Erminio Spalla

włoski bokser i aktor

Erminio Spalla (ur. 7 lipca 1897 w Borgo San Martino, zm. 14 sierpnia 1971 w Rzymie) – włoski bokser, później aktor filmowy, a także śpiewak operowy, malarz i rzeźbiarz[1].

Erminio Spalla
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 lipca 1897
Borgo San Martino

Data i miejsce śmierci

14 sierpnia 1971
Rzym

Obywatelstwo

Włochy

Wzrost

185 cm

Kategoria wagowa

ciężka

Bilans walk zawodowych
Liczba walk

60

Zwycięstwa

42

Przez nokauty

32

Porażki

10

Remisy

3

Dzieciństwo i młodośćEdytuj

Gdy był młodym człowiekiem, jego rodzina przeniosła się z Monferrato do Mediolanu. Podczas I wojny światowej Spalla walczył w szeregach 41 pułku piechoty „Modena”, dochodząc do stopnia sierżanta. Został odznaczony Krzyżem Zasługi Wojennej[1].

Kariera bokserskaEdytuj

Spalla stoczył pierwszą oficjalną walkę bokserską w 1918. W 1919 zwyciężył w wadze półciężkiej na Igrzyskach Państw Ententy w Joinville-le-Pont[1][2]. W 1920 zdobył tytuł zawodowego mistrza Włoch w wadze ciężkiej, a 20 maja 1923 w Mediolanie wakujący tytuł mistrza Europy, wygrywając z Holendrem Pietem van der Veerem. W obronie tego tytułu zremisował 23 września 1923 z Jackiem Humbeeckiem z Belgii.

W 1924 Spalla wybrał się na tournée do obu Ameryk, gdzie walczył ze zmiennym szczęściem, gdyż pokonali go Luis Ángel Firpo (7 marca) i Gene Tunney (26 czerwca). Po powrocie do Europy Spalla pokonał w obronie tytułu mistrza Europy Pieta van der Veera 28 września tego roku w Mediolanie. W 1925 Spalla pauzował, a w 1926 wybrał się znowu do Ameryki Południowej, gdzie ponownie pokonał go Firpo. 18 maja 1926 w Barcelonie stracił pas mistrza Europy po porażce z Hiszpanem Paulino Uzcudunem. W 1927 przegrał wszystkie trzy walki, po których zakończył karierę bokserską, jednak powrócił do niej w 1934, kiedy wygrał trzy walki, w tym ostatnią przez dyskwalifikację z Władysławem Cyganiewiczem (była to jedyna walka bokserska Cyganiewicza).

Późniejsze lataEdytuj

Po zakończeniu zawodowego uprawiania boksu Spalla z powodzeniem występował w wielu filmach, w tym w Cudzie w Mediolanie w reżyserii Vittorio De Siki. Występował również jako śpiewak operowy (bas). Opublikował trzy książki: Per le strade del mondo, Nella vita e sul ring i Una tonnellata di pugni, a także sztukę teatralną I pugni del signor Tremolada. Tworzył również obrazy i rzeźby[1].

Jego starszy brat Giuseppe był również bokserem zawodowym[3].

Erminio Spalla jest bohaterem jednego z wierszy Kazimierza Wierzyńskiego opublikowanego w tomie Laur olimpijski w 1927[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Fernando Barbano: Il pugile Erminio Spalla. ilmonferrato.it. [dostęp 2018-07-22]. (wł.).
  2. Erminio SPALLA. Sport & Note. [dostęp 2015-03-05]. (ang.).
  3. Wykaz walk zawodowych Giuseppe Spalli. boxrec.com. [dostęp 2015-03-05]. (ang.).
  4. Andrzej Maciejewski: Laur Olimpijski – Kazimierz Wierzyński. akant.org, 2014-05-04. [dostęp 2015-03-05]. (pol.).

BibliografiaEdytuj