Emil Cimura

Oficer Wojska Polskiego

Emil Cimura (ur. 28 stycznia 1897 w Winnikach, zm. 1 września 1977 w Krakowie) – major piechoty Wojska Polskiego II RP i pułkownik ludowego Wojska Polskiego.

Emil Cimura
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1897
Winniki
Data i miejsce śmierci 1 września 1977
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Jednostki 6 pułk piechoty,
60 Pułk Piechoty,
81 pułk strzelców,
40 pułk piechoty,
Szkoła Podchorążych Piechoty,
116 pułk piechoty,
32 pułk piechoty,
34 pułk piechoty,
16 pułk piechoty,
2 Warszawska Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii,
dowódca batalionu,
dowódca pułku,
dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 28 stycznia 1897 w Winnikach[1][2]. Był synem Jana i Marii[1]. Miał brata Franciszka (ur. 1887, porucznik rezerwy Wojska Polskiego II RP)[3][4]. Przed 1914 był uczniem gimnazjum[1].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich[1]. Służył w 12 kompanii 6 pułku piechoty w składzie III Brygady od 1 sierpnia 1914[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego[1]. Ukończył klasę 30. w Szkole Podchorążych Piechoty od 25 maja do 18 sierpnia 1920. 1 sierpnia 1920 został awansowany na stopień podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][1]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej szeregach batalionu zapasowego 60 pułku piechoty[1].

1 sierpnia 1921 awansowany na porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7][1]. Na początku lat 20. był oficerem zawodowym w 81 pułku Strzelców Grodzieńskich w garnizonie Grodno[8][9][1]. W lipcu 1925 został przeniesiony do 40 pułku piechoty we Lwowie[10][1]. Od 1 marca 1931 służył w Szkole Podchorążych Piechoty w garnizonie Ostrów Mazowiecka i w jej kadrze pozostawał do końca lat 30.[11][1]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[12]. W SPP pełnił funkcje instruktora i dowódcy plutonu kompanii szkolnej, a od 1935 do 1939 był dowódcą 2 kompanii szkolnej[1][13]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14].

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 od początku kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy I batalionu (na bazie Szkoły Podchorążych Piechoty) w składzie 116 pułku piechoty[1]. Został ciężko ranny w bojach nad rzeką Narew 12 września 1939[1]. Został wzięty przez Niemców do niewoli[1].

W 1945 został oficerem ludowego Wojska Polskiego[1]. W stopniu podpułkownika służył w 32 Budziszyńskim pułku piechoty, w szeregach którego pełnił funkcję dowódcy II batalionu od 7 czerwca 1945[1]. Po zakończeniu wojny w pierwszych latach Polski Ludowej sprawował stanowiska: zastępcy dowódcy 34 pułku piechoty[15], dowódcy 16 Kołobrzeskiego pułku piechoty w Krakowie od 10 października 1947, a później dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty w garnizonie Częstochowa od 25 września 1949 do 20 czerwca 1950[16][17]. Został awansowany na stopień pułkownika[1]. Później był kierownikiem Studium Wojskowego przy Uniwersytecie Jagiellońskim[17]. Przez wiele lat był kierownikiem Spółdzielni Pracy „Ton” w Krakowie[18].

Zmarł po długiej chorobie 1 września 1977 w Krakowie[17][18][1][19]. Został pochowany na cmentarzu wojskowy przy ul. Prandoty w Krakowie 7 września 1977[17][18][19]. Był żonaty, miał syna[17].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Emil Cimura. zolnierze-niepodleglosci.pl. [dostęp 2021-02-20].
  2. Emil Cimura. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2021-02-20].
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 18, 810.
  4. Franciszek Cimura. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2021-02-20].
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 461.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 397.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 257.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 358.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 311.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 56.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 803.
  12. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 78.
  13. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 455.
  14. a b Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 33.
  15. Aneks. 20. Obsada personalna oficerów 34pp. W: Benedykt Gajewski: Walka z ukraińskim podziemiem na południowo-wschodnim obszarze Polski w latach 1944–1948. Publikacje, raporty, relacje, zeznania. Sanok: 2005, s. 407.
  16. 2 Warszawska Dywizja Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego – JW 1615. jednostki-wojskowe.pl. [dostęp 2015-08-26].
  17. a b c d e Emil Cimura. Nekrolog. „Dziennik Polski”. Nr 201, s. 4, 6 września 1977. 
  18. a b c Emil Cimura. Nekrolog. „Dziennik Polski”. Nr 202, s. 4, 7 września 1977. 
  19. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Emil Cimura. rakowice.eu. [dostęp 2021-02-20].
  20. a b M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 264.
  21. M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335.
  22. M.P. z 1947 r. nr 80, poz. 537.

BibliografiaEdytuj