Emilian

imię męskie

Emilianpolskie imię męskie pochodzenia łacińskiego a. etruskiego.

Imię wywodzi się od nazwiska, pochodzącego z Etrurii, rzymskiego rodu patrycjuszy Emiliuszów (łac. Aemilianus). Według tradycji imię to oznacza tyle co żarliwy, rywal, zazdrosny (odnosząc do łacińskiego źródłosłowu aemulus – rywal, lub emulus – zazdrosny), a. po prostu: pochodzący z rzymskiego rodu Emiliuszów[1]. Utarło się kilka zdrobnień tego imienia: Mila, Milek, Milan, itd. oraz Emil (które jako odrębne imię zostało spopularyzowane w XIX w. przez twórczość J-J. Rousseau[2]). Występuje ono także w żeńskich odpowiednikach: Emiliana a. Emilia[1].

Emilian imieniny obchodzi: 28 kwietnia, 18 lipca (wspomnienie św. Emilian z Durostorum), 31 lipca, 8 sierpnia, 21 sierpnia, 11 września, 11 października, 12 listopada (św. Emilian z Cogolli) i 6 grudnia (św. Emilian Męczennik). Największą popularnością imię to cieszy się w krajach latynoskich, ruskich i Rumunii. W 2010 imię zajęło 218. pozycję pod względem najczęściej nadawanych nowo urodzonym obywatelom Polski[3].

Odpowiedniki w innych językachEdytuj

  • bułgarski: Емилиян
  • czeski: Milan
  • esperanto: Emiliano[4]
  • francuski: Émilien
  • hiszpański: Emiliano / Millán
  • łacina: Aemilianus
  • norweski: Emilian
  • rosyjski: Емелья́н
  • ukraiński: Омелян
  • węgierski: Emilián
  • włoski: Emiliano

Imiennicy EmilianEdytuj

Imiennicy OmelanEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wł. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z allmanachem, Świat Książki, Warszawa 2000, tabl. 43, s. 636.
  2. J. St. Bystroń, Dzieje obyczajów w dawnej Polsce: wiek XVI-XVIII, wyd. 3., [1 pow.], PIW, Warszawa 1960, t. 2., s. 78.
  3. Najpopularniejsze imiona męskie (7): Teofil, Tristan, Walter, Włodzimierz, Zachariasz i inne | Viggo.pl, viggo.pl [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-06] (pol.).
  4. Kazimierz Tymiński: Mały słownik POLSKO-ESPERANCKI. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 429. ISBN 83-214-0326-3.