Otwórz menu główne

Emmanuel de Rohan-Polduc

Emmanuel de Rohan-Polduc (ur. 1725, zm. 1797) – członek bogatej i wpływowej rodziny Rohan z Francji oraz 70. Wielki Mistrz Zakonu Rycerzy Szpitalników Świętego Jana Jerozolimskiego w latach 1775–1797.

Fra′ Emmanuel de Rohan-Polduc
Jego Najeminentniejsza Wysokość Książę i Wielki Mistrz Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników Świętego Jana z Jerozolimy, Zwanego Rodyjskim lub Maltańskim.
ilustracja
70. Wielki Mistrz Zakonu Maltańskiego
Okres od 12 listopada 1775[1]
do 14 lipca 1797
Poprzednik Francisco Ximenes de Texada
Następca Ferdinand von Hompesch zu Bolheim
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1725
La Mancha, Hiszpania
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1797
Valletta, Malta[1]
Miejsce spoczynku Katedra św. Jana, Valletta

De Rohan urodził się 18 kwietnia 1725 roku w La Mancha w Hiszpanii. Jego ojciec był Francuzem, lecz został wygnany z ojczyzny do Hiszpanii. Emmanuel służył na dworach Madrytu i Parmy, zanim został ambasadorem na dworze cesarza Franciszka I. W końcu wstąpił do Zakonu św. Jana, gdzie służył na różnych stanowiskach. Był brany pod uwagę jako potencjalny sukcesor Wielkiego Mistrza Manuela Pinto da Fonseca po jego śmierci w roku 1773, lecz wybrany został wtedy Francisco Ximenes de Texada. Rządy Ximenesa były niepopularne, głównie z powodu złej kondycji finansowej Zakonu. Ximenes zmarł w roku 1775, na jego następcę został wybrany de Rohan.[2]

Łuk De Rohana w Żebbuġ

De Rohan starał się zdobyć szacunek ludzi, i stał się popularny wśród społeczeństwa. 21 czerwca 1777 roku nadał on wiosce Żebbuġ prawa miejskie (city), nazywając go Città Rohan. W roku 1798 zbudowana została w tym mieście brama, upamiętniająca to wydarzenie.[3] Herb Żebbuġ, dla uczczenia Wielkiego Mistrza, zawiera godło rodziny Rohan.[4]

De Rohan był autorem Code de Rohan, kodeksu prawa konstytucyjnego, opublikowanego w roku 1782 w dwóch tomach zatytułowanych Saint John of Jerusalem of Rhodes of Malta. Był on też odpowiedzialny za wydanie w roku 1784 Diritto Municipale.[2][5]

De Rohan założył Anglo-Bawarski Język, stacjonujący w byłym Palazzo Carniero. W roku 1797 ustanowił Rosyjski Wielki Przeorat, który zapoczątkował rosyjską tradycję Zakonu Joannitów(ang.).[2]

W roku 1792 zlecił i częściowo sfinansował budowę Fortu Tigné.[6] W czasie rządów Rohana zostały też zmodernizowane wieża i bateria St. Lucian, i w roku 1795 kompleks został, na cześć Wielkiego Mistrza, przemianowany na Fort Rohan. Nawet po XIX-wiecznej przebudowie, wciąż na fasadzie znajduje się herb de Rohan.[7]

Ostatnie lata rządów de Rohana były ciężkie. Przyczyną był spadek liczebności Zakonu spowodowany wybuchem rewolucji francuskiej. W roku 1792 de Rohan doznał udaru mózgu, od tego czasu stan jego zdrowia zaczął się pogarszać. Zmarł 14 lipca 1797 roku i został pochowany w katedrze św. Jana w Valletcie. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Ja, w każdym razie, jestem ostatnim Wielkim Mistrzem, przynajmniej znamienitego i niezależnego Zakonu”. I miał rację, bo niecały rok po jego śmierci Francuzi najechali Maltę, usuwając Zakon z wyspy.[2]

PrzypisyEdytuj

  1. a b Emmanuel de Rohan de Polduc (ang.). South African Relief Organisation of the Order of Malta. [dostęp 2014-09-21].
  2. a b c d Emmanuel de Rohan (1775-1797) (ang.). Haz-Zebbug.com. [dostęp 2015-09-06].
  3. The De Rohan Arch (ang.). Haz-Zebbug.com. [dostęp 2015-09-06].
  4. City of Ħaż Żebbuġ (Malta Island) (Malta) (ang.). crwflags.com. [dostęp 2015-09-06].
  5. Martin Morana: Bejn Kliem u Storja. Malta: Books Distributors Limited, 2011. ISBN 978-99957-0137-6. (malt.)
  6. Stephen C. Spiteri. Fort Tigné 1792. „Arx - International Journal of Military Architecture and Fortification”, s. 20, 2011 (ang.). [dostęp 2015-09-06]. 
  7. Fort San Luċjan (ang.). National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands, 2011-12-16. [dostęp 2015-09-06].