Otwórz menu główne

Ernst Vettori

austriacki skoczek narciarski

Ernst Vettori (ur. 25 czerwca 1964) – austriacki skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski, pięciokrotny medalista mistrzostw świata, dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów, dwukrotny zwycięzca Turnieju Czterech Skoczni, a także zdobywca medalu Holmenkollen. Od 2010 do 2018 dyrektor skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Austriackim Związku Narciarskim.

Ernst Vettori
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1964
Hall in Tirol, Austria
Klub HSV Absam
Debiut w PŚ 4 stycznia 1981, Innsbruck
(31. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 26 lutego 1981, Chamonix
(3. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 13 lutego 1985, Sankt Moritz
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
złoto Albertville 1992 normalna
srebro Albertville 1992 druż.
Mistrzostwa świata
złoto Val di Fiemme 1991 druż.
srebro Seefeld 1985 druż.
brąz Oberstdorf 1987 duża
brąz Oberstdorf 1987 druż.
brąz Falun 1993 druż.
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Murau 1982 indywidualnie
srebro Schonach 1981 indywidualnie
Inne nagrody
Puchar Świata w skokach
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1986/1987
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1984/1985
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1985/1986
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1986/1987
Inne
Gold medal with cup.svg Medal Holmenkollen
1991
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi

Jego żoną jest była narciarka alpejska Sieglinde Winkler.

KarieraEdytuj

Urodził się 25 czerwca 1964 w Hall in Tirol niedaleko Innsbrucka. Wychowywał się jednak w Absam, gdzie znajdował się jego rodzinny dom. Ojciec Vettoriego uprawiał kombinację norweską, a po zakończeniu kariery został trenerem w tej dyscyplinie. W wieku 14 lat Ernst Vettori zdecydował poświęcić się skokom. Po ukończeniu szkoły podstawowej zgłosił się do 5-letniego gimnazjum w Stams, 50 km od Innsbrucka. Jeszcze przed ukończeniem szkoły został członkiem reprezentacji Austrii. W 1981 zajął 2 miejsce na MŚ juniorów w Schonach im Schwarzwald, a rok później zdobył złoty medal na MŚJ w Murau[1].

W Pucharze Świata w skokach zadebiutował 4 stycznia 1981 podczas konkursu na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 31. miejsce. 26 lutego 1981 w Chamonix po raz pierwszy stanął na podium zawodów PŚ, zajmując trzecie miejsce. Trzecie miejsce zajął także dwa dni później w Saint-Nizier. Wyniki te dały mu 26. miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1980/1981. Jego pierwszą duża imprezą seniorską były mistrzostwa świata w Oslo, gdzie zajął. 24 miejsce w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Od końca sezonu 1980/1981 do sezonu 1983/1984 włącznie tylko trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem na jego trzecim stopniu: raz w 1982, 1983 i 1984. W sezonie 1982/1983 Pucharu Świata w lotach był trzynasty, a rok później zajął 11. miejsce. W 1984 wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując indywidualnie 36. miejsce na normalnym obiekcie.

W sezonie 1984/1985 ośmiokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym swoje pierwsze zwycięstwo w karierze – 30 grudnia 1984 okazał się najlepszy podczas konkursu w Oberstdorfie. Był następnie dziesiąty w Garmisch-Partenkirchen, trzynasty w Innsbrucku oraz ósmy w Bischofshofen, co pozwoliło mu zająć czwarte miejsce w klasyfikacji końcowej 33. edycji Turnieju Czterech Skoczni. Wygrał także zawody w Engelbergu 17 lutego 1985. Ponadto na mistrzostwach świata w Seefeld wspólnie z Andreasen Felderem, Arminem Koglerem i Güntherem Strannerem wywalczył srebrny medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach na obu skoczniach zajął piąte miejsce. W tym sezonie odbywały się także mistrzostwa świata w lotach w Planicy, gdzie Vettori zajął 20. miejsce. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej sezonu 1984/1985 zajął trzecie miejsce.

Sezon 1985/1986 rozpoczął od trzynastego miejsca w Thunder Bay. We wszystkich pozostałych konkursach sezonu Austriak plasował się w czołowej dziesiątce zawodów, trzynastokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym pięć zwycięstw. Czwarte miejsce w Oberstdorfie, drugie w Ga-Pa, dziewiąte w Innsbrucku oraz zwycięstwo w Bischofshofen dały mu zwycięstwo w 34. Turnieju Czterech Skoczni. Zajął też trzecie miejsce w nieoficjalnej klasyfikacji generalnej sezonu 1985/1986 w lotach, a w PŚ w skokach uległ tylko Mattiemu Nykänenowi. W sezonie 1986/1987 ponownie zajmujął drugi miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ (tym razem lepszy był Vegard Opaas). Zwyciężył w 35. edycji Turnieju Czterech Skoczni, przy czym nie wygrał żadnego z konkursów: był siódmy w Oberstdorfie i Ga-Pa, trzeci w Innsbrucku oraz drugi w Bischofshofen. Na mistrzostwach świata w Oberstdorfie zdobył brązowy medal w konkursie indywidualnym na dużej skoczni, ustępując jedynie Andreasowi Felderowi i Vegardowi Opaasowi, a na normalnym obiekcie był dziesiąty. Na tych samych mistrzostwach Austriacy w składzie: Ernst Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner i Andreas Felder wywalczyli brązowy medal w konkursie drużynowym.

Podczas igrzysk olimpijskich w Calgary indywidualnie plasował się w trzeciej dziesiątce, a w konkursie drużynowym Austriacy z Vettorim w składzie zajęli piąte miejsce. Rok później, na mistrzostwach świata w Lahti zajął 41. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był czternasty. W konkursie drużynowym Austriakom, podobnie jak na igrzyskach w Calgary nie udało się stanąć na podium i zajęli ostatecznie szóste miejsce. W ciągu tych dwóch lat łącznie pięć razy stawał na podium, tylko raz zwyciężając. W sezonie 1989/1990 sześciokrotnie stawał na podium, po dwa razy na każdym jego stopniu, co dało mu ponownie drugie miejsce w klasyfikacji generalnej (lepszy był tylko Ari-Pekka Nikkola). Zajął także 17. miejsce na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w 1990.

Mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991 przyniosły mu złoty medal wywalczony wspólnie z Heinzem Kuttinem, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem w konkursie drużynowym. Indywidualnie na tych samych mistrzostwach zajął ósme miejsce na dużej oraz dziesiąte na normalnej skoczni. Swój największy indywidualny sukces osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie zwyciężył w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Po pierwszej serii zajmował trzecie miejsce, za Martinem Höllwarthem oraz Tonim Nieminenem, jednak w drugiej serii oddał najdłuższy skok (87,5 m), co pozwoliło mu sięgnąć po złoty medal. Ponadto był piętnasty na dużym obiekcie, a w konkursie drużynowym razem z Heinzem Kuttinem, Martinem Höllwarthem i Andreasem Felderem zdobył srebrny medal. Swoje ostatnie zwycięstwo w PŚ Vettori odniósł 4 marca 1992 w Örnsköldsvik, a tydzień później w Trondheim po raz ostatni w karierze stanął na podium indywidualnych zawodów PŚ (był trzeci). Ostatni sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Falun w 1993, gdzie razem z Kuttinem, Horngacherem i Andreasem Goldbergerem zdobył brązowy medal. Indywidualnie wystartował tylko w konkursie na normalnej skoczni, w którym uplasował się na jedenastym miejscu. W styczniu 1994 podjął decyzję o zakończeniu kariery.

Łącznie w konkursach Pucharu Świata 54 razy stawał na podium, w tym 15 razy zwyciężał, 18 razy był drugi oraz 21 razy trzeci. W 1991 otrzymał medal Holmenkollen wspólnie z dwoma Norwegami: biegaczem narciarskim Vegardem Ulvangiem i dwuboistą Trondem Einarem Eldenem oraz niemieckim skoczkiem narciarskim Jensem Weißflogiem.

W marcu 2010 roku objął funkcję dyrektora skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Austriackim Związku Narciarskim, zastępując na tym stanowisku Toniego Innauera[2]. Z posady tej zrezygnował na początku kwietnia 2018 roku, a zastąpił go Mario Stecher[3].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
36. 12 lutego 1984   Sarajewo Skocznia normalna indywidualnie 173,2 pkt 42,0 pkt   Jens Weißflog
24. 14 lutego 1988   Calgary Skocznia normalna indywidualnie 181,1 pkt 48,0 pkt   Matti Nykänen
28. 23 lutego 1988   Calgary Skocznia duża indywidualnie 176,6 pkt 47,4 pkt   Matti Nykänen
5. 24 lutego 1988   Calgary Skocznia duża drużynowo[4] 577,6 pkt 56,8 pkt   Finlandia
1. 9 lutego 1992   Albertville Skocznia normalna indywidualnie 222,8 pkt
2. 14 lutego 1992   Albertville Skocznia duża drużynowo[5] 642,9 pkt 1,5 pkt   Finlandia
15. 16 lutego 1992   Albertville Skocznia duża indywidualnie 190,9 pkt 48,6 pkt   Toni Nieminen

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
24. 21 lutego 1982   Oslo Skocznia normalna indywidualnie 224,3 pkt 25,0 pkt   Armin Kogler
4. 26 lutego 1984   Engelberg Skocznia duża drużynowo[6] 561,0 pkt 57,3 pkt   Finlandia
5. 20 stycznia 1985   Seefeld Skocznia duża indywidualnie 219,0 pkt 5,2 pkt   Per Bergerud
2. 22 stycznia 1985   Seefeld Skocznia duża drużynowo[7] 579,2 pkt 3,8 pkt   Finlandia
5. 26 stycznia 1985   Seefeld Skocznia normalna indywidualnie 212,5 pkt 12,8 pkt   Jens Weißflog
3. 15 lutego 1987   Oberstdorf Skocznia duża indywidualnie 207,0 pkt 9,0 pkt   Andreas Felder
3. 17 lutego 1987   Oberstdorf Skocznia duża drużynowo[8] 587,5 pkt 46,6 pkt   Finlandia
10. 20 lutego 1987   Oberstdorf Skocznia normalna indywidualnie 210,2 pkt 14,2 pkt   Jiří Parma
14. 20 lutego 1989   Lahti Skocznia duża indywidualnie 180,5 pkt 38,0 pkt   Jari Puikkonen
6. 22 lutego 1989   Lahti Skocznia duża drużynowo[9] 606,5 pkt 68,5 pkt   Finlandia
41. 26 lutego 1989   Lahti Skocznia normalna indywidualnie 86,5 pkt 28,0 pkt   Jens Weißflog
8. 10 lutego 1991   Val di Fiemme Skocznia duża indywidualnie 199,3 pkt 18,2 pkt   Franci Petek
1. 14 lutego 1991   Val di Fiemme Skocznia duża drużynowo[10] 567,6 pkt
10. 16 lutego 1991   Val di Fiemme Skocznia normalna indywidualnie 210,0 pkt 12,9 pkt   Heinz Kuttin
3. 23 lutego 1993   Falun Skocznia duża drużynowo[11] 745,4 pkt 76,1 pkt   Norwegia
11. 27 lutego 1993   Falun Skocznia normalna indywidualnie 207,8 pkt 30,0 pkt   Masahiko Harada

Mistrzostwa świata w lotachEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
20. 17 marca 1985   Planica Loty indywidualnie 450,5 pkt 120,0 pkt   Matti Nykänen
17. 25 lutego 1990   Vikersund Loty indywidualnie 314,9 pkt 42,8 pkt   Dieter Thoma

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
13. 2 marca 1980   Örnsköldsvik Skocznia normalna indywidualnie 215,2 pkt 40,0 pkt   Steve Collins
2. 11 lutego 1981   Schonach im Schwarzwald Skocznia normalna indywidualnie 252,0 pkt 12,7 pkt   Matti Nykänen
1. 3 marca 1982   Murau Skocznia normalna indywidualnie 243,5 pkt

Puchar Świata w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1980/1981 26.
1981/1982 24.
1982/1983 13.
1983/1984 19.
1984/1985 3.
1985/1986 2.
1986/1987 2.
1987/1988 5.
1988/1989 8.
1989/1990 2.
1990/1991 9.
1991/1992 4.
1992/1993 23.
1993/1994 39.

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1980/1981 2 2
1981/1982 1 1
1982/1983 1 1
1983/1984 1 1
1984/1985 2 2 4 8
1985/1986 5 6 2 13
1986/1987 2 2 4 8
1987/1988 1 1 2 4
1988/1989 1 1
1989/1990 2 2 2 6
1990/1991 1 1 2 4
1991/1992 2 3 5
1992/1993
1993/1994
suma 15 18 21 54

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 26 lutego 1981   Chamonix Tremplin aux Bossons 240,1 pkt 3. 8,0 pkt Roger Ruud
2. 28 lutego 1981   Saint-Nizier Dauphine 226,5 pkt 3. 21,1 pkt Roger Ruud
3. 23 stycznia 1982   Thunder Bay Normal Thunder 124,1 pkt 3. 11,6 pkt Horst Bulau
4. 28 stycznia 1983   Gstaad Mattenschanze 246,0 pkt 3. 4,3 pkt Horst Bulau
5. 9 marca 1984   Lillehammer Lysgårdsbakken 188,0 pkt 3. 22,5 pkt Pavel Ploc
6. 8 grudnia 1984   Thunder Bay Normal Thunder 224,2 pkt 3. 20,4 pkt Andreas Felder
7. 9 grudnia 1984   Thunder Bay Big Thunder 222,1 pkt 3. 11,1 pkt Pavel Ploc
8. 15 grudnia 1984   Lake Placid MacKenzie Intervale K-120 225,5 pkt 3. 7,7 pkt Andreas Felder
9. 30 grudnia 1984   Oberstdorf Schattenbergschanze 235,4 pkt 1.
10. 13 lutego 1985   Sankt Moritz Olympiaschanze 225,0 pkt 1.
11. 17 lutego 1985   Engelberg Gross-Titlis-Schanze 229,0 pkt 2. 2,5 pkt Jens Weißflog
12. 8 marca 1985   Falun Lugnet 221,2 pkt 3. 6,2 pkt Andreas Felder
13. 24 marca 1985   Szczyrbskie Jezioro MS 1970 A 225,3 pkt 2. 0,6 pkt Matti Nykänen
14. 8 grudnia 1985   Thunder Bay Big Thunder 226,1 pkt 3. 1,0 pkt Primož Ulaga
15. 15 grudnia 1985   Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 223,8 pkt 2. 0,3 pkt Franz Neuländtner
16. 1 stycznia 1986   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 211,5 pkt 2. 1,3 pkt Pavel Ploc
17. 6 stycznia 1986   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 224,2 pkt 1.
18. 11 stycznia 1986   Harrachov Čerťák 211,2 pkt 2. 13,0 pkt Matti Nykänen
19. 12 stycznia 1986   Liberec Ještěd 103,5 pkt 2. 6,6 pkt Piotr Fijas
20. 19 stycznia 1986   Oberwiesenthal Fichtelbergschanzen 213,8 pkt 1.
21. 26 stycznia 1986   Sapporo Ōkurayama 197,9 pkt 2. 35,4 pkt Matti Nykänen
22. 16 lutego 1986   Vikersund Vikersundbakken 359,0 pkt 2. 2,5 pkt Andreas Felder
23. 21 lutego 1986   Gstaad Mattenschanze 222,8 pkt 1.
24. 1 marca 1986   Lahti Salpausselkä 212,6 pkt 3. 13,1 pkt Matti Nykänen
25. 16 marca 1986   Oslo Holmenkollbakken 227,5 pkt 1.
26. 24 marca 1986   Planica Bloudkova velikanka 242,3 pkt 1.
27. 13 grudnia 1986   Lake Placid MacKenzie Intervale K-120 221,4 pkt 2. 2,1 pkt Vegard Opaas
28. 14 grudnia 1986   Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 241,2 pkt 1.
29. 4 stycznia 1987   Innsbruck Bergisel 222,6 pkt 3. 3,8 pkt Primož Ulaga
30. 6 stycznia 1987   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 105,1 pkt 2. 4,6 pkt Tuomo Ylipulli
31. 11 stycznia 1987   Szczyrbskie Jezioro MS 1970 A 194,1 pkt 3. 18,0 pkt Ulf Findeisen
32. 14 stycznia 1987   Oberwiesenthal Fichtelbergschanzen 224,6 pkt 1.
33. 1 marca 1987   Lahti Salpausselkä 214,2 pkt 3. 7,5 pkt Matti Nykänen
34. 20 marca 1987   Oslo Holmenkollbakken 223,4 pkt 3. 7,1 pkt Vegard Opaas
35. 5 grudnia 1987   Thunder Bay Normal Thunder 220,9 pkt 3. 29,3 pkt Matti Nykänen
36. 17 stycznia 1988   Gallio Trampolino di Pakstall 218,2 pkt 1.
37. 26 marca 1988   Planica Srednija Velikanka 215,1 pkt 3. 10,6 pkt Primož Ulaga
38. 17 stycznia 1988   Lake Placid MacKenzie Intervale K-120 223,5 pkt 2. 5,0 pkt Jan Boklöv
39. 11 grudnia 1988   Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 221,2 pkt 2. 0,3 pkt Vegard Opaas
40. 9 grudnia 1989   Lake Placid MacKenzie Intervale K-120 234,0 pkt 1.
41. 10 grudnia 1989   Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 229,1 pkt 2. 7,5 pkt Ari-Pekka Nikkola
42. 16 grudnia 1989   Sapporo Miyanomori 228,3 pkt 1.
43. 4 stycznia 1990   Innsbruck Bergisel 222,0 pkt 3. 5,0 pkt Ari-Pekka Nikkola
44. 7 lutego 1990   Sankt Moritz Olympiaschanze 217,9 pkt 3. 0,7 pkt František Jež
45. 18 lutego 1990   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 200,5 pkt 2. 11,0 pkt František Jež
46. 2 grudnia 1990   Lake Placid MacKenzie Intervale K-120 177,2 pkt 3. 24,0 pkt André Kiesewetter
47. 6 stycznia 1991   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 218,7 pkt 2. 7,1 pkt Andreas Felder
48. 10 marca 1991   Falun Lugnet 217,3 pkt 3. 7,1 pkt Mikael Martinsson
49. 17 marca 1991   Oslo Holmenkollbakken 233,6 pkt 1.
50. 2 grudnia 1991   Thunder Bay Big Thunder 239,0 pkt 1.
51. 29 lutego 1992   Lahti Salpausselkä 232,2 pkt 2. 2,7 pkt Toni Nieminen
52. 4 marca 1992   Örnsköldsvik Paradiskullen 219,6 pkt 1.
53. 8 marca 1992   Trondheim Granåsen 208,0 pkt 2. 3,2 pkt Heinz Kuttin
54. 11 marca 1992   Trondheim Granåsen 187,8 pkt 2. 43,5 pkt Toni Nieminen

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Sezon 1980/1981
                                                punkty
31 67 3 3 30
Sezon 1981/1982
                                            punkty
4 74 13 10 35 11 17 3 31 16 24 40 52 23 24 41
Sezon 1982/1983
                                                  punkty
4 50 39 21 54 5 11 11 20 3 7 15 6 33 10 10 10 28 35 57 21 22 86
Sezon 1983/1984
                                                punkty
34 27 40 6 24 14 19 24 36 3 66 13 13 19 4 45
Sezon 1984/1985
                                          punkty
3 3 3 4 1 10 13 8 16 6 1 2 25 25 34 3 50 12 2 176
Sezon 1985/1986
                                                  punkty
13 3 8 2 4 2 9 1 2 2 31 1 10 2 4 2 54 1 4 3 66 1 19 1 232
Sezon 1986/1987
                                            punkty
4 67 2 1 4 7 7 3 2 3 4 1 29 3 10 17 20 3 16 192
Sezon 1987/1988
                                        punkty
3 19 4 71 11 4 50 9 1 4 6 5 56 59 52 47 3 47 114
Sezon 1988/1989
                                        punkty
5 25 2 2 13 57 6 15 4 8 24 17 28 39 4 10 4 6 125
Sezon 1989/1990
                                                  punkty
35 10 1 2 1 4 10 6 3 4 7 4 5 3 5 10 12 2 23 38 31 18 5 7 10 239
Sezon 1990/1991
                                            punkty
35 3 12 23 26 34 8 8 4 2 8 8 3 9 1 7 139
Sezon 1991/1992
                                          punkty
20 1 7 4 13 36 6 37 6 11 5 2 4 1 2 2 5 4 205
Sezon 1992/1993
                                  punkty
31 43 37 32 8 20 11 12 27 9 46 24 10 50 45 30
Legenda (do sezonu 1992/1993)
 1   2   3   4–10   11–15   poniżej 15 
 –  – zawodnik nie wystartował
Sezon 1993/1994
                                      punkty
8 27 30 q 15 35 q 38 37 45 17 44 17 81
Legenda (od sezonu 1993/1994)
 1   2   3   4–10   11–30   poniżej 30 

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  –  – zawodnik nie wystartował

Puchar Świata w lotach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sylwetka Vettoriego na Skokinarciarskie.pl (pol.)
  2. ÖSV: Ernst Vettori folgt Toni Innauer (niem.). orf.at. [dostęp 2017-01-19].
  3. Mario Stecher new sports director in Austria (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2018-04-07].
  4. Skład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Günther Stranner, Andreas Felder
  5. Skład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Martin Höllwarth, Andreas Felder
  6. Skład drużyny: Armin Kogler, Richard Schallert, Ernst Vettori, Andreas Felder
  7. Skład drużyny: Andreas Felder, Armin Kogler, Günther Stranner, Ernst Vettori
  8. Skład drużyny: Ernst Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner, Andreas Felder
  9. Skład drużyny: Andreas Felder, Werner Haim, Ernst Vettori, Franz Neuländtner
  10. Skład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Stefan Horngacher, Andreas Felder
  11. Skład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Stefan Horngacher, Andreas Goldberger
  12. Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (staatliche Auszeichnungen bis 2013) (niem.). sportministerium.at. s. 66. [dostęp 2014-02-11].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj