Emmanuele de Gregorio

Emmanuele de Gregorio (ur. 18 albo 28 grudnia 1758 na Morzu Śródziemnym, zm. 7 listopada 1839 w Rzymie) – włoski kardynał.

Emmanuele de Gregorio
Kardynał biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

18 albo 28 grudnia 1758
Morze Śródziemne

Data i miejsce śmierci

7 listopada 1839
Rzym

Subdziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania

1837–1839

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

31 maja 1829

Kreacja kardynalska

8 marca 1816
Pius VII

Kościół tytularny

Ss. Bonifacio e Alessio
diecezja Porto-Santa Rufina

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

31 maja 1829

Konsekrator

Giulio Maria della Somaglia

Współkonsekratorzy

Lorenzo Girolamo Mattei
Antonio Luigi Piatti

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 18 albo 28 grudnia 1758 roku, podczas gdy jego matka podróżowała przez Morze Śródziemne do Hiszpanii, jednakże w dokumentach jego miejsce urodzenia zostało zapisane jako Neapol[1]. Był synem markiza Leopolda De Gregoria i Maríi Josefy Verdugo y Quijada[1]. Studiował w rzymskim Collegio Clementino, a po przyjęciu święceń kapłańskich był prałatem Jego Świątobliwości i archiprezbiterem bazyliki laterańskiej[1]. Podczas trwania Republiki Rzymskiej został uwięziony wraz z Piusem VI, lecz został zwolniony za kaucją w wysokości 4 tysięcy skudów[1]. Generał Claude Dallemagne planował uczynić Gregoria antypapieżem w opozycji do Piusa VI[1]. Wobec tego przyszły kardynał udał się do Sieny i zapewnił papieża o swojej lojalności[1]. Pełnił funkcję prowikariusza generalnego Rzymu w czasie absencji kardynała Giulia Marii della Somaglii[1]. Został zmuszony do podróży do Paryża, gdzie w 1811 został zniewolony na trzy lata[1]. Po oswobodzeniu usiłował odzyskać skarby papieskie, zrabowane przez armię francuską[1]. 8 marca 1816 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Ss. Bonifacio e Alessio[2]. W latach 1818–1820 pełnił funkcję prefekta Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów[2]. 18 maja 1829 roku został podniesiony do kardynała biskupa i otrzymał diecezję suburbikarną Frascati[2]. Trzynaście dni później przyjął sakrę i został penitencjariuszem większym[2]. W 1837 roku, w wyniku objęcia diecezji Porto-Santa Rufina, został subdziekanem Kolegium Kardynalskiego[2]. Zmarł 7 listopada 1758 roku w Rzymie[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Emmanuele de Gregorio. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-07-07]. (ang.).
  2. a b c d e Emmanuele de Gregorio. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-07-07]. (ang.).