Otwórz menu główne

Eugeniusz Jasiewicz

Eugeniusz Józef Jasiewicz (ur. 30 grudnia 1892, zm. ?) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Eugeniusz Józef Jasiewicz
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data urodzenia 30 grudnia 1892
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Ułanów
24 Pułk Ułanów
7 Pułk Strzelców Konnych
22 Pułk Ułanów
Komenda Miasta Łodzi
Stanowiska dowódca szwadronu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
komendant garnizonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Eugeniusz Józef Jasiewicz urodził się 30 grudnia 1892 roku. W czasie wojny z Ukraińcami, a następnie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 2 pułku Ułanów Grochowskich. Dowodził 3 szwadronem pułku, sformowanym w Siedlcach, który z końcem marca 1919 roku został przemianowany na 5 szwadron[1]. Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę w 24 pułku ułanów w Kraśniku na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów jazdy[2][3]. W lipcu 1926 roku powierzono mu pełnienie obowiązków zastępcy dowódcy 7 pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich[4]. 12 kwietnia 1927 roku awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. 12 marca 1929 roku został wyznaczony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Mołodecznie, pozostając oficerem nadetatowym 7 psk[6][7]. W styczniu 1931 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 22 pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach[8][9][10]. 4 lipca 1935 roku został mianowany dowódcą tego pułku[11][12]. 14 października 1936 roku inspektor armii, generał dywizji Stanisław Burhardt-Bukacki wystawił mu niezbyt pochlebną opinię: „mała inteligencja, pracuje wyłącznie na pokaz. Ma zdrowy zmysł taktyczny, ale na wyższe stanowisko nie nadaje się. Na ogół przeciętny”[13]. W 1937 roku objął obowiązki na stanowisku komendanta miasta Łodzi[14]. W maju 1939 roku na stanowisku komendanta miasta zastąpił go pułkownik dyplomowany Kazimierz Dziurzyński[15]. Z dniem 31 sierpnia 1939 roku miał być przeniesiony w stan spoczynku[16].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Herkner 1929 ↓, s. 22.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 647, 677.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 579, 599.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 19 lipca 1926 roku, s. 221.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 117.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 91.
  7. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 57, 70.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 14 ogłoszono jego przeniesienie do 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 134 sprostowano, że został przeniesiony do 22 Pułku Ułanów Podkarpackich.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 141, 649.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 93.
  12. Nowi dowódcy i zastępcy dowódców pułków. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 155 z 11 lipca 1935. 
  13. Archiwum Józefa Piłsudskiego, teczka 701/1/120, opinie podpułkowników kawalerii stan z dnia 10 marca 1938 roku.
  14. Jarno 2001 ↓, s. 238, tabela 44, autor podał błędnie, że służbę na stanowisku komendanta miasta Łodzi pełnił w latach 1935-1939, ale jednocześnie zastrzegł, że dane przedstawione w tabeli są niepełne.
  15. Jarno 2001 ↓, s. 341.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 127, 516, 956.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 16 lipca 1921 roku, s. 1147.

BibliografiaEdytuj