Emil Kiszka

polski lekkoatleta

Emil Kiszka (ur. 5 grudnia 1926 w Krywałdzie (obecnie dzielnica Knurowa), zm. 9 lutego 2007 w Hürth][1]) – polski lekkoatleta, sprinter.

Emil Kiszka
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1926
Krywałd
Data i miejsce śmierci 9 lutego 2007
Hürth
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
złoto Poznań 1948 skok w dal
złoto Kraków 1950 bieg na 100 m
złoto Warszawa 1951 bieg na 100 m
złoto Wrocław 1952 bieg na 100 m
srebro Poznań 1948 bieg na 100 m
srebro Gdańsk 1949 bieg na 100 m
srebro Gdańsk 1949 skok w dal
srebro Gdańsk 1949 sztafeta 4 × 100 m
srebro Warszawa 1953 bieg na 100 m
srebro Łódź 1955 bieg na 100 m
brąz Warszawa 1951 bieg na 200 m
brąz Warszawa 1951 skok w dal
brąz Warszawa 1954 sztafeta 4 × 100 m
Halowe mistrzostwa Polski
złoto Olsztyn 1948 bieg na 60 m
złoto Poznań 1951 bieg na 80 m
złoto Poznań 1951 skok w dal
złoto Poznań 1954 bieg na 60 m
złoto Warszawa 1955 bieg na 80 m
srebro Poznań 1949 bieg na 80 m
brąz Olsztyn 1948 skok w dal

Był czołowym sprinterem w Polsce w latach po II wojnie światowej. Podczas Mistrzostw Europy w Brukseli w 1950 zajął 4. miejsce w biegu na 100 metrów z czasem 10,7 s[2]. Startował także na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach w 1952 w biegu na 100 metrów i sztafecie 4 × 100 metrów[1] oraz w Mistrzostwach Europy w Bernie w 1954 w sztafecie 4 × 100 metrów[3], ale bez powodzenia.

Cztery razy zdobywał tytuł mistrza Polski na otwartym stadionie: w 1948 w skoku w dal oraz w 1950, 1951 i 1952 w biegu na 100 metrów. Był również wicemistrzem Polski w biegu na 100 metrów w 1948, 1949, 1953 i 1955 oraz w skoku w dal i w sztafecie 4 × 100 metrów w 1949, a także brązowym medalistą w biegu na 200 metrów i skoku w dal w 1951 oraz w sztafecie 4 × 100 metrów w 1954[4]. W hali był pięć razy mistrzem Polski: w biegu na 60 metrów w 1948 i 1954, w biegu na 80 metrów w 1951 i 1955 oraz w skoku w dal w 1951. Był także wicemistrzem w biegu na 80 metrów w 1949 oraz brązowym medalistą w skoku w dal w 1948[5]. Był rekordzistą Polski w biegu na 100 metrów (10,5 s uzyskany 13 sierpnia 1950 w Krakowie) oraz w sztafecie 4 × 100 metrów (pięciokrotnie do wyniku 40,9 s osiągniętego 6 sierpnia 1955 w Warszawie)[6].

W latach 1957-1959 Emil Kiszka występował także w II-ligowym zespole piłkarskim Concordia Knurów.

Rekordy życiowe:

Dwa razy znalazł się wśród „dziesiątki” Plebiscytu Przeglądu Sportowego: w 1950 był na 2. miejscu, a w 1951 był szósty. Na początku 1952 otrzymał tytuł mistrza sportu[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Emil Kiszka, olympedia.org [dostęp 2020-08-02] (ang.).
  2. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 497 [dostęp 2020-08-02] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14] (ang.).
  3. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 506 [dostęp 2020-08-02] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14] (ang.).
  4. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 11, 12, 21, 146, 244 i 245. ISBN 978-83-61233-20-6.
  5. Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftman, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Maciej Rychwalski, Andrzej Socha, Włodzimierz Szymański: Historia polskiej lekkoatletyki halowej 1924-2014. Warszawa, Sopot: Komisja Statystyczna PZLA, 2014, s. 47 i 75. ISBN 978-83-64544-00-2.
  6. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 16 i 193. ISBN 978-83-62033-30-0. (ang.)
  7. Nowi mistrzowie sportu. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”, s. 1, Nr 2 z 7 stycznia 1952. 

Linki zewnętrzneEdytuj