Otwórz menu główne
Zobacz też: inne postacie o imieniu „Erato”.

Erato („Umiłowana”, „Ukochana”, gr. Ἐρατώ Eratṓ, łac. Erato ‘Pożądana’, ‘Namiętna’) – w mitologii greckiej muza poezji miłosnej[a][1].

Erato
Ἐρατώ
bogini muza poezji miłosnej
Ilustracja
Erato, muza poezji miłosnej, marmurowa kopia rzymska z II wieku n.e. według oryginału greckiego, Muzeum Pio-Clementino (Muzea Watykańskie)
Występowanie mitologia grecka
Atrybuty kitara, cytra
Siedziba Parnas
Rodzina
Ojciec Zeus
Matka Mnemosyne
Rodzeństwo Euterpe,
Kalliope,
Klio,
Melpomene,
Polihymnia,
Talia,
Terpsychory,
Urania

Uchodziła za córkę boga Zeusa i tytanidy Mnemosyne oraz za siostrę: Euterpe, Kalliope, Klio, Melpomene, Polihymnii, Talii, Terpsychory i Uranii[1][2][3].

Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika[4][5][6]. Wraz ze swoimi siostrami uświetniała śpiewem biesiady bosko-ludzkie (m.in. zaślubiny Tetydy i Peleusa oraz Harmonii i Kadmosa), a także uczty olimpijskie samych bogów[1][3].

W sztuce przedstawiana jest zwykle jako kobieta z kitarą (lub cytrą) – atrybutem symbolizującym dziedzinę sztuki, której patronowała[1][5][7][8].

Imieniem muzy nazwano jedną z planetoid – (62) Erato oraz rodzaj roślin z rodziny astrowatych – Erato.

Spis treści

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Zadanie (rola) jakie Erato wyznaczono ostatecznie w późnym okresie starożytności.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Wyżyna olimpijska. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 145–147. ISBN 83-7391-077-8.
  2. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 120. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
  3. a b Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 87. ISBN 83-04-04673-3.
  4. Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Jerzy Łanowski (red.), Maria Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 241–242, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612.
  5. a b Mity o bogach. W: Michał Pietrzykowski: Mitologia starożytnej Grecji. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, s. 163–164. ISBN 83-221-0111-2.
  6. Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 404: Musagetes (ang.). ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-21].
  7. Bogowie olimpijscy. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 53–54. ISBN 83-210-0677-9.
  8. Vojtech Zamarovský, op.cit., s. 293–294. ​ISBN 80-8046-098-1​.

BibliografiaEdytuj

  • Aaron J. Atsma: Erato (ang.). theoi.com. [dostęp 2010-01-29].
  • Erato. mythindex.com. [dostęp 2010-01-29].
  • Hezjod: Narodziny bogów (Theogonia); Prace i dni; Tarcza. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 83-7255-040-9.
  • Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 286. ISBN 83-7399-022-4.
  • Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 235. ISBN 83-01-03529-3.
  • Carlos Parada: Erato3 (Muses) (ang.). maicar.com. [dostęp 2010-11-18].
  • Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 405: Muses (ang.). ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-21].
  • William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Erato (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-04].
  • Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Erato (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-04].