Eugeniusz Duraczyński

polski historyk

Eugeniusz Duraczyński (ur. 2 stycznia 1931 w Lichwinie, zm. 28 października 2020 w Warszawie[1]) – polski historyk dziejów najnowszych.

Eugeniusz Duraczyński
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1931
Lichwin
Data i miejsce śmierci 28 października 2020
Warszawa
Zawód, zajęcie historyk
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Moskiewskim w 1955. Doktoryzował się w 1965 roku w Wyższej Szkole Nauk Społecznych. Od 1966 zatrudniony w Instytucie Historii PAN (od 1990 był kierownikiem Pracowni Drugiej Wojny Światowej). Habilitacja w 1974, profesor nadzwyczajny od 1982, profesor zwyczajny od 1990. Członek PZPR od 1952 – sekretarz Komitetu Zakładowego PZPR w PAN w latach 1980–1981, kierownik Wydziału Nauki i Oświaty KC PZPR 1981–1983[2]. W latach 1981-1983 był zastępcą przewodniczącego Komisji KC PZPR powołanej dla wyjaśnienia przyczyn i przebiegu konfliktów społecznych w dziejach Polski Ludowej[3]. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego[4]. W latach 1977–1990 redaktor naczelny pisma „Mówią wieki”, w latach 1999–2005 stały przedstawiciel PAN przy Rosyjskiej Akademii Nauk.

W 2003 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

PublikacjeEdytuj

  • Stosunki w kierownictwie podziemia londyńskiego 1939–1943, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1966.
  • Rewolucyjne tradycje PZPR, Warszawa 1967.
  • (współautor: Stanisława Lewandowska) Centralny katalog relacji i wspomnień z lat 1939–1945: indeksy nazwisk i pseudonimów, nazw geograficznych, organizacji konspiracyjnych, t. 1–2, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo PAN 1972–1974.
  • Wojna i okupacja wrzesień 1939 – kwiecień 1943, Warszawa: „Wiedza Powszechna” 1974.
  • (współautor: Jerzy Janusz Terej) Europa podziemna 1939–1945, Warszawa: „Wiedza Powszechna” 1974.
  • Kontrowersje i konflikty 1939–1941, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1977.
  • Z myślą o niepodległej i sprawiedliwej, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1980.
  • O przyszłość Polski 1939–1945, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1985.
  • Między Londynem a Warszawą : lipiec 1943 – lipiec 1944, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1986.
  • Drogi narodu polskiego do niepodległości, 1918, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1988.
  • Odbudowa państwa polskiego w 1918, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1988.
  • Generał Iwanow zaprasza: przywódcy podziemnego państwa polskiego przed sądem moskiewskim, Warszawa: „Alfa” 1989.
  • Rząd polski na uchodźstwie 1939–1945 : organizacja, personalia, polityka, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1993.
  • (współautor: Romuald Turkowski) O Polsce na uchodźstwie : Rada Narodowa Rzeczypospolitej Polskiej 1939–1945, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe 1997.
  • Polska 1939–1945. Dzieje polityczne, Warszawa: „Bellona” – „Wiedza Powszechna” 1999.
  • Sprawy polskie minionego wieku : szkice, Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas” 2011.
  • Stalin. Twórca i dyktator supermocarstwa, Warszawa – Pułtusk: Akademia Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora 2012.

PrzypisyEdytuj

  1. Eugeniusz Duraczyński, Warszawa, 31.10.2020 – kondolencje, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2020-10-31].
  2. Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 514, przyp. 49, ​ISBN 978-83-235-0318-7
  3. "Trybuna Robotnicza", nr 177 (11.529), 4-6 września 1981, s. 2
  4. Rzeczpospolita, 1989, nr 37 (2171), str. 1-2
  5. M.P. z 2003 r. nr 34, poz. 445

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 2007, s. 514, przyp. 49.