Otwórz menu główne

Eparchia ryska – jedna z dwóch administratur Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na Łotwie, tworząca razem z eparchią dyneburską autonomiczny Łotewski Kościół Prawosławny. Jej zwierzchnik, metropolita ryski i całej Łotwy Aleksander (Kudriaszow), stoi na jego czele. Funkcje katedry pełni sobór Narodzenia Pańskiego w Rydze.

Eparchia ryska
Ilustracja
Sobór Narodzenia Pańskiego w Rydze
Państwo  Łotwa
Siedziba Ryga
Data powołania 1850
Wyznanie prawosławne
Kościół Łotewski Kościół Prawosławny (samorządny w strukturze Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego)
Sobór Narodzenia Pańskiego
Biskup diecezjalny metropolita ryski i całej Łotwy Aleksander (Kudriaszow)
Biskup pomocniczy biskup jełgawski Jan (Siczewski)
Dane statystyczne
Liczba dekanatów 3
Liczba klasztorów 1
brak współrzędnych
Strona internetowa

Spis treści

HistoriaEdytuj

Eparchia została erygowana w 1850; przez poprzednie czternaście lat w Rydze rezydował wikariusz eparchii pskowskiej[1]. W momencie jej utworzenia na jej terytorium działało 117 cerkwi, zaś liczbę wiernych szacowano na ponad 13 tys. W ciągu kolejnych dziesięciu lat liczba świątyń wzrosła do 136, zaś wiernych – 189 889 osób[2] (według innego źródła – ponad 146 tys.[1]). Jako przyczynę tego wzrostu liczby wiernych wymienia się nadzieję chłopów łotewskich (podobny proces zachodził w Estonii) na dodatkowe nadziały ziemi. Większość pozyskanych w ten sposób konwertytów z luteranizmu nie angażowała się realnie w życie Cerkwi[3]. W 1912 na terenie eparchii działało 258 cerkwi i 73 kaplice oraz dziewięć monasterów, z czego siedem żeńskich[1].

Na niepodległej Łotwie w okresie międzywojennym, od 1926, była częścią autonomicznego Łotewskiego Kościoła Prawosławnego i jego jedyną administraturą, obejmującą całe terytorium Łotwy[4]. W 1935 liczbę jej wiernych szacowano na 174 tys. osób, z czego ponad 103 tys. Rosjan, 57 600 Łotyszy oraz mniejsze grupy Białorusinów, Ukraińców, Estończyków, Niemców i Polaków. Po aneksji Łotwy do ZSRR ziemie eparchii ryskiej razem z terytorium eparchii wileńskiej i litewskiej na Litwie oraz autonomicznego Estońskiego Kościoła Prawosławnego w Estonii zostały włączone do nowo utworzonego Egzarchatu Łotwy i Estonii, a następnie Egzarchatu Nadbałtyckiego. Funkcjonował on do 1944[5]. Po II wojnie światowej eparchia ryska funkcjonowała jako zwykła administratura Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1960 czynnych było w niej 106 cerkwi, zaś liczbę wiernych szacowano na 44 560 osób[1].

W 1992 Cerkwi prawosławnej na Łotwie nadana została autonomia – powstał Łotewski Kościół Prawosławny. Do 2013 eparchia ryska była jego jedyną administraturą. W wymienionym roku została z niej wyodrębniona eparchia dyneburska[6].

Eparchia prowadzi seminarium duchowne w Rydze[6] oraz żeński monaster Trójcy Świętej i św. Sergiusza z Radoneża w Rydze[7].

Eparchia dzieli się na trzy dekanaty:[8]

Biskupi ryscyEdytuj

W Rosyjskim Kościele PrawosławnymEdytuj

W autonomicznym Łotewskim Kościele PrawosławnymEdytuj

Ponownie w Rosyjskim Kościele PrawosławnymEdytuj

PrzypisyEdytuj