Ernest Durkalec

Oficer Wojska Polskiego, powstaniec śląski

Ernest Michał Durkalec ps. Sław (ur. 8 grudnia 1893 w Jarosławiu, zm. 1 lipca 1978) – powstaniec śląski, kapitan Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej, żołnierz Armii Krajowej, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych.

Ernest Michał Durkalec
Sław
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1893
Jarosław
Data śmierci 1 lipca 1978
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 33 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy powstania śląskie
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi
Grobowiec rodziny Durkalców w Szczawnicy

ŻyciorysEdytuj

Ernest Durkalec był oficerem w c. i k. Armii[1] i powstańcem śląskim[2], a następnie oficerem Wojska Polskiego.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i z 966. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Obok stopnia wojskowego przysługiwał mu wówczas tytuł „adiutant sztabowy”, a jego oddziałem macierzystym był 14 pułk piechoty we Włocławku[3]. W 1923 roku pełnił służbę w Dowództwie 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisku oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej, pozostając oficerem nadetatowym 38 pułku piechoty w Przemyślu[4]. W 1938 roku, jako oficer stanu spoczynku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi „za całokształt zasług w służbie wojskowej”[5].

W czasie II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej.

Został aresztowany przez Gestapo i więziony w Palace, a następnie wysłany do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 25924). Z obozu został zwolniony 14 lipca 1943 roku[6].

Od 1943 roku wraz z żoną Heleną (ps. Sława) prowadził schronisko na Lubaniu. W schronisku ukrywały się osoby poszukiwane przez Niemców. Było też bazą i szpitalem polowym (prowadzonym przez Artura Wernera) dla partyzantów aż do 25 września 1944 roku, kiedy to po niemieckiej obławie zostało spalone. Durkalcowie zostali aresztowani. Ernest po pobycie w więzieniu na Montelupich w Krakowie został wywieziony do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, a jego żona Helena trafiła od obozu koncentracyjnego w Ravensbrück[1].

Dowódca Grupy Operacyjnej „Śląsk Cieszyński” rozkazem dziennym z dnia 20 stycznia 1945 roku nadał Sławowi srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami za ofiarną i pełną poświęcenia pracę dla dobra Polski[7].

Po wojnie Durkalcowie mieszkali w Krakowie i Szczawnicy.

Ernest Durkalec zmarł w 1978 roku. Pochowany jest na cmentarzu parafialnym w Szczawnicy we wspólnej mogile wraz z żoną i synem Bolesławem (ps. Sławek, żołnierzem Oddziału Partyzanckiego AK „Wilk”, który zginął 21 lutego 1944 roku w walce z Niemcami na Przysłopie)[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Muzeum Historyczne Miasta Krakowa – Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939–1956.
  2. a b Informacja z płyty nagrobkowej mogiły Durkalców.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 54.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 116, 236, 413.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 50.
  6. Muzeum Auschwitz-Birkenau – Informacje o więżniach.
  7. Dawid Golik: Partyzanci Lamparta. Wyd. 3. Kraków: IPN, 2011, s. 519. ISBN 978-83-62139-72-9.

BibliografiaEdytuj