red. E. Udalska, Fundacja Astronomii Polskiej, Warszawa 1994, s. 21–30. ​ISBN 83-85962-01-8