Erich Fellgiebel

Erich Fellgiebel (ur. 4 października 1886 w Pöpelwitz, zm. 4 września 1944 w Berlinie) – generał niemiecki, szef wydziału łączności niemieckiego Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych (niem. Oberkommando des Heeres, OKH) i szef relacji łączności (niem. Chef der Wehrmachtnachrichtenverbindungen) w Naczelnym Dowództwie Wehrmachtu (niem. Oberkommando der Wehrmacht, OKW), uczestnik spisku na życie Hitlera z 20 lipca 1944, za udział w spisku skazany na karę śmierci i stracony.

Erich Fellgiebel
Ilustracja
generalmajor generalmajor
Data i miejsce urodzenia 4 października 1886
Pöpelwitz
(współczesne Popowice)
Data i miejsce śmierci 4 września 1944
Berlin
Przebieg służby
Lata służby 1905–1944
Siły zbrojne Flag of Germany (1867–1919).svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1922–1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa

ŻyciorysEdytuj

Erich Fellgiebel urodził się 4 października 1886 roku[1][a] w Pöpelwitz (współczesne Popowice)[2].

W 1905 roku rozpoczął służbę wojskową jako Aspirant (niem. Offiziersanwärter) w batalionie łączności Armii Cesarstwa Niemieckiego[1]. Uczestnik I wojny światowej – po jej zakończeniu służył jako oficer sztabu generalnego (niem. Generalstabsoffizier) w Berlinie[1]. W 1929 roku został szefem komórki szyfrowania (niem. Chiffrierstelle) w Reichswehrministerium i w 1934 roku przyczynił się do wprowadzenia wspólnej wersji Enigmy dla całego Wehrmachtu[3].

W 1938 roku został powołany na szefa wydziału łączności Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych (niem. Oberkommando des Heeres, OKH) oraz na szefa łączności (niem. Chef der Wehrmachtnachrichtenverbindungen) w Naczelnym Dowództwie Wehrmachtu (niem. Oberkommando der Wehrmacht, OKW)[1].

Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, Fellgiebel krytykował reżim nazistowski[4]. Później krytykował także brak kompetencji Hitlera w prowadzeniu wojny[4]. Poprzez dowódców Ludwiga Becka (1880–1944) i Franza Haldera (1884–1972) skontaktował się z kręgami wojskowego Widerstandu[1]. Był zaangażowany w dostosowywanie planu operacyjnego o kryptonimie Walkiria dla potrzeb przejęcia władzy i organizację zamachu na Hitlera[1]. Zamach został przeprowadzony 20 lipca 1944 roku przez Clausa Schenk von Stauffenberga, który podłożył bombę w sali narad. Przebywając w Wilczym Szańcu, Fellgiebel odpowiadał za odcięcie łączności od kwatery Hitlera i zapewnienie łączności spiskowcom[1][5]. Wybuch bomby ranił większość z obecnych na naradzie, przy czym Hitler odniósł lekkie rany, które nie stanowiły zagrożenia życia[6]. Stauffenberg obserwował eksplozję z odległości i według relacji Fellgiebla miał widzieć, jak z baraku wynoszono ciało okryte płaszczem Hitlera, co przekonało go o pełnym powodzeniu zamachu[7]. Przekonany o sukcesie udał się ze swoim adiutantem Wernerem von Haeftenem do Berlina[7]. Fellgiebel przekazał informacje do Berlina o niepowodzeniu zamachu, przez co generał Friedrich Olbricht (1888–1944), który miał rozpocząć przewrót w stolicy, zwlekał z wydaniem rozkazu do puczu[8].

Po nieudanym zamachu został natychmiast aresztowany, poddany trzytygodniowym torturom nie wydał współspiskowców[9]. 10 sierpnia 1944 roku[b] został skazany przez Volksgerichtshof pod przewodnictwem Rolanda Freislera na karę śmierci[1]. Został stracony w Berlinie-Plötzensee 4 września 1944 roku[1].

UpamiętnienieEdytuj

Na jego cześć nazwano koszary Bundeswehry w bawarskim Pöcking[2] (niem. General-Fellgiebel-Kaserne).

UwagiEdytuj

  1. Adams (2009) podaje inną datę urodzenia – 10 kwietnia 1886 roku[2].
  2. Adams (2009) podaje inną datę wyroku – 8 sierpnia 1944 roku[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj