Emil Dunikowski

Emil Habdank Dunikowski (ur. 13 grudnia 1855 w Brzeżanach, zm. 24 czerwca 1924 we Lwowie[1]) – polski geolog, podróżnik, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

Emil Habdank Dunikowski
Ilustracja
Data urodzenia 13 grudnia 1855
Data i miejsce śmierci 24 czerwca 1924
Lwów
profesor nauk geologicznych
Habilitacja 1884
Profesura 1888
Uczelnia Uniwersytet Lwowski
Могила Е.Дуніковського..jpg

ŻyciorysEdytuj

 
Willa prof. E. Dunikowskiego we Lwowie przy ul. Mochnackiego (po 1945 ul. Drahomanowa) 42, obecnie siedziba Muzeum Sztuki Ukraińskiej, 49°49′58,47″N 24°01′42,30″E/49,832908 24,028417

Odbył studia we Lwowie, Wiedniu i Monachium. Był wybitnym znawcą geologii nafty, prowadził poszukiwania złóż ropy naftowej w Bieszczadach. Od 1888 roku był profesorem Uniwersytetu lwowskiego, habilitował się w 1884. Na ropie naftowej zarobił wielkie pieniądze zostając prawdziwym milionerem. Prowadził też badania geologiczne w Turcji, Algierii i Tunezji oraz w górach Sichote Aliń. W roku 1906 wyjechał do Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Podczas podróży po USA zajmował się nie tylko badaniami geologicznymi, ale też etnografią plemion indiańskich. Wyniki badań ogłosił w wielu publikacjach książkowych, m.in. „Meksyk i szkice z podróży po Ameryce” i „Od Atlantyku poza Góry Skaliste”[2].

W latach 18921893 był prezesem Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika.

Jego syn Jan Edward Zbigniew Dunikowski, zdobył w latach międzywojennych rozgłos ogłaszając, że wynalazł opatentowaną metodę przemiany dowolnej substancji w złoto za pomocą rzekomych promieni „Z”. Jego wierzyciele spowodowali, że trafił on nawet do więzienia[3].

Profesor Dunikowski wybudował we Lwowie willę przy ówczesnej ulicy Mochnackiego zaprojektowaną przez architekta Władysława Rauscha, stanowiącą znakomity przykład eklektyzmu w architekturze. Willę tę odsprzedał w roku 1911 metropolicie obrządku greckokatolickiego Andrzejowi Szeptyckiemu, który przeznaczył ją na cele muzealne[4].

Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

PrzypisyEdytuj

  1. Wiadomości geograficzne, maj-lipiec 1924 Nekrolog Dunikowskiego
  2. Krótka Biografia
  3. Sławomir Łotysz 'Alchemik czy oszust. Sprawa Zbigniewa Dunikowskiego" [w:] Kwartalnik Historii Nauki i Techniki 54/2 wyd. 2009 str.63-82
  4. informacje na temat syna i willi

Linki zewnętrzneEdytuj