Otwórz menu główne

Eugeniusz Banasiński (ur. 9 grudnia 1886 r. w Jurkowie na Kielecczyźnie, zm. 1 stycznia 1964 w Mumbaju, Indie[1]) – polski dyplomata.

Uczył się w Pińczowie i Kielcach. W roku 1905 został wydalony z gimnazjum za walkę o szkołę polską. Ukończył uniwersytet we Fryburgu w Szwajcarii.

W latach 1914-1919 przebywał na Syberii. Od 1920 do 1923 roku wykładał w gimnazjum polskim w Harbinie w Mandżurii. Od 1923 roku redagował „Dział Handlowo-Przemysłowy”, dodatek do „Tygodnika Polskiego”, redagowanego w Harbinie przez Kazimierza Grochowskiego.

W 1925 roku wrócił do kraju, zaraz jednak skierowany został do Japonii, gdzie do 1931 roku był kierownikiem wydziału konsularnego przy Poselstwie Rzeczypospolitej Polskiej w Tokio. W roku 1933 założył pierwszą polską placówkę konsularną na terenie Indii, w Bombaju.

Przy współudziale żony Kiry Banasińskiej, która była kierownikiem placówki Polskiego Czerwonego Krzyża w Indiach, oraz wicekonsula Tadeusza Lisieckiego, zorganizował z pomocą Indyjskiego Czerwonego Krzyża obóz przejściowy dla dzieci polskich w Bandrze na przedmieściach Bombaju[2][3][4]. Dzieci te zostały potem przewiezione do Balachadi, gdzie maharadża Jam Saheb Digvijay Sinhji wybudował Polish Children Camp.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 1939 roku[5].

PublikacjeEdytuj

Efektem pobytu Banasińskiego w Azji było szereg książek i artykułów, m.in.:

  • Japonia współczesna. Sprawozdanie ekonomiczne (Warszawa 1927),
  • Rynek japoński a nasza ekspansja gospodarcza (w: Polacy na Dalekim Wschodzie, Harbin 1928),
  • Japonia-Mandżuria. Studium polityczno-ekonomiczne (Warszawa 1931),
  • Korea, ogólna charakterystyka stosunków politycznych w latach 1860-1919 (Przegląd Polityczny, 1932),
  • Rzut oka na sytuację polityczna Indii (Polityka Narodów, 1932)
  • Mongolia (Wiadomości Służby Geograficznej”, nr 3, 1932)

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Kajdaki E.: Fort Grochowski, Olsztyn 1982.
  • Łoza S.: Wiesz kto to jest?, Warszawa 1938.